O książkach gadanie

ZMIANY, ZMIANY, ZMIANY

2010-10-24T13:30:00.000-07:00

Dawno nie przeglądałam znajomych blogów i zauważyłam wiele, bardzo pozytywnych zmian. To mnie zainspirowało do zmian także!

Przedstawiam Wam mój książkowy blog pod nowym tytułem:

Zapraszam!

"Koniec świata, panie!" jak mawiał Popiołek

2010-09-27T17:49:00.000-07:00

Dzisiejszy koniec świata to krótka informacja o książkach w USA w 2009.

W ostatnią sobotę, 25 września odbył się już 10-ty Narodowy Festiwal Książki, który zawsze odbywa się na terenie Parku Narodowego The Mall w centrum Waszyngtonu.
Aż 3,1 mln książek sprzedano w USA w 2008 i niestety 2009 był znacznie gorszy ze względu na spadek dochodów oraz rosnąca popularnośc nośników elektronicznych takich jak Kindle, Kobo or Sony Reader.
W 2009 najlepiej sprzedającą się książką był "New Moon" Stepahnie Meyers, książki tzw. "Twilight Series" zajęly odpowiednio drugie, trzecie i czwarte miejsce pod względem wielkości sprzedaży.
Najlepiej sprzedające się książki wszeczasów: #3 Słownik Webstera, #2 "Mała czerwona książeczka" Przewodniczącego Mao - 800mln sztuk, #1 Biblia - 2,5lmd sztuk sprzedanych od 1456 roku.
25 000 dolarów to cena jednej strony orignalnej biblii Gutenberga, a wartośc książki w całości jest szacowana na 35 mln dolarów!
Jedyna 6 mln dolarów to cena pierwszej edycji dzieł Szekspira opublikowanych w 1623.
Bill Gates zapłacił aż 30 mln dollarów za manuskrypty Leonadra DaVinci.
290 słów zawierał najdłuższy tytuł na świecie - rekord należy do Włocha, Davide Ciliberti, który nadał ten tytuł swojej książce o mediach z roku 2007.

Na podstawie "Who Knew?" z Yahoo! z dnia dzisiejszego.

"A Soul On Trial. A Marine Corps Mystery at the Turn of the Twentieth Century" Robin R. Cutler

2010-09-06T08:44:00.000-07:00

Ta książka wydawała mi się interesująca, gdy zobaczyłam ja po raz pierwszy, ale.... gdy zaczęłam ją czytać już takiego przekonania nie miałam.

Przeczytałam prolog zawierający skrót książki i właściwie już nie bardzo chciało mi się dalej czytać. Okazało się, że jest to historia żołnierza, który najprawdopodobniej został zamordowany przez kolegów w czasie bijatyki, ale armia nie chce tego potwierdzić i w świadectwie zgonu wpisuje samobójstwo. W tym momencie wkracza do akcji oczyszczenia imienia syna, matka, typowa kobieta z Zachodu, czyli z silną wolą, wygadana, wykształcona, bez obaw pukająca do wszelkich drzwi w swojej sprawie. Po kilku wizjach, w których syn nawołuje ją do pomocy, jest przekonana o słuszności swojej sprawy. Siłą tej kobiety była nie tylko miłość matki, ale także silna wiara w konieczność oczyszczenia syna z moralnego grzechu samobójstwa. Ówczesny kościół katolicki pomimo jej wizji, mocno poparł jej sprawę. Jedynie amerykańska armia nie była przygotowana na taką walkę w dodatku popartą siłą prasy.

To zdarzenie stało się katalizatorem dla ówczesnej prasy, a tym samym mass mediów, do próby siły swojej władzy dusz. Był to także czas kiedy władza, zarówno ta wojskowa, jak i cywilna, nie do końca zdawał sobie sprawę z roli szybkiej informacji i energii w niej niesionej. Miała to być jedna z tych znaczących lekcji.

Pomimo tak zachęcającego tematu, język nie zachęcał do zanużenia się w tej tragedii rodzinnej oraz historii krucjaty matki szukającej prawdy.

"Past Imperfect" Julian Fellowes

2010-08-08T15:55:00.000-07:00

Jeśli lubisz memoiry, spojrzenie w przeszłość, wielowarstwową historię z połowy zeszłego stulecia (czyt: szalone lata 60-te), to jest to książka dla ciebie. Ja lubię takie właśnie historie i bardzo się cieszę, że na powieść Juliana Fellowes'a trafiłam. Jednak zanim przejdę dalej, najpierw kilka słów o autorze i dlaczego mnie ta książka zainteresowała.

Jak zwykle "kochani" bibliotekarze wyłożyli ciekawe utwory, a ja dałam się złapać i zajrzałam na tzw. listek, gdzie znalazłam: Julian Fellowes jest znanym z wielu ról(?!) aktorem zarówno telewizyjnym, jak i filmowym, a także pisarzem, scenarzystą i reżyserem. Ta informacja zupełnie nie współgra ze zdjęciem statecznego jegomościa na okładce, ale cóż... don't judge the book by the cover... Dalej okazało się, że jest też autorem scenariusza do jednego z moich ulubionych filmów Gosford Park, oraz kilku innych znanych tytułów. No i już książki nie odłożyłam.

Akcja książki zaczyna się ciekawym stwierdzeniem narratora i głównego bohatera: "Zawsze miło jest spotkać się z dawno niewidzianym przyjacielem, ale w moim wieku, ciekawsze jest spotkanie ze swoim dawnym wrogiem. W przeciwieństwie do przyjaciela wróg może powiedzieć ci rzeczy o swojej własnej przeszłości, których jeszcze nie wiesz." To zdanie wprowadza czytelnika po pierwsze w świat ludzi w średnim wieku spoglądających w przeszłość, po drugie w historię dwóch byłych przyjaciół podzielonych na wiele lat jakimś ważnym wydarzeniem, a po trzecie mówi o tym jak ważne jest poznawać siebie i obserwowac świat wokół nas. Prawdę powiedziawszy jest to zdanie zawierające większość treści całej książki. A teraz o każdej z warst tej powieści.

Główny wątek to spotkanie dwóch panów w średnim wieku będących niegdyś przyjaciółmi - narrator i główny bohater oraz Damian Baxter (D.B) - w celu odszukania potomka tego drugiego. Smaczkiem w Historri jest fakt, że dawny outsider, D.B., próbujący dostac się na ówczesne salony, jest obecnie multimilionerem, czyli tym na szczycie, potrzebującyck pomocu of kogoś kogo kiedyś wykorzystał Damiana Baxtera bedącego na łożu śmierci multimilionera, który zleca to zadanie komuś kogo niegdyś wykorzystał, główny bohater. Zadanie jest na tyle delikatne, że nie może zostac zlecone komuś nieznajomemu. Główny bohater musi odbyc pielgrzymkę do czasów ich młodości i spotkac się z sześcioma kobietami, które mogą byc autorką anonimowego listu sprzed lat z informacją o ojcostwie. Każda z nich ma jakoś ułożone życie, więc chodzi o to by delikatnie wybadac sytuację, a więc dawny znajomy, a obecnie ceniony pisarz, nadaje się do tego najlepiej. Poznajemy ludzi z tzw. klasy wyższej z ich różnorodnymi historiami rodzinnymi i opiniami na temat ówczesnych oraz obecnych czasów, by w końcu odnaleziony został dziedzic wielkiego majątku.

Dwutorowa akcja rozgrywa się w ciągu kilku miesięcy współcześnie oraz w drugiej połowie lat 60-tych w czasie jednego sezonu (kto teraz wie co to jest sezon?!) i jednego letniego weekendu w dwa lata później. Umiejscowienie wątków w tak "odległych" czasach pozwala na wprowadzenie warstwy społeczno-ekonomicznej w całej historii. Główny boahter opowiada o różnicach tych dwóch epok (chyba nie da się ich inaczej nazwac) dodając komentarze o pozytywnych i negatywnych elementach ich obu.

Autor przedstawia opisy bali, zabaw, ale i stosunków społecznych, stosunków pomiędzy ludźmi, form zachowania, konwenansów, a przede wszystkim pokazuje zmianę roli środowiska i rodziców jako tych sterujących życiem wchodzących w dorosłość dzieci. Współczesnośc opisuje jako czas możliwości dorobienia się znacznie szybciej w nowych dziedzinach, a w sferze społecznej, jako czas zatarcia się granic pomiędzy tymi z pieniędzmi i tymi z arystokracji, choć ci ostatni ciągle utrzymują pozory bycia na szczycie hierarchii.

Przykładowe tematy, które porusza to:
- rozdwojenia lat 60-tych i porównuje je do czasu boga Janusa patrzącego w dwie strony: lat 50-tych z tradycjami, z zachowaniem form i zasad, i lat 70-tych przeciwstawnych, tzw. "deconstruction culture";
- zatarcia się współcześnie granicy w definicji "znajomy" i "przyjaciel" w porównaniu z dawnymi czasami
I didn't know Serena at all then, not as I would later, but we'd met. This is a distinction lost on the modern world, where people who have shaken hands and nodded a greeting will tell you they 'know' each other. Sometimes they will go further and assert, without any more to go on, that so-and-so is "a friend of mine". If it should suit the other party they will endorse this fiction, and, in that endorsement, sort of make it true.

- fenomen celebrytów
The current fame mania is often mistakenly described as the cult of celebtrity, but this at least is not new (...) What genuinely new is the cult of non-celebrity, the celebration as if they were famous, men and women who are perfectly ordinary.
- pozycja kobiet w ówczesnym świecie i brak alternatywnych dróg życiowych nich, czyli skazywanie kobiet na bycie tylko żoną i matką

I think, I pray, to come from the last generation of the priveledged to pay no attention to the education of their daughters. Even in 1968 there were women's college at Cambridge and Oxford, but they were as a rule filled with the daughters or burgeois intelligencia. Posh girls were an oddity and indeed almost the only one I can remember from my own year left after one term to mary a man with a castle in Kent. There were exceptions, but they generally came from famillies, who were known to cherish an eccentric tradition of educating their women.

- generalny brak akceptacji dla wolności wyboru drogi życiowej i kariery zawodowej wśród lepiej urodzonych nawet bez narażania się na docinki i uśmieszki o "biednym artyście". Popierane były jedynie wybory bezpieczne, a ludzie który odważyli się wyjść poza schematy i do tego odnieśli sukcesm, nie byli po prostu akceptowani
- przywiązywania wielkiej wagi do form i przytacza historię młodej arystokratki, która chciała wejśc na wyścigi konne w Ascot w spodniach i dopiero gdy zmieniła ubranie została wpuszczona
- krytyka arystokracji jako trzymających władzę dzięki pozorom
- otwarcie na nową krew kasty arystokratów co równało się z utratą władzy

White tie belonged to the ancient bargain between the aristocrats and those less fortunate that they would spend much of their day in discomfort in order to promote a convincing and reassuring image of power. After all, splendor and glamour had been inextricably linked to power for centuries (…) Before the first world war, among upper classes, five or six changes a day (…) were de rigueur at any house party and three at least were necessary for a day in London. They observed these tiresome rituals of dress for a simple reason that they know once they stopped looking like a ruling class they would soon cease to be a ruling class (…) Appearance is all.

It was perhaps the last era when aristocracy had the power to admit the new rich, or to refuse them entry. Later (...) the recent rich had far more muscle to push in whether the old world wanted them or not.
- szczególne podejście arystokracji do współczesnych czasów
They belong to today and tomorrow far more than to yesterday. They have brains and vaines as tough as any hedge fund manager's. But then again, they would argue that they are only being true to their own race, truer than the defeatists, because the primal job of any aristocrat it to stay on top. Bourbon or Bonaparte, king or president, the real aristocrat understands who is in power and whoi should be bowed to next.
- zdewaluowanie wizerunku arystokracji
Nobody could believe more firmly than I in the miracle of constitutional monarchy, but the years of constant exposure in every branch of the media has inevitably resulted in a certain devaluation of Royal Blood, as the public come to realise that for the most part these men and women, often pleasan, sometimes intelligent, occasionally physically atractive, are not more remarkable than any other perso one might stand behind at the grocer's or the bank.
- nowych bogaczy, którzy nie maja nawyku dbania o biedniejszych
- brak kontroli obecnych liderów nad zachowaniami antyspołecznymi zamiast zajmowania się prywatnymi zachowaniami.

Opisuje także rzeczy czy odczucia bliskie chyba wielu. Są to obserwacje mimochodem wrzucone w tekst.
- Spotykania po wielu latach, nawet te wyczekiwane, rozczarowują gdy okazuje sie iż człowiek niegdyś bliski, z którym miało się tyle wspólnych tematów, jest odległy i tak naprawdę niewiele nas już łączy.
- Ci aspirujący do innej klasy często stają się "bezpaństwowcami". We repelled you from our world and spoiled you for your own.
- Ludzie, a przede wszystkim mężczyźni, odważni na tyle by po prostu sięgac po to czego chcą, są znacznie atrakcyjniejsi dla płci przeciwnej niż ci, którzy grzecznie czekają na swoja kolej i marzą a tym dniu.
- Patrzącym z zewnątrz jest zawsze trudno określic różnice w statusie i posiadaniu tych będących wewnątrz grupy, której się zazdrości, która jest uprzywilejowana. Jednak te różnice istnieją bez względu na to w jakiej wieży z kości słoniowej jesteś.

Jako Anglik pracujący od czasu do czasu w Stanach i to zarówno na Wschodnim, jak i na Zachodnim Wybrzeżu, odnosi się także do relacji oraz stereotypów na linii Brytyjczycy - Amerykanie:
- wytyka Brytyjczykom mrzonki o wspaniałej bezklasowości społeczeństwa amerykańskiego
There is fantasy one often hears voiced in England that America is classless, which, as any traveller will know, is arrant non-sense and never more so than in the provincial towns, whose social attangements can be impressively resistant to the ambitious newcomers.
- opisuje pesymizm Brytyjczyków kontrastujący z optymistycznym nastawieniem Amerykanów połączonym dodatkowo z ciągłym parciem w górę po drabinie społecznej i ekonomicznej
It's a resolutly upbeat place and after long unbroken stretch of British pessimism, it feels good sometimes to look on the sunny side of life. I know the natives take this to extremes. But still, there is something about the up. Up, Up!ness of it all that is a tonic to a sad spirits and I;m always pleased to be there.
- przedstawia różnicę w wartościowaniu czyjegoś statusu, który w Stanch, a szczególnie w Los Angeles, oparty jest na sukcesie zawodowym i właściwie na niczym innym, czyli " jesteś tak dobry jak twój ostatni film"
L.A is a town where status is all and status is only given to success. (...) the town is, perhaps even creditably, committed to recognizing only professional success, and nothing else, to be of lasting value. The burdensome obligation imposed on all its inhanitants is therefore to present themselve as successes, because otherwise they forfeit their right to restect in that environment. (...) there is no place in that town for the "interesting feilure", or for anyone who is not determined on a life that will be shaped in an upward heading curve.

Mój wpis bardzo się wydłużuł ze względu na cytaty, ale postanowiłam je włączyc (niektóre tylko przetłumaczone) by pokazac elegnacki i dopracowany język, który coraz rzadziej można spotkac we wspólczesnych powieściach. Jest to też wspaniały sposób na scharakteryzowanie bohaterów i czasu ich młodości, kiedy forma była równie ważna, jak i treśc.

Jedyną słabością, którą mogę wytknąc, jest raczej powolny rozwój historii każdej z odwiedzanych pań-potencjalnych matek, która na początku nie razi, ale pod koniec zaczyna byc lekko mecząca.

Jest to książka niewątpliwie godna polecenia!

"Naga" Izabela Szolc

2010-07-26T22:18:00.000-07:00

"Naga" to moje pierwsze spotkanie z twóczością Izabeli Szolca. Okładka od razu wskazuje, że to książka o kobietach, ale czy tylko...

Zebrane opowiadania są jak kobieta - niejednolite, a wręcz zestawione ze sobą dla kontrastu. Widoczne jest to nie tylko w bohaterkach, ale także w bardzo zróżnicowanym języku. Początkowo myślałam, że są to bardzo "nierówne" opowiadania - od bardzo rozedrganych, poprzez miękkie i spokojne, by znów zerwać czytelnika do galopu i rozhuśtać emocjami, których większość znamy z własnego doświadczenia. Rzadko stosowany zabieg, a więc gratulacje dla autorki za odwagę czy może za bycie kobieta...

Autorka zgrupowała duże spektrum kobiecych obrazów - zdradzona żona, kochanka lezbijki, córka w relacji z matką, kobieta w ciąży i stająca się matką, nagła wdowa, kobieta zgwałcona i powielająca historię rodzinną. kobieta bez instynktu macierzyńskiego, narkomanka, dziewczynka-matka dla swojego rodzeństwa, a w końcu kobieta zamknięta w ciele mężczyzny. Taką różnorodność obrazów tylko zbiór opowiadań mógł uchwycić, bo wszystkie one nie zmieściłyby się w jednej bohaterce innej formy literackiej. Podobało mi się przedstawienie tej możliwej różnorodności kobiety jako przeciwstawienie się etykietowaniu i wpychaniu w jedną formę nas wszystkie. Taki trochę krzyk "nie wsadzaj nas wszystkich do jednej szufladki".

Przyznam, że nie wszystkie opowiadania były dla mnie ciekawe. Za najbardziej udane uważam "Kochankę", "Wdowę", "Pępek" i "Transs" pewnie dlatego, że są znacznie mniej rozedrgane i lepiej dopracowane językowo, a przede wszystim introspektywne.

Na wewnętrznym listku okładki przeczytała listę utworów oraz informację o felietowancyh Izabeli Szulc w magazynie "Bluszcz". Widać w tym zestawieniu zacięcie do literatury kobiecej, choć niewątpliwie tej z bardziej feministycznym nastawieniem niż kilka innych przedstawicielek literatury kobiecej.

Niewątpliwie jest to zbiór warty przeczytania zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn by po prostu poznać kobiety.

Polecam.

Take Time to Read... czyli gdzie czytamy?

2010-07-20T12:13:00.000-07:00

Pamiętacie ten łańcuszek o tym gdzie czytamy?

W moim systemie bibliotek (KCLS) na jesieni rozpocznie sie akcja pod tytułem "Czas na czytanie..." i zamiast produkowania koszulek powstanie kilka wersji nalepek z takim logo, ale różnorodnymi, zaproponowanymi przez bibliotekarzy, miejscami gdzie czytamy.

Jakie miejsca wygraja w plebiscycie.. dowiemy się na jesieni.

"The Last Queen" C.W. Gortner

2010-02-27T20:30:00.000-08:00

Kolejna książka o kobiecie, która u szczytu władzy miotana była wiatrami historii i polityką mężczyzn.

Joanna Kastilijska znana również jako Joanna Szalona lub Joanna Obłąkana to kobieta wyniesiona na tron z urodzenia. Zakochana w swojej ojczystej Hiszpanii i w swoim mężu, któremu zostaje oddana jako młoda dziewczyna. Rodzi mu kolejne dzieci zgodnie z obowiązkiem królowych, ale pomimo silnego podporządkowania nie kocha swojego męża, jak na samym początku małżeństwa. Zdradzana wielokrotnie fizycznie, emoconalnie i politycznie, cierpiała na depresję. Była ostatnią królową z hiszpańskiego rodu, która dała początek nowej linii Habsburgów.

Autor znalazł genialny życiorys i bohaterkę na książkę historyczną. Zmienne koleje losów w walce i utrzymanie tronu, wojny, zarazy, a w końcu szaleństwo osoby niezbyt silnej psychicznie bez żadnego oparcia, złożyły się na historię fascynującą i przerażającą jednocześnie. Gortner wykorzystał to co ułożyło życie, ale pomimo iż trudno sę oderwać od tej książki to jednak ma ona braki.

Przede wszystkim autor koncentruje się na samej historii i bardzo mocno okrawa osobowość bohaterki, choć historię opowiada jej ustami. Może to wynikać z małej ilości informacji z XV i XVI wieki, ale w końcu to powieść a nie biografia! NIe widać w książce drmatu zakochanej i zdradzanej kobiety odizolowanej od swoich ziomków. Do tego mało jest opisów miejsc co zadziwia, bo w ten sposób autor mógł dołożyć kolejną warstwę o ówczesnym życiu i różnicach w rozwoju cywilizacyjnym i ekonomicznycm pomiędzy północą i południem Europy.

Jednak pomimo tych braków, WARTO przeczytać tą książkę by więcej dowiedzieć się o tej kobiecie.

"Rewers" Andrzej Bart

2010-02-22T07:20:00.000-08:00

Tą krótką książeczkę przeczytałam bardzo szybko. Nie podobała mi się zbytnio, bo po przednich książkach tego autora poprzeczka była bardzo wysoka. Jednak Bart zabezpieczył się podtytułem "nowela filmowa" i rzeczywiście jest to szkic napisany językiem scenariusza z rozwiniętymi didaskaliami, ale jednocześnie jest on pełen symboliki.

Fabułę pewnie znacie z filmu, ale i tak w dwóch zdaniach ją przytoczę. Sabina, główna bohaterka, jest młodą warszawianką mieszka z matką i babką w ocalałej kamienicy. Akcja rozgrywa się na dwóch poziomach w latach 50-tych i obecnie. Kiedy spotykamy Sabinę po raz pierwszy pracuje w wydawnictwie jako redaktorka od poezji, są te okropne lata 50-te. Ona i jej dyrektor staraja sie lawirować, bo przecież poezja współczesna to grząski i niebezpieczny teren, który pochłonie dyrektora. Dziewczyna przypadkowo a raczej nieprzypadkowo poznaje młodego mężczyznę, który obronił ją przed napaścią zbirów w ruinach, ale choć początkowo wydaje się księciem z bajki to okazuje się UB-ekiem. Wafekcie Sabina go zabija, a mama (przedwojenna aptekarka) rozpuszcza go w kwasie solnym. W tle przewija się babka, która niby nic nie wie, a wie wszystko. Jest także brak, który właściwie zapija się z żalu nad sobą, bo maluje socrealistyczne obrazki. W międzyczasie spotykamy Sabinę już jako staruszkę czkającą na przylot swojego syna ze Stanów, który tam mieszka i pracuje. W końcu ląduje i okazuje się, że przyjeżdża ze swoim partnerem i oglądają współczesną Warszawę.

Pomimo, że Bart przedstawia nam jedynie szkic, to jest on pełen symboliki, która może być różnie interpretowana. W czasie spotkania klubowego rozmawialiśmy o nich dość długo i doszliśmy do wniosku, że to jest znak rozpoznawczy Barta. A oto kilka z nich:

- pozbycie się szczątek UB-eka w wykopie Pałacu Kultury

- "lady Liberty" na rewersie złotej monety jako ostatni element utraconej wolności

- Polki jako te które są silniejsze od mężczyzn

- ciąża z UB-ekiem jako kara za zabicie

- zapalnie światełka na Wszystkich Świętych pomim, że go zamordowała i że był UB-ekiem

- zabranie przez UB dyrektora, jako strata tych porządnych

Ciekawym elementem w książce, bo nadającym ton postaciom, były zdjęcia z filmu z Anną Polony jako babcią, Krystyną Jandą jako matką i Agatą Buzek jako Sabiną. Wiem, że były nadzieje iż ten film będzie nominowany do tegorocznego Oskara w kategorii filmów zagranicznych, ale tam sobie myślę, że nie było to możliwe, bo za wiele tam odniesień historycznych czytelnych właściwie tylko dla Polaków.

Podsumowując, wrzuciłam tą książkę w kategorię rekomendowanych, choć nie jest to moim zdaniem najlepsza książka tego autora.

Projekt Nobliści - Pearl Buck "Łaskawa ziemia", czyli "The Good Earth"

2010-02-12T19:00:00.000-08:00

Zostałam zaproszona do uczestnictwa w Projekcie Nobliści i choć minęło sporo czasu, to jednak udało mi się dołożyć moją cegiełkę w tym wyzwaniu i zamieściłam mój pierwszy wpis o książce Pearl Buck "Łaskawa ziemia", którą przeczytałam jakiś czas temu.

"Picture at a revolution" Mark Harris

2010-02-10T14:56:00.000-08:00

O tej książce po raz pierwszy wspomniałam w moim poście sprzed jakiegoś czasu... czyli 21 paździenika 2009. Napisanie wspisu zajęło trochę, ale oto proszę poniżej jest wreszcie gotowy.

Przyciągająca oko okładka to połowa sukcesu książki! Tak właśnie stało się z „Picture at a revolution” Marka Harrisa. Zobaczyłam okładkę ze zdjęciem z filmu „Bonnie and Clyde”, czyli z Fay Danaway i Warren’em Beatty i sięgnęłam po nią natychmiast. Pierwszy akapit wprowadzenia dokładnie określał temat książki (warte odnotowania dla tych co wysyłają swoje dzieła do wydawców!), czyli branża filmowa w latach 60-tych... i już książki nie odłożyłam.

Nie wiem co jest w tych latach 60-tych, ale mnie one fascynują czy to w formie książek czy filmów dokumentalnych czy nawet seriali. Do tego jest jeszcze 40 rocznica Woodstock, więc dużo informacji o tym czasie w historii cywilizacji Zachodniej można napotkać wokoło,ale wróćmy do książki...

Harris nie zajął się całą dekadą, ale skoncentrował wokół 5 filmów nominowanych do Oscara w roku 1967. Były to „Bonnie i Clyde”, „Absolwent”, „Zgadnij, kto przyjdzie na obiad”, „W upalną noc” i „Dr. Dolittle”. Opisał w niej głównych graczy ówczesnego przemysłu filmowego, strukturę zależności między studiami, radami cenzorskimi, aktorami, operatorami, reżyserami oraz ich kariery, determinację w osiągniu celu, a także zachodzące zmiany ekonomiczne i społeczne tamtych czasów.

Zajął się tymi pięcioma filmami nominowanymi do Oscara w roku 1967 z kilku powodów:

- te filmy zaczęły powstawać na początku dekady kiedy zmiany się rozpoczęły i są ich odzwierciedleniem;

- zajmowały się kwestiami współczesnymi, a więc bliskimi odbiorcom co nigdy nie jest łatwe do przedstawienia;

- są znacznikiem zmian zależności oraz władzy w przemyśle filmowym, czyli każdy aktor może zmienić się w producenta, a mało przystojny aktor stać się gwiazdorem;

- nowe pokolenie aktorów, bardzo odmienne od poprzedniego, wchodziło do gry, tak jak i nowe pokolenie.

Po prostu są one dobrym odzwierciedleniem swoich czasów.

Książka choć jest najeżona faktami (ile znaczników wstawiłam w trakcie czytania można zobaczyć tutaj) , nie jest trudna do czytania, a wręcz przeciwnie. Przeplatające się wątki dotyczące różnych filmów dają poczucie różnorodności, ale i wizji całości tamtych czasów. Do tego język używany przez Harrisa dosadnie nakreśla sytuacje:

„... That winter, the question of who was going to win had taken on more urgency than usual. Not who was going to win the Oscars, which would shortly be decided by the usual blend of caprice and conviction, but who was going to win ownership of the whole enterprise of contemporary moviemaking. The Best Picture lineup was more than diverse; it was almost self-contradictory. Half of the nominees seemed to be sneering at the other half: The father-knows-best values of “Guess Who’s Coming to Dinner” were wittily trashed by “The Graduate”; the hands-joined-in-brotherhood hopes expressed by “In the Heat of the Night” had little in common with the middle finger of insurrection extended by “Bonnie and Clyde”.

“… What was an American film supposed to be? The men running the movie business used to have the answer; now, it has slipped just beyond their reach, and they couldn’t understand who they had lost sight of it. In the last year, the rule book seemed to have been tossed out. Warren Beatty, who looked like a movie star, had become a producer. Dustin Hoffman, who looked like a producer, had become a movie star. And Sidney Poitier, who looked like no other movie star had ever looked, had become the biggest box office attraction in an industry that still had no idea what to do with, or about , his popularity.”

Harris nakreśla ścieżki powstawania każdego z pięciu filmów, które stały się synonimem zmian w Hollywood, choć każdy z nich miał inny wpływ:

- „Bonnie i Clyde” było pierwszym filmem wyprodukowanym przez producenta spoza studia i używającego tylko ich finanowania, czyli przez Warrena Beatty. Przekroczył on linię aktor producent i odniósł sukces. Jest to także film wpisujący się w ówczesną atmosferę rebelii wobec starych wartości i ucieczki od przewidywalności.

- „Absolwent” był obrazem ambiwalentnym jak ówczesne czasy, mówiącym o kryzysie wartości pokolenia wojny w oczach ich dzieci, czyli „baby boomers”. Był to też film bez głośnego i filmowo przystojnego aktora, czyli takiego z którym utożsamiać się może większość młodego pokolenia. Film ten stał się także sukcesem kasowym.

- „Zgadnij kto przychodzi na obiad” to film o kotrowersji związków międzyrasowych. Zagrali tu po raz ostatni razem, Tracy i Hepburn. Sydney Poitier był wtedy już najlepiej zarabiającym czarnym aktorem, który nareszcie mógł być mężczyzną seksualnym a nie tylko dodatkiem. Film był jak na tamte czasy kontrowersyjny na tyle, że Ameryka nie mogła pozostać obojętna i ten film także odniósł sukces.

- „W upalną noc” to kolejny film o różnokolorowej Ameryce, gdzie nagle biały musi współpracować z czarnym i okazuje się, że nie tylko jest to możliwe, ale i potrzebne, by na sam koniec odkryć jak wiele mają wspólnego. Był to film gdzie po raz pierwszy pokazano scenę kiedy Czarny spoliczkowany przez Białego po prostu mu oddaje i policjant nic z tym nie robi, a były to lata 60-te. Film ten także odniósł sukces kasowy.

- „Dr. Dolittle” czyli jedyny film wyprodukowany w ramach starego systemu i według starego pomysłu, czyli dużo pieniędzy, dużo piosenek i bardzo długi film, ale niestety to już nie działało i film padł.

To co charakterystyczne dla każego z tych filmów to długa i wyczerpująca walka o powstanie każdego z nich. Zakręty w karierze ich realizatorów. Odwaga w przekraczaniu tzw. „nieprzekraczalnych” granic. Podejmowania się rzeczy, których nigdy wcześniej się nie robilo. I ciągła walka o dokończenie projektów. Znajdowanie rozwiązań problemów pojawiających się na każdym kroku. Dla dopełnienia obrazu Harris nie omieszkał także przedstawić zależności i podziału władzy w latach 60-tych, a ten podział trwał niezmiennie od 30-tu lat i coraz bardziej uwierał. Był to triumwirat pomiędzy studiami filmowymi z jednej strony, organizacjami religijnymi jak Narodowe Biuro Katolockie ds. Filmów czy Komitet Episkopanly ds. Filmów z drugiej strony oraz z trzeciej rad cenzorów, których standardy były zróżnicowane w zależności od miasta i stanu, choć i tak nad nimi pieczę sprawowała policja. Ten trumwirat powodował, że robienie filmów dotyczących współczennych problemów i społeczeństwa było akrobacją na linie.

Język Harrisa jest wartki, ale zawiera wystarczająco dużo szczegółów nieznanych dla osoby spoza przemysłu filmowego pomieszanych z analizą tła społecznego, by obraz był ciekawy a i zawarte w nim smaczki można było zrozumieć.

Jednym słowem jest to książka warta przeczytania i gorąco ją polecam!

"Prowadź swój pług przez kości umarłych" Olga Tokarczuk - 10 kwietnia 2010

2010-02-10T08:02:00.000-08:00

Olgi Tokarczuk przedstawiać nie trzeba, a i mojej sympatii dla jej książek także. Dlatego na kwietniowe spotkanie wybrałam jej najnowszy utwór.

Znalazłam także recenzje Prowincjonalnej nauczycielki na stronie Merlina.

Janina Duszejko jest schorowaną starszą panią mieszkającą w Kotlinie Kłodzkiej, w otoczeniu lasów i domów opustoszałych po sezonie wakacyjnym. Niegdysiejsza inżynier mostów, dziś dogląda domów letników, uczy angielskiego w wiejskiej szkole i broni Zwierząt. Ma też pasję, a właściwie Przekonanie, że wszystek ludzki los, los świata, został zapisany w gwiazdach. Janina Duszejko przez okolicznych mieszkańców jest traktowana jak nawiedzone, stare babsko, które czepia się polowań - wspaniałego męskiego sportu, owładnięta jest hysiem na punkcie horoskopów i ogólnie rzecz ujmując - umysł jej szwankuje. Olga Tokarczuk napisała książkę portretując w osobie pani Duszejko wszystkich tych, którzy uważają, że zwierząt nie należy traktować jak rzeczy, którzy wzdragają się przed jedzeniem mięsa, którzy szanują inne niż ludzki gatunek i dają temu wyraz w swoim życiu. Ludzi, na których inni patrzą jak na owładniętych jakąś dziwną odmianą histerii, ocierającą się nieomal o sekciarstwo. Książka - kryminał przecież - z należną kryminałowi zagadką tajemniczych zgonów okolicznych myśliwych, jest tylko z pozoru łatwą lekturą. Autorka próbuje potrząsnąć czytelnikami, próbuje przeciwstawić się naszemu zadufanemu w sobie, antropocentrycznemu postrzeganiu Istnienia. Nie znam twórczości ani poglądów Pani Tokarczuk na tyle, by wiedzieć, czy "Prowadź swój pług..." jest wypełnieniem jej przekonań, czy przypadkowo wybraną ścieżką literacką. Jakkolwiek jest - ów thriller moralny zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie. Lektura zmusiła mnie do zastanowienia się nad moimi motywacjami, zdeterminowaniem, nad postrzeganiem Zwierząt. W Janinie Duszejko ujrzałam trochę siebie.

A oto opis produktu z Merlin.pl

"Nowa powieść Olgi Tokarczuk! Thriller moralny, który do ostatniej strony trzyma w napięciu. Akcja rozgrywa się w Kotlinie Kłodzkiej. Główną bohaterką jest Janina Duszejko - kiedyś inżynier mostów, dziś wiejska nauczycielka angielskiego, geografii i dozorczyni domów letniskowych. Jej pasją jest astrologia, a wielką miłością wszelkie zwierzęta. Gdy dzieje im się krzywda, Janina upomina się o szacunek dla zwierząt, przestrzega przed bezmyślnym niszczeniem przyrody, donosi nawet na policję, ale nikt się nie przejmuje kobietą, która uważa, że świat jest odbiciem tego, co zapisane w gwiazdach, a w wolnych chwilach czyta Williama Blake?a, którego właśnie tłumaczy jej przyjaciel. Pewnego dnia dowiaduje się o śmierci sąsiada kłusownika ? mordercy saren, potem o następnej ofierze?Seria mniej lub bardziej niewytłumaczalnych zgonów rośnie, a na śniegu nie ma innych śladów jak tylko zwierzęce... Janina próbuje zbadać sprawę własnymi metodami. Ma własną teorię na temat motywu i sprawcy, ale policja ignoruje ją, traktując jak nieszkodliwą dziwaczkę. Ona jednak wie więcej niż wszyscy, bo potrafi czytać w gwiazdach, jak w otwartej księdze?o autorze Olga Tokarczuk ? jedna z najpopularniejszych i poczytniejszych polskich pisarek, laureatka wielu prestiżowych nagród, w tym nagrody Nike 2008 (za Biegunów). Ponad 170 tys. egzemplarzy jej książek sprzedanych przez Wydawnictwo Literackie, w tym ponad 74 tys. poprzedniej powieści Bieguni! Należy do jednych z najczęściej tłumaczonych polskich pisarzy. Prawa do tłumaczenia jej książek, których sprzedażą zajmuje się Wydawnictwo Literackie, zostały sprzedane już do ponad dwudziestu krajów."

"Uwikłanie" Zygmunt Miłoszewski - 6 marca 2010

2010-02-10T07:44:00.000-08:00

Kolejna książka jest z trochę innej beczki, bo to kryminał. Dawno nie czytałam czegoś lżejszego... więc postanowiłam trochę zmienić ton.

Zygmunt Miłoszewski to uznany autor kryminałów, który właśnie za "Uwikłanie" nagrodzony został w 2007 Nagrodą Wielkiego Kalibru w kategorii powieści kryminalnej i sensacyjnej. Jerzy Pilch uznał ją za doskonały wpółczesny kryminał w swojej recenzji.

A oto opis produktu z Merlin.pl

Teodora Szackiego, warszawski prokurator, łatwo rozpoznać na miejscu zbrodni. Wysoki, szczupły, w zbyt dobrym jak na urzędnika garniturze, o młodej twarzy, z którą kontrastują zupełnie siwe włosy. Stoi trochę z boku, wściekły, że znów kogoś zamordowano po siedemnastej, dokonując zamachu na jego poukładane życie rodzinne lub - zależnie od dnia- przeszkadzając mu w nieudolnym flircie, który może to poukładane życie doszczętnie zburzyć. W chłodną niedzielę 5 czerwca 2005 roku Szacki rozpoczyna nowe śledztwo. W klasztorze,w centrum miasta, zamordowano jednego z uczestników niekonwencjonalnej terapii grupowej, w czasie której pacjenci wcielali się w role swoich bliskich. Przypadkowe zabójstwo podczas włamania? Taka jest oficjalna wersja, gdyż Szackiemu trudno uwierzyć w hipotezę, że sprawcą zbrodni jest któryś z uczestników terapii. A jeśli tak, to dlaczego? Czy motywu należy szukać w nich samych, czy w osobach, które odgrywali podczas terapii? Każde przesłuchanie dostarcza informacji jeszcze bardziej wikłających sprawę. Prokurator ma nadzieję, że dokładne zbadanie przeszłości denata - osoby pozornie nieciekawej i bezbarwnej - pozwoli wykryć przyczynę zabójstwa i znaleźć sprawcę. Są jednak tajemnice, których nie odkrywa się bezkarnie - rodzinne tajemnice strzeżone przez siły potężniejsze niż rodzina.

Projekt Nobliści, czyli nowe wyzwanie czytelnicze!

2010-02-07T21:28:00.000-08:00

Jakiś czas temu zostałam zaproszona do udziału w Pro jekcie Nobliści. Bardzo dziękuje i mam nadzieję wnieść ciekawe recenzje do dyskusji.

A oto cała moja lista Noblistów już przeczytanych i niestety nie wygląda to imponująco... ale to raczej motywuje niż martwi:

1905 Henryk Sienkiewicz (Polska) "W pustini i Puszczy" "Ogniem i mieczem" "Potop"

1920 Knut Hamsun (Norwegia) "Błogosławieństwo ziemi", "Głód", "Pan"
1924 Władysław Reymont (Polska) "Chłopi"

1938 Pearl S. Buck (USA) "Łaskawa ziemia"

1998 José Saramago (Portugalia) "Baltazar i Blimunda"

Mam nadzieję, że wkrótce dodam kolejnych do tej listy...

"The Deportees" Roddy Doyle

2010-02-06T13:30:00.000-08:00

"The Deportees" Roddy Doyle to kolejna książka, która znalazłam na sławetnym już stole z książkami polecanymi przez bibliotekarzy. Na tylniej okładce znalazłam taka opinię (w luźnym tłumaczeniu) "Roddy Doyle zdobył oddanych fanów wśród tych doceniających jego podskórny/ukryty chumor, uważne ucho do dialogów i głeboko ludzki portret współczesnej Irlandii", więc co mogłam zrobić?! Wypożyczyłam i nie zawiodłam się!

Już w słowie wstępnym było coś ciekawego, uwodzącego. Pisze w nim, że zbiór tych opowiadań powstał na początku XXI wieku po napisaniu i wydaniu kilku powieści. Było to też tuż po przełomowych latach 90-tych kiedy tyle rzeczy zmieniało się w Irlandii: powstały nowe miejsca pracy; wchodzili do Unii Europejskiej; była energia w powietrzu i nie istniało pojęcie bezrobotnego, a ludzie mieli nagle znacznie więcej pieniędzy.

Ale jak one dokładnie powstały to historia sama w sobie. Opowiadania zaczął pisać w krótkich odcinkach po 800 słów dla miesięcznika (obecnie tygodnika) wielonarodowego Metro Eireann. Napisał dla nich 8 opowiadań, które powstały w podrozdziałach przekazywanych w miesięcznych odstępach czasu. Wysyłając je do redaktora nie miał pojęcia w którą stronę bohaterowie podążą, więc uznał to za świetną pisarską przygodę . Wszystkie mają tylko jeden element wspólny - jeden z bohaterów, rodowity Irlandczyk poznaje kogoś kto przyjechał to tego kraju by w nim żyć, pracować i zakorzenić się i tenże tubylec nagle musi skonfrontować się z obcym. Z tego właśnie powodu zaintrygowały mnie te opowiadania, bo Polacy mieszkający w Polsce są właśnie w takiej sytuacji.

Tak jak wspomniałam jest to zbór 8 opowiadań:
1. "Guess who is coming to dinner". Tytuł żywcem wzięty z filmu z lat 60-tych z Kathrine Hepburn i Spencerem Tracy. Nie jest to przypadkowe, bo temat opowiadania jest taki sam, czyli ojciec goszczący czarnego przyjaciela jednej z córek. Musi zastanowić się co ma powiedzieć, żeby nie wyjść na rasitę a na człowieka nowoczesnego. Musi uważać na to co i jak będzie mówił przy obiedzie. Bardzo zależy mu by dobrze wypaść, bo bardzo kocha swoje trzy córki, które wnoszą tyle życia w jego życie - "Larry Linnane uwielbiał mieć córki. Miał wielką z nich pociechę i wiele radochy." Gdy przyprowadzony zostaje na obiad przyjaciel, stara się bardzo by na sam koniec zostać zaskoczonym, że to nie chłopak jego córki tylko przyjaciel... i by spytać go o nazwę wody kolońskiej, bo jego paniom bardzo się podobała.
2. "The Deportees". Ten tytuł to nazwa zespołu złożonego większości z immigrantów, których połączyła muzyka i pomimo tego, że pochodzą z Rumunii, USA, Afryki moga się porozumieć i razem pracować. Jest w tym opowiadaniu także element horroru, kiedy Irlandczyk zbierający tą grupę otrzymuje pogróżki przez telefon.
3. "New Boy". Ta historia opowiedziana jest z punktu widzenia dziecka w nowej szkole, w nowym kraju. Niby nic, ale ... to co widział i przeżył zanim się tu znalazł jest kolejnym horrorem, którego na szczęście większość Europejczyków nigdy nie przeżyje.
4. "57% Irish", czyli komedia o próbie zdefiniowana co oznacza być Irlandczykiem... tego nie jestem w stanie przekazać, bo jest tak śmieszne i oparte na szybkich, celnych dialogach. A przede wszystkim o głupocie poszukiwania takiej definicji... w efekcie jakieś 800 000 immigrantów przeszło tenże "naukowy" test i otrzymało obywatelstwo.
5. "Czarny kaptur". To jest coś co może powstać jedynie w umyśle idealistyczne, nie wspominająć już że także zajochanego nastolatka, który zgadza się wziąć udział w dowiedzeniu stereotypizacji podejrzenych przez ochronę sklepów i policję. W społeczeństwach wielonarodowych jest to nagminny problem, ale też jedynym jego rozwiązaniem jest przeciwstawienie się mu przez wyciągnięcie go nawierzch i nazwanie po imieniu... tak jak to zrobił główny bohater - zakochany nastolatek stanął w obronie swojej dziewczyny.
6. "Wózek". Ten mały horror jest horrorem wyimaginowanym tylko pozornie, bo jest wyrazem tęsknoty imigrantów do tego by mieć równe prawa i szanse na pracę. Jest też wyrazem tęsknoty za swoimi, których musieli pozostawić w kraju, by zarobić na obczyźnie. Jest to coś czego chyba nie da się zrozumieć bez doświadczenia tego na sobie. O tym jak łatwo zatracić się i o braku wsparcia.
7. "Home to Harlem". To jest już zupełnie inne opowiadanie, bo o czarnym Irlandczyku tak odstającym od homogenicznego społeczeństwa, że rodzinna historia o babci, która spędziła jedną noc z czarnym Amerykańskim żołnierzem staje się pretekstem do wyjazdu do Nowego Jorku by go odnaleźć. Jednak dziadek się nie odnajduje, ale bohater ma w końcu poczucie, że musi znaleźć to co Murzyni znaleźli w The Harlem Renaissance zadając pytanie "Who the Fuck Are We?"
8. "I Understand". To ostatnie opowiadanie jest o powiedzeniu "dosyć" i walczeniu o siebie i swoje prawo do życia przez nielegalnego immigranta, który unika bycia wykorzystanym do przewozu narkotyków przez gangi. Jest też o braku zrozumienia przez tubylców, iż nie najlepsza znajomość języka powoduje iż obcokrajowiec stara się przez grzeczność zachować godność i bezpieczny dystans, ale nie oznacza to słabości.

Jest to ten typ książki, który pomimo odnoszenia się do jednej narodowści, tak na prawdę odnosi się do nas wszystkich. To co Irlandczycy odczuli ponad 10 lat temu, my dopiero zaczynamy odczuwać...

Dlatego gorąco polecam!

"Fashions of a Decade. The 1960s" Yvonne Connikie

2010-01-21T19:23:00.000-08:00

Tą książkę znalazłam na stole z "non-fiction" kiedy odbierałam inne zarezerwowane materiały z biblioteki. Taki stół z polecaną "fiction" i "non-fiction" przez bibliotekarzy powinien być w każdje bibliotece, bo daje możliwość znalezienia czegoś czego samemu nie szukałoby się lub nawet nie słyszało.

A teraz o książce Yvonne Connikie, która nie jest odkrywcza, ale ... warta zajrzenia. Jest tam podsumowanie tego co działo się w polityce, różnych warstwach społecznych zarówno w Stanach, jak i w Europie. Jest sporo zdjęć z epoki przedstawiających wydarzenia (czyt.: protesty, wyścig w Kosmos, postęp technologiczny), ważne osobistości, a przede wszystkim artystów.

Nie pomija także tematu zmian społecznych, a przede wszystkim tych, które miały wpływ na życie przeciętnej kobiety. W tym czasie powstało wiele udogodnień w postaci "gaddżetów" jak to przekornie określa, a które jednak zmniejszyły obciążenie pracą fizyczną w domu i skróciły jej czas wykonywania. W efekcie kobiety miały odrobinę więcej czasu by zająć się sobą. Jednak ciągle uwarunkowania społeczne i moda tego orkesu wpychały kobiety w role raczej pasywne, "głupiej blondynki", bo przecież dziewczyna w mini nie może powiedzieć nic mądrego.

Autorka przedstawia różnice stylu pomiędzy tym "rozwiniętym" przez Boba Dylana a tym wystylizowanym przez The Supremes. Omawia rodowód beatnik'a i hippie. Cała książka zawiera wiele ciekawych zdjęć m.in. płaszczyków z PCV (!) czy ubranej w kosmicznym stylu Jane Fondy z filmu "Barbarella". Wspomina o Twiggy z jej mocnym makijażem, a stylu mężczyzny w średnim wieku a la James Bond w wykonaniu Seana Conery'ego.

Opisuje także zmiany jakie nastąpiły w przemyśle tekstylnym, czyli pojawienie się nowych materiałów a przede wszystkim wielu nowych, młodych projektantów, takich jam Mary Quant, Yves Saint Lorent, Emanuel Ungaro, którzy odnoszą sukcesy i natychmiast otwierają boutique. Powstawało wiele małych sklepików z ubraniami za niewielkie pieniądze przyciągające nastolatki z ich kieszonkowym i nastawione na szybką rotację towaru.

Pewnie ciekawych zdjęć obrazujących tą epokę mogłabym jeszcze wstawić wiele, a na pewno już macia obraz tejże książki. Generalnie bardzo interesująca pomimo iż wiele informacji już znałam i dzięki wielości fotografii daje rzeczywiście wgląd w lata 60-te.

Polecam!

"Rok reportera"

2010-01-15T21:48:00.001-08:00

Piotr Kraśko, reporter Telewizji Polskiej, był wysyłany w tereny gdzie dużo się dzieje, a gdzie trudno jest dotrzeć. W ramach swojej pracy bywał na Bliskim Wschodzie, Afryce, ale też w Stanach Zjednoczonych. Po tak wielu podróżach miał sporo wspomnień, więc postanowił je spisać w "Roku reportera". Nie ma w tym nic złego, bo przecież tak lubiany Kapuściński zrobił to samo....

Jednak czytając tą sprawnie napisaną książkę nie zamyśla się człowiek, tak jak przy utworach mistrza. Sprawność tej książki powoduje, że szybko się ją czyta i równie szybko zapomina. To co opisuje Kraśko to tragedie przeciętnych ludzi oraz okropieństwa wojny, choć opisy niebezpieczeństw są lapidarne. Jednak narzekanie autora na pracę reportera, który musi przygotować obraz i kilka zdań na tak ciężkie tematy i do tego zmieścić się w minutowym sprawozdaniu, kłóci się właśnie z tą lipidarnością, której brak jest jednak ciężaru. W efekcie powstało coś co jest dokładnym odzwierciedleniem jego pracy - szybka i łatwa książka, która nie daje do myślenia. Może to właśnie chciał osiągnąć? Może to było jego katharzis?

Jeden z ciekawszych fragmentów znajduje się już we wstępie:

"Reporter rzadko poznaje los ludzi, którym wszytko się układa. Rozmawia z tymi, którzy są na krawędiu, szykują się na najgorsze, walczą o przetrwanie, albo właśnie wszystko stracili. Gdy wracałem z tych wyjazdów do Polski, zawsze uderzało mnie, jak bardzo nie doceniamy tego, w jak bezpiecznym miejscu na ziemi żyjemy. Są setki tysięcy ludzi, którym trzaeba w Polsce pomóc, tysiące spotyka krzywda każdego dnia. Jednak w posótnaniu z tym, co dzieje się w odległości kilku godzin lotu z Warszawy - mieszkamy we wspaniałym, spokojnym kraju, który dostał po raz pioerwszy od dawna wielką szansę, w dużej mierze ją ma."

Jest w tej książce sporo informacji, których nie znajdziemy w reporterskich minutówkach. Kraśko mówi o braku możliwości życia w Palestynie; o złożośności konfliktu Izraela z krajami arabskimi; o dramatach ludzi, którzy stracili okazję życia w kraju bezpieczniejszym niż ich własny; o wielu punktach widzenia; o braku samodzielności obywateli oczekujących od państwa pomocy; o tragicznych losach dzieci-żołnierzy. I to jest niewątpliwą wartością książki.

Dlatego na pytanie czy podobała mi się ta książka jest mi trudno odpowiedzieć... bo za szybko ją przeczytałam.

P.S. Pomimo ostatniego zdania wrzucę ją w kategorię "rekonedowana".

"The Deportees" Roddy Doyle - 6 lutego 2009

2010-01-03T17:59:00.000-08:00

The eight stories in Roddy Doyle's collection are written with a single purpose in mind: to foster tolerance in ticklish circumstances. In modern Dublin, this means tolerating, and even welcoming, the massive influx of foreigners whose presence might be a cause of discord or annoyance. Tolerance in Ireland no longer involves Unionist and Nationalist, Protestant and Catholic, big house and slum. The 21st century has brought new versions of the old necessity to clamp down on instinctual aversion and stereotypical thinking.

Doyle is very much on the side of ethnic diversity, raunchiness and pragmatism. These stories, on the whole, are composed in a cheerful, rueful, affirmative mode, and tackle head-on assorted problems of identity and integration, as the state of being Irish gains a wider and wider application. "The problem is but," says a character in one of the most invigorating stories, "I'm black and Irish, and that's two fuckin' problems." "Home to Harlem" is the title, fraught with ironies. Declan O'Connor's granda was a black GI, and he's in the US to research the influence of Harlem on Irish literature – something of a non-starter.

"Rok reportera" Piotr Kraśko - 9 stycznia 2010

2010-01-02T19:16:00.000-08:00

Książka jest zbiorem reportaży z podróży Autora na Bliski Wschód, do Afryki i Ameryki z lat 1996?2005. Ich bohaterami są mieszkańcy Rwandy i Konga, gdzie wskutek walk wywołanych pomiędzy plemionami Hutu i Tutsi zabito około miliona ludzi, Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu Jordanu, gdzie Palestyńczycy i Żydzi bezskutecznie próbują żyć obok siebie w pokoju, Iraku, który, mimo upływu kilku lat od obalenia dyktatury Saddama Husajna ciągle targany jest konfliktami religijnymi i zamachami terrorystycznymi, Tajlandii i Stanów Zjednoczonych, gdzie tsunami oraz straszliwe huragany: Katrina, Wilma i Rita pokazały niszczącą siłę przyrody, powodując śmierć setek tysięcy osób i nieopisane zniszczenia oraz Bejrutu, na który spadały izraelskie bomby.

We wszystkich tych miejscach Piotr Kraśko "wędruje, patrzy, rozmawia, słucha" zwykłych ludzi, żeby później obiektywem kamery opisać konflikty, tragedie, i kataklizmy, widziane ich oczami.

Moje lektury w 2009

2009-12-30T14:29:00.000-08:00

I kolejny rok mija, czyli na podsumowania czas, a w tym roku tyle zdarzyło się, że czasu na czytanie było mało, ale tych kilka przeczytanych pozycji chciałam przypommniec by polecic raz jeszcze.

Po ponizszym przeglądzie zobaczycie, że ten rok nie był taki zły, bo przeczytałam aż 4 rzeczywiście warte mojego czasu, 6 nawet ciekawych, a w kategorii "strata czasu" są jedynie 4 przy czym ostatnią zamknęłam po 100 stronicach!

W kategorii REKOMENDOWANE znalazły się te oto:
- Literatura polska
"Balzakiana" Jacka Dehnela oraz "Bambino" Ingi Iwasiów. Oba te dzieła są o pokoleniach wchodzących w dorosłośc po wielkich zmianach – pokolenie powojenne i pokolenie lat 90-tych, które jakoś sobie radzą. Zafascynował mnie w obu tych książkach język polski, nasz własny, który tak na codzień kaleczymu, a który może miec w sobie tyle ekspresji i niuansów!
- Literatura obca
Dwie bardzo różne książki: "Loving Frank" Nancy Horan oraz "Unaccustomed earth" Jhumpa Lahiri. Ta pierwsza to powieśc częściowo oparta na faktach i dająca wgląd w życie wykszatłconej kobiety początku XXw., która podąża za uczuciem do sławnego architekta i jaką za to cenę płaci. Natomiast druga to opowiadania, których główną osią jest konflikt wewnętrzny imigranta lub dzieci imigrantów.

W kategorii MOŻNA PZECZYTAC, czyli jeśli chcesz coś co nie będzie wymagac wielkiego zaangażowania to polecam te oto:
- Literatura polska
"Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna-Szczakowej" Michał Witkowski
"Ścianka działowa" Izabela Sowa
"Ostatni mazur" Andrew Tarnowski
- Literatura obca
"Ex Libris" Anne Fadiman
„Amerykańscy bogowie” Neil Gaiman
"Łabędzie Leonarda" Karen Essex

W kategorri ZDECYDOWANA STRATA CZASU i to bez względu na kraj pochodzenia znalazły się:
"Trzynaście" Marcin Świetlicki
"The Painter of Battles" Arturo Perez-Reverte
"The Book of Chameleons" Jose Eduardo Agualusa
"Prince of Tides", czyli "Książę przypływów" Pat Conroy

Z tą ostatnią książką "The Door to December" Dean Koontz mam trochę problem, bo jedynie jej słuchałam biegając, więc choc jako kryminał nie jest zachwycająca i moim zdaniem wymaga dopracowania, to jednak pomogła mi w cwiczeniach i daltego jest kategorią sama w sobie!

I na sam koniec o książce, którą mam nadzieję opisac w niedalekiej przyszłości, a którą już odrobinę przedstawiłam - "Pictures at a Revolution: Five Movies and the Birth of the New Hollywood" Marka Harrisa.

Po tym krótkim podsumowaniu pozostaje mi życzyc wszystkim równie udanego literacko 2010 i szampańskiej zabawy w noc sylwestrową!

Wesolych Swiat!

2009-12-23T22:42:00.000-08:00

Wszystkim, ktorzy zagladaja regularnie i tym , ktorzy zagladaja tylko czasami, chcialabym zlozyc serdeczne zyczenia spokojnych i jednoczesnie radosnych w gronie rodziny i przyjaciol, a przede wszystkim z ksiazka!

Dobry rok dla polskiej literatury!

2009-11-27T16:33:00.000-08:00

Taki tytul wzielam z tytulu notatki prasowej z "Rzeczpospolitej"! Odkad to prasa zainteresowana jest dobrymi wiadomosciami? A jednak to byla pozytywna wiadomosc i moze zostala zamieszczona dlatego, ze sensacyjna!? Niewiele jest pozytywnych wiadomosci w tych czasach...

A tutaj link: "Dobry rok dla polskiej literatury"

Jak zwykle najczesciej tlumaczone sa te wielkie nazwiska, ale przyjemnie jest dowiedziec sie, ze i mlodsi autorzy sa doceniani.

P.S. Niestety notatka bez polskich znakow, bo z komputera mojego Pana Meza.

"Bambino" Inga Iwasiów

2009-11-13T19:04:00.000-08:00

Tytuł tej książki jest wieloznaczny. Większośc z nas pamięta lody Bambino; był też adapter Bambino i były także bary mleczne Bambino. Łatwa do wymówienia nazwa jest synonimem PRL-u i o tym jest właśnie ten utwór, czyli o czasach i ludziach.

Autorka postarała się, by bohaterowie nie byli obciążeni przeszłością wojenną inną niż ta charakterystyczna dla kilkuletnich dzieci, co pozwoliło ominąc meandry historii tej części społeczeństwa. Dodatkowo umieściła ich w „nowym” polskim mieście czyli w Szczecinie, który jest na tyle daleko i na tyle blisko by wszystko razem zgrabnie połączyc, bo to miasto okaże się takie jak jego nowi mieszkancy, budujący swoją historię od nowa, układający sobie życie najlepiej jak potrafią.

Bohaterowie to ciakawa zbieranina, choc to pejoratywne słowo, młodych ludzi oderwanych od korzeni, a więc jest Niemka, która ma jakieś tam polskie korzenie i nie ucieka na czas i z Ulrike zmiania się w Urszulę, jest Anna której matka umiera tuż po wojnie i za namową brata zostaje wysłana do miasta po wykształcenie; jest Marysia, najstarsza w rodzinie repatriantów zza Buga wysłanych na Ziemie Odzyskane, wysłana do miasta po zarobek i lepsze życie; jest Janek, bękart w czasów wojny, pozostawiony przez matkę na wychowanie u dziadków i wypchnięty przez wujostwo ze wsi do miasta by było więcej morgów do podziału, a wszyscy oni powiązani są barem mlecznym „Bambino”. Przewijają się także Stefan - Żyd, ktory przeżył obóz i wiąże się z ... Niemką, ale musi wyjechac z wiadomych powodów. Jest też kolejne pokolenie, czyli dzicieSą dzieci, jedynacy, Magdusia wychowująca się po części sama a po części przez „ciotkę” Urszulę by w końcu zostac sama

Ciekawie napisana historia tych kilkgorga ludzi. Inga Iwasiów postarała się uwypuklic punkt widzenia poprzez różnice stylów użytych na różnych etapach książki. Jest tu monolog wewnetrzny w formie pourywanych, niezbyt logicznych zdań oddających emocje takie jak strach czy niepewnośc. Jest także narracja zewnętrzna z lapidarnością języka emocji i opisami relacji, okoliczności, przedmiotów i okolic wyzwala poczucie, że bohaterowie są już jakoś osadzeni w nowym miejscu i mają większą kontrolę nad swoim życiem. W końcu jest także krótki moment kiedy autorka staje się wykładowcą i wtrąca którki esej „Na co umierają ludzie, w swoim czasie”

W tej środkowej części książki widac najbardziej to co działo się w polskim społeczeństwie po wojnie. Wielkie przetasowania, jak w talii kart, mogłeś byc przed wojna na górze, ale teraz jesteś na dole, co nie znaczy, że nie możesz piąc się do góry jeśli dobrze rozegrasz obecną sytuację (czytaj: n.p. zapiszesz się do partii). W tle rogrywa się historia, która bezpośrednio dotyka jedynie Janka, a pośrednio Marysię i Annę. Ta ostatnia jest przykładem tych, którzy pomimo dostosowania do obecnej sytuacji nie odrzuca tradycji i zakłada rodzinę, by w końcu wrócic do wiary i Kościoła. Anna przedstawia osoby w PRL-u, które poprzez n.p. małżeństwo z marynarzem, polepszały swój byt bez upartyjnienia, bo miały dostęp do towarów deficytowych (jak to śmiesznie brzmi teraz) i bonów (kto to jeszcze pamięta! dla młodszych czytelników bony była równoważne dolarom amerykańskim), czyli były w znacznie lepszej sytuacji materialnej niż przeciętny Polak. Także w tej części książki Iwasiów pokazuje postawy wobec sytuacji, sposoby przetrwania i szarą codziennoś tamtych czasów.

We wspomnianym wcześniej eseju, Inga Iwasiów opisuje coś co było zjawiskiem nieznazwanym jeszcze, a więc nie istniejącym ani w wiedzy lekarzy, ani w wiedzy opiniii publicznej. Wspomina o syndromie stresu posttraumatycznego, który niediagnozowany przejawiał się samobójstwami, chorobami takimi jak gruźlica, a przede wszystkim rak. Jest to ciekawy wątek, bo nigdy wcześniej nie słyszałam o powiązaniu lizcby zachorowań na raka z okresem powojennym. Jednak to co ciekawe to powrót do „normalnego” umierania, czyli w wyniku starości czy długtrwałej choroby, bo w czasie wojny większośc znajomych, członków rodziny albo była wywożona do obozów albo ginęła rozstrzelana przpadkowo lub nieprzypadkowo z bronią w ręku.

Podsumowując, ten dośc długi wpis, jest to książka warta przeczytania, bo porusza to o czym nie mówiło się, nie pisało, bo jest to życie pokolenia moich dziadków, a oni jeszcze żyją więc może warto z nimi porozmawiac... żeby ta historia codziennia nie zginęła.

Dlatego polecam tą książkę!

"Prince of Tides", czyli "Książę przypływów" Pat Conroy

2009-10-30T16:13:00.000-07:00

Książka nie nowa, ale zaplanowana na październik w moim miejscowym amerykańskim klubie książki. Niestety dla mnie był to chybiony wybór, choc nie żałuje podejścia do niej.

Jak wyżej napisałam było to „podejście” bo całej książki nie zdołałam przeczytac, bo jednak ciągle miałam przed oczami Nicka Nolte z jego nerwowością i graniem rodzinnego klauna, Shirley McLaine jako matki skonfliktowanej ze swoimi dziecmi oraz Barbary Streisand z jej brakiem profesjonalizmu jako terapeutki i wzrokiem skrzywdzonego spaniela. Wziąwszy cały ten obrazek pod uwagę chyba rozumiecie jak trudno było mi przebrnąc przez pierwsze 150 stron...

Historia znana z filmu jest inna niż ta autorstwa Pat Conroy, jak poinformowały mnie znajome z klubu, które przeczytały cały utwór, ale szkielet jest ten sam. Narratorem jest główny bohater, któremu nieukłada się z żoną, z córkami, z przełożonymi i który ma na tyle inteligencji i instynktu samozachowawczego, że widzi swoje problemy i wie, że musi się nimi zając, bo straci wszystko – żonę, córeczki, siostrę i szansę na jakiś zawodowy sukces. Tak jak i w filmie jego opowieśc rozpoczyna się także wraz z kolejną samobójczą próbą jego siostry bliźniaczki. Na wezwanie jej terapeutki główny bohater wybiera się w podróż do Nowego Jorku, gdzie ma pomóc w terapii siostry, której źródłem problemów jest to co przydarzyło się im wszystkim w dzieciństwie. Jest to więc raczej jego podróż ostatniej szansy... i tutaj zaczyna się mój problem.

Dr. Lowenstein, czyli terapeutka, popełnia jeden po drugim błędy w sztuce co jest po prostu nie do zaakceptowania. Poza tym widac, że sama ma problemy, co także podważa jej wiarygodnośc... a poza wszystkim ja chyba wyrosłam z takich pseudo psychologicznych powieści łamane przez romansidła. Nie mam nic przeciwko nim, jednak ja mam poczucie straty czasu czytając je... tak jak i kryminały.

Dlatego wrzucam tą książke w kategorię "straty czasu"....

Hurra! Skończyłam czytać książkę!

2009-10-21T22:51:00.000-07:00

No dobrze, jak na osobę piszącą o książkach jest to stwierdzenie nieco śmieszne, ale tak właśnie było! Nie wiem jak wy, ale ja nie potrafię nieskończyć książki i rozpocząć następnej, chyba że po prostu jestem tak znudzona, że po prostu rezygnuję z przeczytania.

Z tą było inaczej, bo gdy zaczęłam czytać o tych zmianach w branży filmowej w latach 60-tych, książka po prostu mnie wciągnęla. Więcej o samej książce w następnym wpisie. Problem polegał nie na samej książce, ale na tym ile w ciągu ostatnich 3 miesięcy zdarzyło się. Znaleźliśmy w końcu dom, który nam się podobał, a nie łatwo było pomimo kryzysu! Później domykanie transakcji, które tutaj nie tylko trwa, ale i włącza znacznie więcej osób! W końcu po przeprowadzce i jako takim rozgoszczeniu miałam dość groźny wypadek, choć i dużo szczęścia także, bo wyszłam z niego cała i zdrowa, a tylko samochód do naprawy.

W tym czasie próbowałam czytać... ale czasu mało i głowy do tego nie miałam, a książka na tyle interesująca i zawierająca tyle ciekawostek, nawet dla osoby spoza przemysłu filmowego, że chciałam ją skończyć. Zresztą sami zobacznie ile ciekawostek pozaznaczałam.

Kindle - twój ale nie calkiem....

2009-10-04T21:05:00.000-07:00

Może pamiętacie mój wpis o Kindle i skasowaniu Orwella z tego urządzenia u wielu jego użytkowników. Ostatnio podano, że skasowano niektórym także notatki! Justin Gawronski, któremu skasowali je, podał sprawę do sądu i wygrał, czyli Amazon zapłaci, bo wynegcjowano ugodę.

Oczywiście Amazon przeprasza nie tylko tego chłopaka, ale także innych swoich klientów. Jednak nie sama ugoda jest ciekawa, ale inny aspekt tego nieforunnego skasowania książki. Otóż kupując Kindle większość z nas zakłada, że to coś należy do ciebie i ty decydujesz co zrobisz z urządzeniem, np. czy skasujesz jakieś pliki. Jak się okazuje producent może zdealnie zarządzać tym urządzeniem! To samo tyczy się także treści zapisanych na TWOIM Kindle, a więc po TWOJEJ stronie powinno być prawo do podjęcia decyzji o skasowaniu pliku lub byciu piratem - otóż nie! Okazuje się, że Amazon zaznacza, że zakup subskrypcji gazety oznacza zgodę na ZDEALNE i AUTOMATYCZNE skasowanie wcześniej załadowanych starszych edycji gazety, motywując to miejscem w pamięci urządzenia. Papierową gazetę stracisz gdy ją zgubisz lub wyrzucisz i możesz trzymać przez następne 100 lat!

Jak wcześniej już napisałam, nie jestem fanką tego urządzenia i do samych e-bookow nie mogę się przekonać, ale wygląda na to iż Amazon ma większy problem niż im wydaje się, a my użytkownicy urządzeń elektronicznych - więcej do doczytania "małym drukiem" w umowach....

Mój stosik, czyli nowa lista ciekawych książek do przeczytania!

2009-09-16T08:48:00.000-07:00

No i nie było mnie na blogu bardzo długo. Na zaprzyjaźnionych blogach także nie pojawiałam się, a tyle książek przeczytanych i do przeczytania! Większosć blogowiczów pokazuje swoje stosy i stosiki. Ja nie składam ich tylko robię nową listę książek do przeczytania.

Wielkie dzięki za ciekawe recenzje i przede wszystkim za info o książkach polskich autorów!

1. "Margot" Witkowski Michał
2. "Skazani na ciszę" David Lodge
3. "Międzynami jest dobrze" Dorota Masłowska
4. "Przeklinam rzekę czasu" Pet Petterson
5. "Miłosć morderców" Dariusz Żukowski
6. "Joe Speedboat" Tommy Wieringa
7. "Kobiety i władza" Magdalena Sroda
8. "Single" Piotr Kępski
9. "Komórka" Ingo Schulze
10. "Moje skradzione życie" Renee Villancher - z blogu Ksiazki moja pasja
11. "Księga Małgorzaty" Judith Merkle Riley - z blogu Książki moja pasja
12. "Talki w podróży" Leszek Talko
13. "Miasto slepców" Jose Saramago
14. "Dziewczyna z zapałkami" Anna Janko - z blogu Zaułek książek
15. "Maud z Wyspy Księcia Edwarda" Mollie Gillen
16. "Ewangelia ognia" Michael Faber
17. "Jestem królem zamku" Susan Hill
18. "Jak tata przemierzał Afrykę" Ota Pavel
19. "Szczęsliwe lata udręki" Feur Jaeggy
20. "Tak kochali Galicjanie" Bogna Wernichowska
21. "Dom na pustkowiu" Andrea Maria Schenkel
22. "Wpadka" Rebecca Eckler

Kindle, czyli e-booki według Amazon...

2009-08-08T20:46:00.000-07:00

... nie, dziękuję bardzo!

Dlaczego tak dramatycznie?! No dobrze, zacznijmy od pozytywów:
- kilkanaście książek w jednym pudełku!
- możliwość powiększania tekstu - BARDZO WAŻNE!
- ładowanie książek w tempie świetlnym - genialne?
- możliwość przewracania stron jedną ręką - ile ciastek można zjeść w tym czasie? mniam...
- książka, która się w końcu nie zamyka!

A teraz kilka "ciekawych" faktów:
- Amazon może usunąć książkę z twojego Kindle - czy chcesz by zabrano ci coś za co zapłaciłaś/łeś - już to zrobili klientom, którzy zakupili "1984" Orwella - ironia losu czy znak czasu i przyszłości dla nas i naszych dzieci?! Big Brother w najlepszym wykonaniu!
- na marginesie strony w czytanej książce może pojawić się reklama, np. hotelu w Toskanii jeśli akurat czytasz o tym regionie, lub np. butów do biegania jeśli czytasz o bieganiu... czyli znów ta natarczywa reklama!!!! Klienci, którzy zakupili Kindle nic o tym nie wiedzieli lub w dalszym ciągu nie wiedzą!
- użytkownik musi się zalogować by móc czytać książki, czyli po przyjściu z pracy w dalszym ciągu trzeba być zalogowanym do sieci... , czyli odcięcie się od technologii z książką nie jest możliwe!

Pewnie można argumentować, że dzięki reklamom będzie więcej książek dostępnych za darmo, a większość książek czytasz tylko raz, więc po co trzymać papierowe kopie. Jednak od czasu wynalazku Gutenberga, a dla tych najbogatszych jeszcze wcześniej, czytanie książki było, jest i miejmy nadzieje pozostanie czasem gdy można pobyć samemu lub pomilczeć razem czytając.

"The Painter of Battles" Arturo Perez-Reverte

2009-08-06T08:00:00.000-07:00

To był ostatni raz kiedy sięgnęłam po książkę tego autora, niestety. Na tylniej okładce oczywiście peany, a w środku przeciętność i dłużyzna. Zdołałam przebrnąć jedynie przez 80 stron...

Bohaterami tej historii są światowej sławy fotograf wojenny Andre Faulques i Ivo Markovic oraz łącząca ich wojna na Bałkanach po rozpadzie Jugosławii. Ten pierwszy po sfotografowaniu nieznanego mu żołnierza uciekającego przed napierającą armią serbską zamieszcza świetną fotografię w którymś z magazynów i nawet zostaje za nią nagrodzony. Niestety nie wie, że przez to ten drugi traci żonę i syna w straszliwych okolicznościach, co staje się dla niego powodem do odszukania reportera i życia przez dłuższy czas z myślą o zamordowaniu go.

Jak to często bywa czas leczy choc częściowo rany i gdy w końcu Ivo odnajduje Andre zaczynają rozmawiać o wojnie, o okrucieństwie i zasadach tego świata. Rozmowa przeplatana jest wspomnieniami Andre o kobiecie jego życia, którą także stracił w trakcie tamtej wojny, o historii ich spotkania. Jak to u Arturo Perez-Reverte w tle zawsze jest sztuka... i tak jest tym razem, a więc opisy mniej lub bardziej znanych obrazów batalistycznych są wprowadzone jako analiza Andre do wykonania fresku w XIII wiecznej baszcie, którą zakupił z zamiarem uwiecznienia okrucieństw, które się naoglądał.

Co dalej zdarzyło się nie wiem i tak na prawdę to nie chcę wiedziec, bo dywagacje tych dwóch pokiereszowanych ludzi o okrucieństwie świata wydały mi się bardzo jałowe, a i ilośc information o malarstwie była po prostu przesadzona i dośc encyklopedyczna. Dlatego porzuciłam czytanie tej książki z nadzieją na przeczytanie czegoś bardziej interesującego...

Nie polecam a wręcz odradzam!

Kilka słów wyjaśnienia i usprawiedliwienia...

2009-08-04T18:52:00.000-07:00

Otóż czuję się w obowiązku usprawiedliwić przed tymi, którzy zaglądali (i mam nadzieję, że wrócą po kolejnych postach) na mój blog, bo ostatnimi czasy zapuściłam się w pisaniu kolejnych postów. Powód ku temu jest jeden... kupujemy dom (strasznie jakoś to skomplikowane po tej stronie oceanu!) i w tej chwili już finiszujemy, więc trzymajcie kciuki, proszę. Po tym nastąpi oczywiście szaleństwo przeprowadzki, więc znów łatwo nie będzie, ale... czytam znów i będę pisać, a i do podczytywania blogów innych powrócę....

"Ex Libris" Anne Fadiman

2009-07-09T11:54:00.001-07:00

Po przeczytaniu kilku rekomendacji tej książki, postanowiłam siegnąc po nią i nie zawiodłam się, choc do najłatwiejszych lektur nie należy, ale po kolei...

Anne Fadiman pochodzi z rodziny bibliofilii, bookoholików (jakoś lepiej brzmi niż książkoholików) i kompulsywnych korektorów, a więc książkami otoczona była odkąd pamięta a i rodziców bez książki w ręku też nie pamięta. Nic dziwnego więc, że książki oraz pisanie stanowią element nieodłączny w jej życiu i z tego powodu są swego rodzaju kamieniami węgielnymi. Jak ważnymi można przeczytac w tych kilkunastu opowiadaniach, w których każdy bookoholik odnajdzie obraz siebie choc w pewnym niewielkim procencie.

Dlaczego każdy czytający może w tych opowiadaniach odnaleźc siebie? To proste - autorka opowiada o sprawach najprostszych, a więc ponadkulturowych:
1. pyta o możliwośc życia bez książek? „Books wrote our life story, and as they accumulated on our shelves (and on our windowsills, and underneath our sofa, and on top of our refrigerator), they became chapters in it themselves. How would it be otherwise?”
2. o tym jak prywatne kolekcje książek stają się częścią osobowości i łatwiejsze wydaje się połączenie ciał w małżeństwie niż połączenie bibliotek... bo jak podjąc decyzję, które z podwójnych egzemplarzy zostawic, a ktore wydac... nie dla mnie to pytanie!
3. o lekcjach jakie dają nam historie zawarte w książkach, np. o wyprawach zdobywców biegunów, którzy poświęcili życie dla sprawy...gdy tak wielu z nas poświęca swoje dla znacznie mniej ważnych.
4. o tym, że miłośc i szacunek do książek nie ma nic wspólnego z wykształceniem i jak sławni pisarze i mysliciele mocno byli związani ze swoimi księgozbiorami.
5. o książce jak nic przekazywanej z pokolenia na pokolenie, która staje się sposobem na poznanie życia poprzednich pokoleń w ogóle i samej właścicielki książki sprzed 3 pokoleń; i o możliwości ciągnięcia tej nici w przyszłe pokolenia.
6. o zmiennej wartości książki czytanej w różnych momentach życia.

7. o ile ciekawiej czyta się książkę o miejscu, które albo właśnie odwiedza się, albo gdzie mieszka lub mieszkało się; i tak dla przykladu czytanie Steinbecka w Monterey w Kalifornii to nie to samo co czytanie go na Cannery Road (częśc Monterey). Bardzo się z tym zgodzę, bo mając okazję odwiedzenia tego miejsca i zobaczenia starych fotograffi fabryk puszkowanych sardynek i ludzi tam wtedy pracujących a tuż obok pieknych wiktoriańskich domów, czytanie Steinbecka może stac się wielką frajdą. To samo przydarzyło mi się gdy czytałam kryminał rozgrywający się w Los Angeles i krótkie zdanie o przebrnięciu przez korek na autostradzie 405 w godzinach szczytu, odbieram znacznie mocniej niż gdybym sama w tym korku nie stała!
8. o narzekaniu rodziców o braku zainteresowania młodzieży książkami widoczne właściwie tylko w domach gdzie te książki choc są to tylko stoją na półce, a nie jak w domach gdzie tych narzekań nie ma, bo książki są na nocnym stoliku rodziców i domowa cisza nie oznacza rozdzielenia a wspólne spędzanie czasu na czytaniu.
9. o spędzaniu czasu na wspólnym oglądaniu telewizyjnych teleturniejów jak „Milionerów” czy „Va Banque” gdzie trzeba wykazac się wiedzą i szybkością.
10. o kompulsywnym korektorstwie nawet restauracyjnego menu, bo w końcu miłośc do poprawności jezykowej nie przestaje działa nawet gdy jesteś na wakacjach na Florydzie!
11. o fetyszach pisarzy, ktorzy dzięki nim rozładowują swoje frustracje i zawsze mogą winę zwalic na czynnik zewnętrzny lub chcąc byc skromnym jemu przypisac swoj sukces.
12. o czytaniu książek i nagłym przypływie apetytu kończącym się najazdem na lodówkę nawet po północy!

i jeszcze kilku innych tematach dobrze znanych czytającym w nadmiarze...

Trudnością w czytaniu tej książki w oryginale, przynajmniej dla mnie, były ilośc słówek, których jeszcze nie znałam, a były to takie wyrażenia, których wielu wykształconych Amerykanów nie zna. Do tego przeciętny czytelnik spoza Stanów nie jest tak dobrze zaznajomiony z literaturą amerykańską by używane przykłady czy odniesienia do poszczególnych tytułów miały silny wydźwięk.

Tym nie mniej jest to książka warta rekomendowania. Dzięki za wasze wpisy „z lektur prowincjonalnej nauczycielki” oraz „przeczytałam książkę”!

Po przerwie....

2009-06-15T18:34:00.000-07:00

Po miesięcznej przerwie w pisaniu i czytaniu spowodowanej tzw. sprawami życiowymi wracam do pisania! Nareszcie! Nareszcie!

"Unaccustomed earth" Jhumpa Lahiri

2009-06-15T18:27:00.000-07:00

Jhumpa Lahiri nagrodzona Pulitzerem w 2000 za „Tłumacza chorób” powraca zbiorem opowiadań zatytułowanym „Unaccustomed earth” czyli w luźnym tłumaczeniu „Na obcej ziemi”.

Głównym bohaterem każdego z opowiadań jest rodzina z dysfunkcjami, rodzina immigranta w ogóle i ich trudności, m.in. adaptacyjne. We wszystkich narratorami są dzieci, które przybyły do nowego kraju jako oseski lub urodziły się już na obcej ziemi. Dzięki temu punktowi widzenia opowiadania uwidaczniają nie tylko różnice pokoleń w ogóle, ale też różnicę w mentalności pomiędzy pokoleniem imigrantów, którzy pozostawili rodziny w starym kraju, w Indiach, i ich dziećmi.W opowiadaniach konflikt pokoleń i konflikt kulturowy wraz z konfliktem wewnętrznym immigranta są ze sobą powiązane tak mocno, że trudno jest określić nawet co jest czym, bo tak bardzo jest uwewnętrznione. Genialnym przykładem tego jest niechęć do podporządkowania się tradycji aranżowanego małżeństwa ze strony dzieci (małżeństwo Hindusa z Amerykanką i odsunięcie się od swojej kultury czego żałowała żona, której brakowało rodziny męża lub małżeństwo Hinduski z Brytyjczykiem, który zupełnie nie jest zainteresowany jej tradycjami i ona przestaje je kontynuować) w przeciwieństwie do typowego dla wielu immigrantów hołdowania tradycji tutaj pokazanej w formie poszukiwania drugiej żony przez aranżowane małżeństwo (wdowiec, który stracił żonę w wyniku raka, sprowadza sobie drugą żonę dzięki pomocy rodziny w Indiach, ale jego dorosły syn nie może tego zaakceptować). Gdzie tutaj jest konflikt pokoleniowy a gdzie konflikt kulturowy? Konia z rzędem kto potrafi ten supeł rozwiązać!

Takie właśnie są opowiadania w tym tomie - napisane bez zbędnych ozdobników, wątków pobocznych czy sugerowania oceny postępowania, o tym co doytyczy nas wszystkich bez względu na miejsce zamieszkania, pochodzenia, religię, kolor skóry itp. Jest to także wspaniała zachęta dla mnie do przeczytania „Imiennika”, czyli „The Namesake”.

Na prawdę godna polecenia książka!

"Ostatni mazur" Andrew Tarnowski

2009-05-11T18:30:00.000-07:00

Na sobotnim spotkaniu internetowego klubu rozmawialiśmy i utworze “Ostatni mazur”. To książka o Polsce i Polakach napisana przez Brytyjczyka polskiego pochodzenia. Oryginał w języku angielskim może być doskonałym prezentem dla obcokrajowca.

Ta książka ma dwie warstwy bardzo mocno ze sobą splecione.

Jedna warstwa to osobista historia Brytyjczyka polskiego pochodzenia (nie Polaka od dzieciństwa mieszkającego w W. Brytanii!), który poszukuje swoich korzeni. Z opowieści ojca, ciotki, pamiętników innych arystokratów składa historię rodziny, która z bardzo zamożnej, rozlegle skoligaconej, utrzymującej bliskie stosunki zarówno między sobą, jak i z wieloma arystokratycznymi rodzinami w Europie i nie tylko, stała się raczej uboga i rozproszona. Pomimo arystokratycznego pochodzenia, od początku XX wieku to rodzina mozolnie budująca swój majątek. Autor opisuje polowania i zabawy, ale także pracę, szczególnie, kobiet w jego rodzie, które miały silnie wpojone poczucie obowiązku zajmowania się podległymi chłopami, służbą i ubogimi w ogóle. Jest w tych opowieściach nostalgia za czasami, które odeszły, choć miały też swoje cienie.
W tej części opisującej cienie, historia jest raczej smutna – zaaranżowane tułaczką wojenną małżeństwo rodziców autora nie jest w stanie przetrwać trudnych czasów i warunków. Ojciec raptus bijący żonę, długie rozłąki małżonków, a w końcu rozstanie by każde mogło iść własną drogą. Matka wychodzi zamąż za Szkota, który staje się ojcem dla jej syna (autora) a ona matką dla jego synów. Polski ojciec autora tuła się po Wielkiej Brytanii i w końcu znajduje kobietę, która może z nim wytrzymać i zakłada nową rodzinę, w której autor nie uczestniczy w ogóle. Ojciec z nową rodziną przenosi się do komunistycznej Polski. Sam autor jest wychowywany na Brytyjczyka z wyboru matki, więc wielu polskich tradycji nie poznaje, a polskiego uczy się właściwie dopiero będąc na placówce w Polsce w latach 80-tych jako dziennikarz Reuters’a. Dzieciństwo wojenne autora, jak i wielu z jego pokolenia to czas tułaczki i biedy.
Gdy w końcu jako dorosły człowiek autor nawiązuje kontakt z ojcem, jest to relacja trudna właściwie zawsze kończąca się awanturą. Rodzina odzyskuje zrujnowany pałac w Dzikowie i zaczyna się kolejny rozdział odbudowy w jego dziejach. Udaje się także zoragnizować spotaknie całej rodziny, ale jak to w rodzinie, niestety nie obywa się bez zgrzytów, niesnasek i braku chęci do współpracy. Wszystko to razem tworzy niepiękny obrazek.

Druga warstwa to ta którą dzieliło wielu z pokolenia rodziców autora, których młodość przypadła na czas dwudziestolecia międzywojennego i drugiej wojny światowej. Opis budowania życia po odzyskaniu wolności przez Polskę w 1918 i udziału w tym procesie arystokracji, a jednocześnie podążanie za nowoczesną Europą. W międzyczasie wojna z bolszewikami w 1920 roku. Do tego trzymanie się tradycyjnej relacji pan-chłop, gdzie ten drugi za nogi łapie i w ręke całuje, a ten pierwszy jest tym, który opiekuje się. Pokazane jest życie w dobrobycie, choć dla dzieci było to życie bez rodziców, nieudane małżeństwa, romanse i skandale, a przede wszystkim poczucie obowiązku. Choć przez pierwsze 50 stron książki na myśl przychodzi Mniszkówna, to jednak im dalej tym lepiej, bo autor jednak zawiera krytyczną ocenę niektórych zachowań.
W tej części książki pokazana jest także tułaczka jaką odbyło kilkadziesiąt tysięcy Polaków z armią Andersa i bez niej także. Droga przez Rumunię, Jugosławię, Izrael, Egipt by w końcu wylądować spowrotem w Europie. Istna wędrówka ludów, choć trudna dla nas do wyobrażenia, bo bez możliwości skontaktowania się z najbliższymi, z których część wojny nie przeżyła. Autor opisuje także, jak wiele dórb zostało zniszczonych i bezpowrotnie straconych.

Generalnie jest to książka dla osób, które nie znają tej części historii drugiej wojny światowej, a które chciałyby tą wiedzę poszerzyć i połączyć to z w miarę przyjemną lekturą.

Jest to jedna z tych książek, które są na granicy pomiędzy „warto przeczytać” a „stratą czasu”.

"The Door to December" Dean Koontz

2009-05-02T17:09:00.001-07:00

W poprzednim poście wspomniałam o audiobookach, a więc teraz po raz pierwszy wrzucam wpis o wysłuchanej książce.

"The Door to December" to kryminał, a więc historia dobra do biegania. Wzięłam ją z półki w bibliotece, bo tez i lokalizacja akcji, czyli Los Angeles dodaje odrobinę więcej przyjemności w słuchaniu lub czytaniu.

Historia zaczyna się bardzo krwawo, bo od morderstwa 3 osób, które okazują się być psychologami pracującycmi na zmianami behawioralnymi, a dokładniej nad deprywacją sensoryczną małej dziewczynki - głównej bohaterki, która okazuje się córką jednego z zamordowanych. Poza nią jest jeszcze dzielny detektyw i matka dziewczynki. Ci dwoje próbują uratować dziewczynkę od... kogoś kto w ich przekonaniu próbuje ponownie ją porwać. Nie wiedzą jednak kto, a sprawę dodatkowo utrudniają zjawiska nadprzyrodzone, które okazują się atakować tych, którzy byli jakoś związani z tymi eksperymentami. Jak się okazuje owe siły nadprzyrodzone to nie jakieś negatywne siły zewnętrzne, ale...

...i tutaj robi się interesująco, choć tylko przez moment, bo owe siły to negatywna energia płynąca z kilkuletniej dziewczynki poddawanej eksperymentom. Jest to kryminał gdzie zły jest w dziecku, czyli właściwie w każdym z nas. I jest to jedyna zaleta tej książki... jeśli nie liczyć mojego biegania, oczywiście!

Z tych właśnie powodów zaliczam tą książkę zarówno do Rekomendowanych jak Straty czasu.

Audioksiążki zwane także audiobookami

2009-04-19T13:36:00.000-07:00

Jak może już zauważyliście nie często czytam kryminały, ale uwielbiam je słuchać. Dobrze przeczytana książka sprawia ogromną przyjemność w słuchaniu i jest doskonałym

Na pewno nie jestem pierwszą osobą, ale dotąd nie widziałam nigdzie by ktoś polecał słuchanie audioksiążek w trakcie biegania lub innych ćwiczeń i ja właśnie to chciałam Wam zaproponować i serdecznie polecić! Podczas biegu koncentracja na słuchaniu pomaga biec dalej i słuchać czy w końcu znaleźli mordercę, a i czas spedzony na bieżni jest jakiś taki krótszy...?

Także w trakcie dłuższych podróży samochodowych audioksiążka jest doskonała. Częste stanie w korkach typowe dla Los Angeles stało się nawet przyjemne, bo mogłam dłużej posłuchać kolejnego mrocznego kryminału. Dzięki temu nie denerwowałam się staniem i czekaniem, a też nie miałam poczucia straty czasu... którego zawsze za mało na czytanie.

Teraz gdy wiosna już jest i częściej chce się wyjść na zewnątrz, lubię połączyć nawet krótki spacer ze słuchaniem książki.

"Przystupa" Grażyna Plebanek - 1 sierpnia 2009

2009-04-13T21:51:00.000-07:00

Powieść łotrzykowska o młodziutkiej Polce, która w poszukiwaniu pracy wyrusza w świat. Los rzuca ją najpierw do Warszawy, potem do Sztokholmu, gdzie wplątana w bójkę portową, podejrzana o zabójstwo i ścigana listem gończym przez niedoszłą kochankę obserwuje życie ludzi, u których zatrudnia się jako sprzątaczka. Milcząca obecność tytułowej bohaterki uruchamia lawinę wydarzeń, wydobywa na jaw mroczne tajemnice, uwalnia skrajne emocje, które w końcu doprowadzają do zbrodni. Oczami tej dziewczyny oglądamy życie polskich katolików, szwedzkich protestantów, ateistów, miłośników natury, zdeklarowanych kosmopolitów i beznarodowców szukających korzeni i tradycji. Z perspektywy „kosza na śmieci” przyglądamy się zwyczajom i nietypowym ciągotom seksualnym, przemocy i namiętnościom, pragnieniu władzy i obsesji robienia kariery, wzlotom i upadkom ludzi zarówno sławnych, jak i zwyczajnych, temu, co w „typowych” domach skrywa się pod powierzchnią „normalności”. Przygody sprzątaczki pakującej się w życiowe tarapaty po obu stronach Bałtyku to opowiedziana z ironicznym dystansem pikareska, która doprowadzi bohaterkę do samej siebie.

"Ja w pisaniu i czytaniu wierzę ciału i kiedy czytam coś dobrego, to wzbudza to we mnie dreszcz. A o dreszcze w literaturze chodzi." Grażyna Plebanek

Źródło recenzji: WP.pl/Książki

"Mój przyjaciel król" Józef Hen - 11 lipca 2009

2009-04-13T21:46:00.000-07:00

To literacki portret życia i panowania Stanisława Augusta. Jego historię opowiada Gaston Fabre, wnikliwy obserwator i komentator zdarzeń. Ukazany jest jako ambitny i świadomy swej roli władca-patriota, który doskonale wie, co się dzieje w kraju i poza jego granicami. Opisując osiemnastowieczne dwory i panujące na nich obyczaje, kreuje rzetelny historycznie obraz, poparty dokumentami, listami i pamiętnikami Stanisława Augusta.

Recenzja z nakanapie.pl

"Białe zęby" czyli "White teeth" Zadie Smith - 6 czerwca 2009

2009-04-13T21:41:00.000-07:00

Jeden z najgłośniejszych i najbardziej zdumiewających debiutów ostatnich lat. Napisana przez zaledwie 25-letnią autorkę obszerna, pełna epickiego rozmachu powieść o losach trzech rodzin emigrantów mieszkających w Londynie. Bohaterami powieści są: Archie, czterdziestosiedmioletni Anglik, życiowy nieudacznik, który wszelkie decyzje podejmuje, rzucając monetą, młoda Jamajka Clara Bowden, córka Świadków Jehowy, która na skutek nieoczekiwanych zdarzeń zostaje żoną Archiego, przybyły z Bangladeszu blisko pięćdziesięcioletni Samad, który walcząc z własnym słabościami, za wszelką cenę stara się zachować religijną tożsamość, ich przyjaciele i dzieci...

Losy wszystkich postaci śledzimy począwszy od 1975 roku, kiedy to rozpoczyna się akcja powieści, aż po rok 1999 (choć niezwykle ważne w powieści są dwa smakowite epizody związane z drugą wojną światową i powstaniem sipajów w 1857 r.). Pomimo wielości wątków i postaci czytelnik ani na moment nie gubi się w stworzonym przez Zadie Smith świecie. Misterna, przemyślana w każdym szczególe konstrukcja oraz znakomicie nakreślone, wyraziste postaci sprawiają, że Białe zęby czyta się jednym tchem. Dodatkowym walorem powieści jest jędrny, "buzujący" język. W powieściowym mikroświecie jak w lustrze odbijają się najważniejsze zagadnienia współczesności: problem tolerancji, asymilacji i tożsamości. Młoda autorka, która sama jest córką emigrantów z Jamajki, znalazła na mówienie o tych sprawach swój własny sposób - z pozoru dość zabawny, chwilami wręcz groteskowy, w istocie zaś bardzo dojrzały i mądry. Obok tej książki trudno przejść obojętnie. "Ta książka to zdumiewająco dojrzały debiut, zabawny i poważny, a autorka ma wyrazisty, rozpoznawalny styl rasowego pisarza. Czytałem Białe zęby z ogromną przyjemnością i sporym uznaniem. To powieść z pazurem". Salman Rushdie

Żródło recenzji: Onet.pl/Czytelnia

"Ostatni mazur" Andrew Tarnowski - 9 maja 2009

2009-04-13T21:37:00.000-07:00

To książka napisana oryginalnie po angielsku, a więc można jką czytać zarówno po angielsku jak i po polsku.

Jak blisko jest Andrew Tarnowskiemu do Mickiewicza? Ostatni mazur, jak Ostatni zajazd na Litwie, przedstawia zmierzch pewnego świata. Tarnowski opowiada o polskiej przedwojennej arystokracji, opisując XX-wieczne dzieje swojego rodu i rodzin z nim skoligaconych. Na historię życia tych niedostępnych ludzi składają się nostalgiczne wspomnienia autora z dzieciństwa, zapamiętane opowieści jeszcze dalej sięgające w przeszłość rodu czy korespondencja rodzinna. Wizerunek, jaki się wyłania, daleki jest od ideału: pod pozorami miłości i rodzinnej lojalności kłębią się nieokiełznane namiętności, zdrada i rozpad więzi. Autor nikogo nie wybiela ani nie usprawiedliwia. Dąży do przedstawienia prawdy, czasem gorzkiej i niewygodnej. Opisuje rodzinne dramaty i zawirowania na tle wydarzeń, które wstrząsnęły światem. W czasie II wojny światowej członkowie rodziny rozpierzchli się po całym świecie: jedni uciekali przez bezdroża Rumunii i Jugosławii, inni czekali na koniec wojny we Francji, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii. Tam też rodzina Tarnowskich osiadła na stałe.

Źródło recenzji: Onet.pl/Czytelnia

"Ścianka działowa" Izabela Sowa

2009-04-09T19:28:00.000-07:00

W pierwszą sobotę miesiąca przegadana została książka Izabeli Sowy. Jak się okazało książka podobałą się, więc po raz kolejny udało się.

A teraz o książce, która napisana jest z humorem, językiem młodym i dynamicznym, choć ma dość klasyczną strukturę. Akcja zawiązana zostaje na samym początku poszukiwaniem "świętego grala", czyli Brzytwy - detektywowi amatorce, mającej pomóc w kłopocie głównego bohatera. Znalazłszy tegoż Grala, główny bohater nie dostaje oczekiwanej nagrody, ale dostaje coś więcej, czyli możliwość poznania samego siebie. Oczywiście musi wyjść poza własną strefę komfortu i zobaczyć siebie i świat z nowej perspektywy...

Powierzchniowa historia, że się tak wyrażę, jest raczej smutna, bo o rozpadzie młodego małżeństwa, które gubi siebie jako jednostki i siebie jako parę. Autorka przedstawia młodych yuppies, którzy pobrawszy się chyba nie do końca chyba z właściwych powodów jakoś tam układają sobie życie, ale przeprowadziwszy się do nowego miasta z powodu kariery męża już nie są w stanie być razem. Żona zajęta mieszkanie, meblowanie itp. odsuwa się od męża by wkróce zauważyć, iż on już ma oddzielne życie, więc postanawia postawić tytułową ściankę działową, która jest tyle samo fizyczna co symboliczna i jest jej wyrazem zwrócenia jego uwagi na sytuację. I to jej się udaje... choć jak się okazuje za późno dla niej i dla nich.

Ta powierzchniowa historia to kanwa dla głównej części książki Sowy, która w sposób ironiczno, zabawny i tragikomiczny przedstawiła otaczającą rzeczywistość. Jest więc w tym raporcie:

- Marsz Tolerancji, na którym warto może bywać, ale jednocześnie żaden ze znajomych się nie pojawia, więc może jednak nie należy wyłamywać się z konwencji? Jednocześnie bohater odkrywa, że ludzie uczesniczący w nim, czyli w większości geye to jednak tacy sami ludzie.

"Skoro ma wziąć udział w pochodzie, musi znakleźć jakieś wymierne korzyści. A zatem:

a) Poczyni cenne obserwacje socjologiczne, to raz.

b) Z pewnością zyska w oczach znajomych; otoczenie Fiotronia darzy Marsz Tolerancji rosnącą sympatią. I poparciem, oczywiścieże ryzyko, niewystarczające zainteresowanie kluczowych mediów), ale czyniono pewne plany. Za rok, góra dwa, kiedy Marsz stanie się naprawdę trendy, Fiotroń będzie mógł się pochwalić, że był pierwszy, przed wszystkimi. Co nie znaczy, że teraz ma się rzucać w oczy..."

- wyznaczanie nowych standardów konsumpcji

"- Specjalistyczne książki zabraliśmy ze sobą. Biblioteczkę z beletrystyką skomponował zatrudniony przez Szarlotę fachowiec. Same najlepsze pozycje, głównie nowości.

- I jak? Jesteś zadowolony z wyboru?

Nie miał czasu ocenić. Zresztą nie o lekturę tu chodzi, a o wyznacznie nowych standardó konsumpcji. Pod tym względem Fiotroń należy do pokolenia sosu pesto. Kiedyś zagorzali fani Brygady Kryzys (do czego nie lubią się przyznawać, nawet po trzech drinkach z malibu), a obecnie kadra kierownicza w liczących się korporacjach. Co oczywiście zobowiązuje. Markowe ciuchy, zgrabna sportowa sylwetka (albo mocno wciągnięty brzuch), kosmetyki organiczne (wybó nie ma nic wspólnego z szcunkiem dla środowiska) i zakupy w delikatesach. Dawni wielbiciele mielonki wyjadanej z puczki wspólnym widelcem lub ubabranymi paluchami, dzieś preferują owoce morza, krem truflowy, pecorino romano, suszoną hiszpańśką szynkę. I pesto. Nawet zaskoczeni niespodziewaną wizytą wyczarują w mig egzotyczne menu do tysiąca ośmiuset kalorii. Podane na kwadratowych talerzach."

- obraz młodych, zblazowanych 30-to letni, którym już nie chce zmieniać się świata

"Ci [uczestnicy marszu] zgromadzenia na placu Matejki raczej nie trafią do programu "Uwaga". Z kolorowymi balonikami w dłoni wyglądają, jakby wybierali się na piknik do Ojcowa. Zbyt grzeczni, zwyczajni i stanowczo za młodzi. Jeszcze wierza, że im się uda, skrzywił się Dionizy, czując dziwny uścisk w piersi. Nie, żaden wielki ból egzystencjalny. Raczej smutek, jaki się odczuwa w pierwszy, naprawdę chłodny wrześniowy. Fiotroń zrozumiał nagle, że dla jego zblozowanych znajomych nie ma tu miejsca. Ich entuzjazm wypalił się w połowie lat dziewięćdziesiątych, a teraz mofą sobie pooglądać w telewizji, jak ktoś inny usiłuje zmienić świat. Jeszcze chwila a zostaniemy zepchnici na boczny tor, pomyślał, i aż pociemniało mu w oczach..."

- krótki rys bogatych nie mających marzeń, bo "bogatych stać na kaprysy, biednym muszą wystarczyć marzenia"

- obraz piekła kawalera, czyli wir randek

"W wir randek? Wielkie dzięki! Już to przerabiał, przez dwa lata taz zwanej wolności pomiędzy Penny a gorącą Andrea. Żenujące randki w ciemno z kobietami zdrapkami, nigdy nie wiesz, co się kryje pod warstwą sreberka. On zwykle trafiał na "spróbuj jeszcze raz". Albo na wyfiokowaną frustratkę dopytującą się "co będzie z nami" już po drugim spotkaniu. [...] Albo łzy. Jeden jedyny raz spróbował być brutalemżinsowej koszuli. [...]. Po tym traumatycznym wydarzeniu Dionizy zrezygnował z randek w ciemno, wybierając, za namową Debeściaka, nową formę rozrywki: przygody klubowe."

- brak radości z podróży bez planu i narzucanie sobie zadaniowości

"Fiotroń też by chętnie wyszedł, ale dokąd? Przecieśż nie będzie spacerował w kółko, dookoła swojego osiedla. Opuszczając jedno miejsce należy wcześniej określić nowy cel! Więc dokąd?"

- narzekanie na kobiety

"A te dzisiejsze kobiety? Boże święty. Co jedna to bardziej wymalowana. Jak pisanka. Tylko, że w środku puściuteńko. Nowoczesne wydmuszki."

- ludzie nieprzypadkowo "ubrani na luzie w ciuchy z najwyższej półki",

Jak widać z tych kilku urywków Izabela Sowa ludzi bawić się groteską i malować grubą kreską, co daje poczucie lekkości, ale nie pozbawia książki uszczypliwości, której czytelnikowi nie uda się ominąć... za co książkę chwalę.

Klubowicze uznali - warta polecenia!

Do usłyszenia na początku maja!

Marcowy przegląd blogów

2009-04-08T23:07:00.000-07:00

Z ostatniego spotkania klubu jeszcze wpisu braj, ale choć z przeglądem marcowych wpisów już się uporałam i oto kolejna lista książek, którymi jestem zaciekawiona dzięki Waszym recenzjom, kochani!

Zaułek książek
W tym miesiącu tylko jedna pozycja ale za to bardzo ciekawie opisana. "Wiosna kamieni" to książka o budowie Notre Dame. Poza tym grtulacje z okazji nowego mieszkania!

Wieczór z książką
1. "Betonowy ogród" Ian McEwan
2. "Firmin" Sam Savage

Słowem malowane
1. "Wieczór" Susan Minot
oraz wiele obrazów z "książką w ręku"

Sara Deever
1. "Krem władzy" C. Dovey

Przeczytałam książkę
1. "Kobiety wypędzone" Marianne Weber

Z lektur prowincjonalnej nauczycielki wybrałam cały zbiór i trochę mnie to przeraża, bo to znów wypłynięcie na morze szerokie i głębokie, ale dlaczego nie?!
1. "Zrozumieć świat" Wiktor Osiatyński
2. "Trzy połówki jabłka" Antonina Kozłowska
3. "Czystopis" Siergiej Łukjanienko
4. "Oko Ewy" Karin Fossum
5. "Kobiecość w obliczu zmian. Studia interdiscyplinarne" redakcja Aneta Chybicka, Beata Pastwa-Wojciechowska
6. "Ludzie i książki" rozmowy Barbary Łopieńskiej
7. "Żar" Sandor Marai
8. "Ex libris" Anne Fadiman

Mól książkowy
1. "Pamiętnik z dekady bezdomności" Anna Jadwiga Łojewska

Miasto książek
Ten wpis nie jest o książce, ale o tym jak sobie radzić w czasach kryzysu, więc zamieszczam.
1. "Dom na kresach" Philip Marsden

Krytycznym okiem
1. "Zatopiona zima" James Hopkins
2. "Dzieci bohaterów" Lyonel Trouillot
3. "Dziewiętnaście sekund" Pierre Charras

Czytatnik
1. "Ruchome święto" Ernest Hemingway

"Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna-Szczakowej" Michał Witkowski

2009-03-22T09:50:00.000-07:00

No i pokolejnym spotkaniu. Trochę czasu już minęło, ale i tak piszę to podsumowanie. Książka podobała nam się, bo jest o Polsce i Polakach. Do tego napisana jest polszczyzną której nie nauczysz się na lekcjach polskiego (żyjąc poza granicami jest to łatwiejsze do zrozumienia, bo lokalnego języka także nigdy tak nie poznamy). Zainteresowanie wzbudził także autor, bo ma spojrzenie naszego pokolenia, a nie pokolenia naszych rodziców. Generalnie książka uznana została za wartą przeczytania...

A teraz słów kilka o książce.

Najnowsza książka Michała Witkowskiego to opowieści trzecioligowego cwaniaka śląskiego, który nabywszy komputer jako spłatę długu rozpoczyna swoje wpominki. Opisuje swoje w większości nieudane biznesy z lat 80-tych i 90-tych, kiedy to tworzyła się część dzisiejszych fortun ludzi wówczas już mających dostęp do informacji, a przede wszystkim energicznie wykorzystujących okazje do zarobku nadarzające się w trakcie szybkich zmian ekonomicznych i społecznych.

Język wykorzystany do tych wspominków to mieszanka języka żuli i cwaniaków z barwnym językiem śląskim. Daje to posmaczek lokalny, ale i poczucie swojskości, bo i gramatyka niezbyt doskonała. Wszystko razem daje wartkość i łatwość czytania.

Choć książka to wspomnienia głównego bohatera to jednak nie jest to jedna osoba a kompilacja dziejów polskich badylarzy, cinkciarzy, lichwiarzy i wczesnych biznesmenów oraz ludzi po prostu próbujących szczęścia w nowej rzeczywistości. Dlatego też nie jest on zbyt skomplikowany, bo nie o to przecież chodzi, choć niewątpliwie myśli na tyle by przyjrzeć się i zastanowić nad szybkimi zmianami wokół. I o tym jest ta książka – spojrzeniem na niedawną historię Polski bez zacietrzewienia, bez politykowania. Jest więc przywołana znana historia zaskakująco szybkiego powstania sieci kantorów. Jest także historia powstawania takich organizacji jak Amway czy Zepter bazujących na „pozytywnej manipulacji”, „personalnym zaangażowaniu” i nowomowie wzorowanej na anglojęzycznych zwrotach. Jest także wspomnienie o pierwszych siłowniach bez szafek i pryszniców gdzie ćwiczyli do upadłego „ochroniarze”. Witkowski wspomina także o duraleksach, Relax’ach, zegarkach elektronicznych z kalkulatorkiem, aż się łezka w oku kręci.

Te wszystkie wspominki są właściwie nie tyle o zmianach ekonomicznych co o wartościach i przetasowaniu ich, czyli że pieniądz rządzi światem a tak być nie powinno. Witkowski przedstawia bohatera kontemplującego swoje dolary, swoje sztabki złota z przyjemnością wręcz perwersyjną. Bohater w końcu dochodzi do wniosku, że pieniądze to nie wszystko oraz że pieniądz robi pieniądz jedynie gdy jest w obiegu i zaczyna mieć wyrzuty sumienia. Jest to zgrabne wejście dla wątku wiary, silnej wiary (symbiliczne mohery też się przewinęły) i odkupienia w formie pielgrzymki do Lichenia, bo przecież zdobywanie pieniędzy nie jest sprawą czystą.

Jest także historia rodzinna o trzech ciotkach, których młodość przypadła na lata wojny i czasów ciężkiej komuny, a które nie potrafiły dostosować się do nowych warunków. Jest to nierozliczona historia, która kończy książkę w formie załamania się tego myślącego cwaniaka, którym zaopiekuje się prostszy od niego pomocnik – alter ego bohatera.

Na koniec słów kilka o autorze.
Młody, trzydziestoparoletni pisarz z Wrocławia mieszkający w Warszawie. Ukończył polonistykę i zarzuciwszy rozpoczętą pracę naukową nastawił się na pisanie i od 2001 regularnie publikuje. A oto oficjalna strona pisarza.

Podsumowując spotkanie internetowe było udane, a książka warta przeczytania.

"Loving Frank" Nancy Horan

2009-03-15T18:28:00.000-07:00

Sięgnęłam po tą książkę z polecenia moich lokalnych bibliotekarzy, których nigdy, ale to nigdy nie należy pytać o polecenie ciekawej książki, bo jak otworzą usta to ... nic tylko nagrywać, bo zaraz litanie tytułów podadzą.

No więc zaczęłam czytać tą opartą na faktach powieść o Marth'cie "Mamah" Cheney z domu Borthwick - intelektualnym partnerze i kobiecie życia Franka Lloyda Wrighta . Tak, tego nazwiska wielbiciele słynnego architekta właściwie nie znają, bo i skąd skoro po skandalu obyczajowym początku XX wieku nie mówiło się o niej, a i jej tragiczny los nie sprzyjał temu. Towarzystwo FLW w dalszym ciągu z niechęcią wspomina tą kobietę pomimo iż tyle czasu upłynęło i tak wiele (a może raczej niewiele?!) zmieniło się w stosunkach społecznych.

Ale od początku... Mamah Borthwick była kobietą niezależną, wychowaną przez swoją najstarszą siostrę, która przejęła rolę matki nie tylko dla niej, ale także dla średniej siostry. Dzięki temu poświęceniu Mamah zdobyła wykształcenie bardzo wykraczające ponad przeciętną nie tylko wówczas, ale i obecnie nie miałaby się czego powstydzić. Władała sześcioma językami i była tłumaczką literatury kobiecej i feministycznej. Będąc samodzielna i niezależna nie chciała utracić radości życia rodzinnego. Po spotkaniu wielu apsztyfikantów, którzy okazywali się mało interesujący intelektualnie, spotyka Edwina Cheney'a inżyniera elektryka otwartego na nowoczesność. Pobierają się i mają dwoje dzieci, ale jednak ich życie małżeńskie nie jest udane, bo Mamah ciągle szuka... stymulacji intelektualnej.

W 1910 Edwin i Mamah zlecają młodemu, nowoczesnemu i modnemu architektowi przebudowę swojego domu. Kim był architekt wymieniać nie trzeba. Fakt, faktem - ognisty romans się zaczął i trwał przez całą przebudowę domu. Sąsiedzi wkrótce się o nim dowiedzieli dzięki przypadkowemu podglądaniu miłosnych igraszek tych dwojga przez nastoletnią córkę sąsiadów (warto przytoczyć tutaj ciekawostkę ze spotkania z autorką, że owe feralne okno zostało natychmiast zabite deskami i pozostawało w takim stanie przez następne 80 lat!). Nadchodzi moment, gdy muszą podjąć decyzję - oboje odchodzą od swoich małżonków i pozostawiają dzieci (ona dwoje, on sześcioro). Zaczynają żyć najpierw osobno by wkrótce wyjechać razem (choć osobno) do Niemiec, gdzie zostają odkryci dzięki prasie bulwarowej. Po pobycie w Berlinie gdzie wydano publikację z projektami FLW wyjeżdżają do Włoch, gdzie we względnym spokoju żyją przez około rok. Odwiedzają też Japonię, gdzie już wóczas sławny i poważany architekt FLW tworzy swoje budowle i staje się importerem sztuki japońskiej, co pozwala mu na utrzymanie siebie i Mamah oraz żony i dzieci. Mamah w międzyczasie tłumaczy publikacje szwedzkiej ferministki, choć ze względu na wywołany skadal obyczajowy ma trudności z ich wydaniem w Stanach.

Po tych wojażach i rozwodzie Mamah, który otrzymuje w 1911, wracają do USA i osiadają w posiadłości Tielesin w Green Spring w Wisconsin. Tam FLW buduje dla nich dom , który ma stać się ich zaciszem i miejscem pracy dla obojga. Projekt zostaje zakończony i dzięki zbieractwu FLW wyposażony w autentyczne dzieła sztuki z różnych części świata. Niestety nie jest im dane cieszyć się tam wspólnym życiem - 15 sierpnia 1914 roku służący Julian Cartlon podpala dom i atakuje Mamah siekierą. W tej tragedii ginie ona i jej dwoje dzieci, a także czworo innych ludzi. Ta tragedia to koniec ważnego rozdziału w życiu FLW, który rzadko wspomina tą dzielną i w zgodzie ze sobą żyjącą kobietę w tamtych czasach.

Przytoczyłam całą historię, ale jestem pewna, że nie zabrałam przyjemności czytania. Nancy Horan opisała tą historię z punktu widzenia Mamah, czyli tej złej, bo rozbijającej rodzinę kobiety. Przedstawiła rozterki kobiety wykształconej i niezależnej intelektualnie, które od tamtych czasów nie wiele zmieniły się. Jej chęć kształcenia się okupiona jest koniecznością pracy i nauki jednocześnie. Jej chęć podążenia za naturalnym i społecznym (tutaj nie będę dyskutować o tym) dążeniem kobiet do założenia rodziny i posiadania dzieci. Jej walka o niezależność finansową, która nie istaniała dla kobiet na początku XX wieku a dla nas jest tak normalna, warta jest odnotowania. Wybrany cytat z Goethego "Każdy żyje tylko raz na tym świecie" ("One lives but once in the world") jest pięknym streszczeniem życia Mamah Borthwick Cheney.

Poza tą warstwą faktograficzną i psychologiczną, Nancy Horan opisuje także bohemę artystyczną i intelektualną Berlina tuż przed pierwszą wojną światową. Wprowadza takie postacie jak wiodąca przedstawicielka ekspresjonizmu niemieckiego

Else Lasker-Schuler, która w książce przyjaźni się z Mamah, choć prawdopodobnie jest to fikcja dodana przez autorkę. Wprowadza także postać, która odegrała ważną rolę w życiu głównej bohaterki, Ellen Key - szwedzka feministka, która swoim stwierdzeniem "Uzasadnione prawo do wolnej miłości nigdy nie może zostać zaakceptowane, jeśli istnieje dzięki poświęceniu miłości macierzyńskiej."odcisnęła mocne psychologiczne piętno nie tylko na Mamah, ale i na kobietach, a wszczególności na szwedzkim społeczeństwie, gdzie jej nadrzędne podejście do miłości macierzyńskiej i konieczności wspierania i ochrony matek jest widoczne w polityce społecznej do czasów obecnych.

Polecam tą książkę by poznać nie tylko Mamah, ale popatrzeć na Stany i Europę tamtych czasów, na sufrażystki i kobiety po prostu chcące być wolnymi intelektualnie.

P.S. Jeśli zainteresowani jesteście żonami FLW to podaję (choć nie czytałam) także link do innej książki na ten temat "

The Women" Valerie Ryan.

Lutowy przegląd blogów

2009-02-28T16:37:00.000-08:00

Od ostatniego przeglądu zaprzyjaźnionego bloga minął spory kawał czasu. Stwierdziłam więc, że muszę zmienić formułę "Listy potencjalnych lektur" i postanowiłam zasiadać raz w miesiącu by zrobić sobie przegląd zaprzyjaźnionych blogów.

A oto co znalazłam w lutowych wpisach:
Zosikowe lekturki
"Ładne duże amerykańskie dziecko" Judith Bunitz
"Na plaży Chesil" Ian McEwan

W moim świecie książek
"Dziesiąta symfonia" Joseph Gelinek - wpis z 7 lutego 2009

Książko-landia
"Ryszard Kapuściński - biografia pisarza" Beata Nowak i Zygmunt Ziontek
"Mefisto" John Banville

Krytycznym okiem
"Porwanie sabinek" Jacek Inglot

Krótkotrwałe zniekształcenie rzeczywistości
"Szczelina" Doris Lessing

Czytelnia
"Biała lwica" Mankell
"W ogrodzie pamięci" Joanna Olczak-Ronikier

Czytatnik
"Paryż Montparnasse. Rozkwit sztuki nowoczesnej 1910-1940" Valerie Bougault
"Toulouse-Lautrec. Biografia" Julia Frey

Całkiem subiektywne recenzje książek
"Bambino" Inga Iwasiów

Z lektur prowincjonalnej nauczycielki
"Kamieniczka" Edyta Szałek
"Tajemnica Kopernika" Jean Pierre Luminet
"I człowiek stworzył Bóg" Pascal Boyer

No i to wszystko w lutym!

"Trzynaście" Marcin Świetlicki

2009-02-21T14:52:00.001-08:00

"Trzynaście" Marcina Świetlickiego to niby kryminał, bo trup jest, ale w gruncie rzeczy to farsa, która dla mnie wcale śmieszna nie jest. Przeczytałam tą książkę w ramach Polskiego Klubu Książki i dobrze, bo dzięki temu mam zdanie na jej temat, jale to właściwie wszystko pozytywne co na jej temat mogę powiedzieć.

Głównym bohaterem jest podstarzały dziecięcy aktor, który po swojej „wielkiej” roli w serialu sprzed lat 30-tu nic więcej artystycznie nie wskórał. W międzyczasie przytył i rozpił się, ale jego sława jakoś przygasnąć nie może, bo serial jest w dalszym ciągu pokazywany i nowe pokolenia podziwiają go, choć mocno są rozczarowane spotkawszy go osobiście.

Bohaterami książki są także Kraków i po części skontrastowanie różnic kulturowych pomiędzy Krakowem i Warszawą. W tej książce to pierwsze miasto wydaje się skoncentrowane na tym by niewiele zmieniło się w nim a jego rozmiar jest jakiś taki mały, bo akcja toczy się w obrębie kilku knajp i Małego Rynku i wszędzie można dojść piechotą. To drugie przedstawione jest jako miasto szybkiego interesu, działania z rozmachem i braku przywiązania do tradycji, bo większość "tutejszych" to ludzie napływowi rządni władzy i pieniędzy. Zważywszy na to, że autor pochodzi z Lublina nie można posądzić go o przechylenie szali na czyjąś korzyść i nie ma się takiego poczucia.

Poza tymi głównymi bohaterami, są jeszcze inni – i to całe grono! Jest więc jakaś rosyjska gwiazda; jest inspektor przed emeryturą regularnie bity przez żonę; jest właściciel baru w którym regularnie pija bohater; jest fanka aktora, która zostaje zamordowana; jest kolejna wielbicielka mająca nadzieję na rozkochanie w sobie aktorzyny; jest i wydawca, który podsuwa do podpisania umowę na wyłączność wszystkiego co aktor może stworzyć lub chcieć stworzyć; jest podwładny wydawcy, który zakochuje się w zamordowanej fance (oczywiście przed jej zamordowaniem). Słowem jest cały zbiór charakterów i interesów, ale ani bohaterowie, ani wątki nie wydają się rzeczywiście powiązane ze sobą. Przeskakiwanie od jednego do drugiego jest sztuczne i nic nie wnosi.

Język w tym utworze jest poszarpany, a zdania tak krótkie, że ma się wrażenie iż autor przedstawił nam szkic postaci i utworu. To wrażenie pogłębia także jednowymairowość i jakiś taki bezwład bohaterów.

Podobno wydano także „Dwanaście” i „Jedenaście”... ale ja już na nie czasu nie stracę.

A teraz słów kilka o autorze możecie znaleźć na załączonym linku. Marcin Świetlicki, rocznik 61, zerkający ze zdjęcia na tylnej okładce jakoś tak pasuje mi do wyobrażonego przez ze mnie wyglądu głównego bohatera.

No i to tyle na temat tej książki...nie wartej mojego czasu.

"Balzakiana" Jacek Dehnel

2009-02-14T13:00:00.000-08:00

W zeszłą sobotę porozmawialiśmy o entuzjastycznie recenzowanej „Balzakianie” Jacka Dehnela.

W tych czterech nowelkach, bo te utwory to jednak wydają się trochę za długie na miano opowiadań, autor przedstawił grupę ludzi powiązanych ze sobą więzami krwi, planami życiowymi i zawodowymi oraz zależnościami finansowymi – słowem powiązani na wszystkie możliwe sposoby. Jak zwykle na takich obrazkach znaleźć można różno rodność egzemplarzy do obejrzenia.

A oto bogaterowie poszczególnych nowel:

„Mięso wędliny ubiory tkaniny”
- państwo Ściepkowie z ich żelaznymi zasadami w sprawach wychowania swoich córek, traktowania pracowników i prowadzenia firmy, bez aspiracji do wygodnego życia choć z chęcia życia wystawne po przejściu na zasłużoną emeryturę,
- starsza córka państwa Ściepków żyjąca praktycznie kropka w kropkę jak rodzice z mężem wybranym jej przez ojca, czyli najlepszym pracownikiem w jego firmie, która mając małe wymagania osiąga stabilizację życiową, choć pytanie o to czy szczęśliwa jest ona, jej mąż i oni razem pozostaje otwarte;
- młodsza córka państwa Ściepków, która po zajściu w ciąże szybko wiąże się z ojcem dziecka – artystą malarzem, który okazuje się człowiekiem maluczkim goniącym za sławą lub odbitym światłem sławy innej kobiety, wzgardzaja jej miłością i tracąc ją dosłownie.

„Tońcia Zarębska”
- tytułowa bohaterka, która mając możliwość studiowania wybiera prostą pracę bufetowej i dorabia się z tego niezłego majątku, który jednak nie daje jej szczęścia rodzinnego i pozostaje tzw. starą panną
- pozostałe 5-cioro rodzeństwa to mniej lub bardziej interesowni ludzie, którzy jakoś tam przędą swoje życie i radzą sobie ze swoimi problemami lepiej lub gorzej; jest siostra wyliczające cudze pieniądze, jest żona alkoholika wychowująca dzieci samotnie, jest siostra zajmująca się obłożnie chorym mężem, jest brat siedzący pod pantoflem swojej żony.

„Miłość korepetytora”
- korepetytor, czyli główny bohater pochodzącyc z tzw zubożałej szlachty i jako ostatni noszący rodowe nazwisko, szybko uczy się iż przez uważną obserwowację można udawać kogoś kim nie jest i dawać ludziom to czego oczekują, który dzięki wiedzy o antykach i przyjaźniach z kobietami ustawia się życiowo, aż do momentu gdy natrafia na swoją pierwsza i jak się ma okazać ostatnią uczennicę
- panna Angelica (czasami pisana Andżelika) Włosówna, znudzona nastolatka pod wpływem swojego korepetytora staje się wytrawną bywalczynią imprez kulturalnch z udawaną wiedzą, której miłość zostaje odrzucona przez korepetytora i która jednak przerasta w końcu mistrza-korepetytora w pozowaniu na kogoś innego.

„Blaski i nędze życia artyski estrady na zasłużonej emeryturze”
- Halina Rotter pracująca przez wiele lat w centrali drewna po szybko zakończonej karierze estradowej właśnie odchodzi na emeryturę i cóż... a no zachciało się wielkiego powrotu przez... Moskwę, za który trzeba będzie samej zapłacić,
- wnuczka bedąca młodą naiwną, która niechcący zachęca babkę bo jej „kochaś” zawrócił jej w głowie
- „kochaś” okazuje się okrutnym karierowiczem i wykorzystywaczem.

W tym krótkim opisie bohaterów zawarta jest właściwie kwintesencja książki... czyli różnorodność ludzi, ich pragnień, ich charakterów. Dehnel wziął gotową formułę Balzaka, któremu oddał cześć nadając książce właściwy tytuł i chwała mu za to, ale tak na prawdę nic nowego nie wniósł. Użył konstrukcji tego wielkiego pisarza, czyli zdefiniowania celu bohatera i pomachania mu tą marchewką przed nosem by wkrótce ją zabrać bez skrupułów, i jego stylu, czyli opisywania sytuacji i emocji w najmniejszych szczegółach. Nie jest to bynajmniej przygana, bo jak wielu pisarzy decyduje się na tak trudne zadanie?! Właśnie język użyty w tej książce doceniam najbardziej, bo jest rzecz obecnie rzadko spotykana.

Podsumowując zgodziłyśmy się, że nie tylko warto było przeczytać, ale też dzięki stylowi pisarskiemu bardzo dobrze czyta się „Balzakianę”.

A tutaj jeszcze linki do recenzji innych o tej książce:

Wirtualna Polska

Zosikowe lekturki

Do usłyszenia w przyszłym miesiącu 7 marca 2009!

"Łabędzie Leonarda" Karen Essex

2009-02-04T18:59:00.000-08:00

Nie bardzo pamiętam jak to się stało, że sięgnęłam po tą książkę, ale dobrze zrobiłam.

"Łabędzie Leonarda" to powieść historyczna, a więc jest tu wiele faktów możliwych do sprawdzenia (co zawsze prowadzi do spędzenia większej ilości czasu na necie!), ale jest też wiele dopisanych przez autorkę. Bardzo mi to odpowiada, bo zadaniem autora tego gatunku jest nie tyle przedstawienie suchych faktów co oddanie ducha epoki by stała się bardziej zrozumiała.

W tej książce

Karen Essex prezentuje historię dwóch sióstr księżniczek d'Este, które otrzymały bardzo różne wychowanie, ale cel ich życia był taki sam... wyjść dobrze zamąż tak jak zaaranżowali rodzice, urodzić synów i politykować tak by nie być w opozycji do ojca, księcia Ferrary. Tak też się stało. Starsza, lepiej wykształcona, czarnooka blondynka, rozmiłowana w sztuce, Isabelle wyszła zamąż za księcia Padwy - Francesco Gonzage. Skolei młodsza z sióstr, choć uważana za mniej atrakcyjną, ale uduchowiona, rozmiłowana w koniach i sporcie w ogóle, Beatrice wyszła zamąż jeszcze lepiej, bo za Duke'a Mediolanu Ludovico Sforze, mającego aspiracje do władania zjednoczonymi księstwami Włoch. Los jak zwykle ironicznie postarał się by stały się księżnymi dwóch różnych państewek walczących o te same wpływy we Włoszech XVIw, a także by połączyć mniej rozmiłowaną w sztuce Beatrice z Ludovico, a kolekcjonerkę sztuki Isabelle z hodowcą konii Francesco. Jak pogodzić rodzinne koneksje i rywalizację na arenie politycznej i kulturalnej?

Właśnie arena kulturalna jest tutaj interesującym wątkiem, bo pokazuje dwie rzeczy. Po pierwsze jak ważne było popieranie sztuki aż do poziomu rywalizacji o najznamienitszych ówczesnych artystów oraz jak wielki prestiż dawało to mecenasowi i miastu-księstwu. Po drugie jak niewiele do powiedzenia w polityce miały kobiety, szczególnie te, które nie rodziły synów(!), a jednocześnie jak wielki wpływ miały na sztukę będąc mecenasami słynnych renesansowych malarzy: Piero di Cosimo czy Da Vinci, którzy wcale nie byli łatwi i chętni do współpracy.

I właśnie mecenat sztuki jest kolejnym wątkiem książki, który pokazuje Da Vinci artystę walczącego o siebie, czytaj: zwodzącego swojego mecensa by móc pracować nad tym na czym naprawdę chce pracować a nie nad tym co mu zlecono, np. fresk w kościele Santa Maria delle Grazie przedstawiający Ostatnią Wieczerzę. Ciekawostką są fragmety z notatnika Leonarda wplecione w treść książki, co daje wgląd w jego postrzeganie świata.

Książkę czyta się dość łatwo i przyjemnie co dodatkowo podnosi jej walory, a też zachęca do sięgnięcia po kolejne utwory tej autorki . W załączonej biografii z Wikipediitej rysuje się obraz kobiety renesansu, która przenosi się z miejsca na miejsce, z dziedziny w dziedzinę i odnosi mniejsze lub większe sukcesy.... jak kobiety, które opisuje w swoich książkach?

Jest to pierwsza książka z mojej listy w ramach wyzwania czytelniczego "Podróże w czasie"!

Polecam...

Lista potencjalnych lektur (13)

2009-02-01T21:39:00.000-08:00

Jarek ze swoim blogiem "Krytycznym okiem" mnie zamorduje! Choć recenzje są ciekawe to jednak jest ich tyle, że... no sami zobaczcie:

1. "Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze" Agłaja Veteranyi
2. "Bądź moim Bogiem" Remigiusz Grzela
3. "Gumowe miasto" Rafał Chwiszczuk
4. "Aleje wykolejeńców" Ilona Hruzik
5. "Wariat" Hubert Klimko-Dobrzaniecki
6. "Biało-czerwony" Dawid Bieńkowski
7. "Sprzysiężenie osłów" John K. Toole
8. "Zero osiemset" Katarzyna Sowula
9. "Zapach trzciny" Wojciech Bauer
10. "Dom Małgorzaty" Ewa Kujawska
11. "Rebelia" Mariusz Sieniewicz
12. "Rynek w Smyrnie" Jacek Dehnel
13. "Niezidentyfikowany obiekt halucynogenny" Paulina Bukowska
14. "Huta" Grzegorz Kopaczewski
15. "Lato przed zmierzchem" Doris Lessing
16. "Bimber" Łukasz Stec
17. "Czym była ciemność" Inka Perei
18. "Vita" Melania Mazzzucco
19. "Senność" Wojciech Kuczok
20. "Gesty" Ignay Karpowicz
21. "Opowieści chłodnego morza" Paweł Huelle
22. "Przed zstąpieniem do piekieł" Doris Lessing
23. "Do nowego anioła" Arno Bohlmeijer
24. "My, naród" Tomasz Lis
25. "Ładne duże Amerykańskie dziecko" Judy Budnitz
26. "Po śniadaniu" Eustachy Rylski
27. "Brzytwa" Wojciech Chmielewski

Wielkie dzięki za tyle informacji o prozie polskiej!

Moje pierwsze wyzwanie czytelnicze!

2009-01-25T17:18:00.000-08:00

Hurra!!!! Wreszcie zebrałam się i dołączyłam do organizowanego przez Padmę wyzwania czytelniczego "Podróże w czasie" gdzie czytamy książki historyczne opisujące daną epokę.

Z tych sześciu książek wybranych do czytania jakoś tak mi wyszło, że każda jest o kobiecie, więc nie pozostało mi nic innego jak zatytułować mój wpis "Sześć stuleci kobiet!"

A oto ambitna, jak na razie (hi, hi, hi), lista pomysłów:
XV w. – „Narodziny Wenus” Sarah Dunant,
XVI w. – "Łabędzie Leonarda" Karen Essex,
XVII w. – “Mistress of the Sun” Sandra Gulland,
XVIII w. – „Niebezpieczne zwiazki” Pierre Choderlos de Laclos
XIX w. – "The Many Lives & Secret Sorrows of Josephone B." Sandra Gulland,
XX w. – „Loving Frank” Nancy Hora.

Zapraszam do sekundowania i czytania o książkach jakie zostały zaplanowane i które z nich zostaną przeczytane...

Lista potencjalnych lektur (12)

2009-01-24T13:06:00.001-08:00

Kolejne blogi, które podgladam:

Ksiazki-moja pasja gdzie znalazlam tam 3 ciekawe ksiazki:
1. "Dziewczyna w hiacyntowym błękicie" Susan Vreeland
2. "Pasja życia" Irving Stone
3. "Udręka i ekstaza" Irving Stone

Czytatnik blog gdzie znalazłam następujące tytuły:
1. „Trzynasta opowieść” Diane Setterfield
2. "Malowany pocałunek" Elizabeth Hickey
3. "Księżyc i miedziak" William Somerset Maugham
4. "Paryż Montmartre. Narodziny sztuki współczesnej 1860-1920" Sylvie Buisson, Christian Parisot

2008

2009-01-18T21:52:00.000-08:00

To wszystkie książki z pierwszych miesięcy mojego blogowania.

"The Selling of the President 1968" Joe McGinniss
"Windziarz Pana Boga" Andrzej Szmilichowski
"Remainder" Tom McCarthy
"Nagrobek z lastryko" Krzysztof Varga
"Chłopiec z latawcem" Khaled Hosseini
"Jak Starbucks uratował mi życie" Michael Gates Grill
"Niesamowita słowiańszczyzna" Maira Janion
"Histeryjki o May" Monika Mostowik
"Ostatnia bitwa Templariusza" Arturo Perez-Reverte
"Łaskawa ziemia" czyli "The Good Earth" Pearl S. Buck
"Zobacz Marianna, co narobiłaś" Aleksandra Ścigała
"Rien na va plus" Andrzej Bart
"Surveillance" Jonathan Raban
"Własne miejsca" Katarzyna Tubylewicz
"Dojczland" Andrzej Stasiuk

Moje odkrycie roku 2009...

2009-01-18T13:18:00.000-08:00

... chyba, że jeszcze coś lepszego znajdę!

Ale do rzeczy... Chciałam podzielić się moim nowym odkryciem – dużą czcionką!

Otóż razu ostatniego kiedy wypożyczyłam ciekawą książkę z mojej biblioteki przez pomyłkę zażyczyłam sobie wersje z dużą czcionką i teraz już jestem w niej zakochana... jeśli można być w czymś takim zakochanym!?

Przez wielkość druku książka jest ceglasta w rozmiarze, bo ma aż 750 stron, litery są dwa razy większe(!), ale za to szybko się strony przewraca a do tego moje oczy tak się nie męczą. Bardzo gorąco polecam ten format książki jeśli tylko będziecie mieli okazję go wypożyczyć, choć jednocześnie nie pamiętam tego wynalazku z Polski.

"The Book of Chameleons" Jose Eduardo Agualusa

2009-01-12T18:31:00.000-08:00

Do tej książki podchodziłam aż trzy razy i w końcu przeczytałam ją. Uff.

„The Book of Chameleons” czyli „Księga kameleonów” jest zbiorem krótkich historyjek mających wspólny mianownik – kłamstwo jest normą, a ludzie ciągle próbują uciekać od samych siebie przeistaczając się.

Akcja książki dzieje się w Luandzie w Afryce (rzadko zdarza mi się czytać coś z tego regionu), która niedawno odzyskała niepodległość i jej przyspieszony ekonomiczny rozwój powoduje, że byli komuniści przeistaczają się w świetnych biznesmenów, którzy jednak potrzebują wiarygodnej historii i nobliwych koligacji (skąd my to znamy?!). Gdzie jest popyt, tam jest podaż...

Głównym bohaterem jest Felix Ventura, który pomaga nowobogackim i nie tylko dopisać im nową przeszłość sprzedając nową historię ich życia, nowe koligacje dodające estymy. Jednak pewnego dnia pojawia się u niego gość, który chce kupić sobie nie tylko nową historię, ale i nową tożsamość. Początkowy opór Felixa jest złamany dzięki znacznej sumie pieniędzy i nowy klient dostaje to po co przyszedł, ale w przeciwieństwie do poprzednich nie odchodzi w siną dal. Jose Buchamann, bo takie jest jego nowe imię nachalnego klienta, stara się potwierdzić informacje otrzymane od Felixa o jego nowej rodzinie, wierząc że gdy Felix uwierzy w jego historię to każdy inny uwierzy w nią także.

Ten rozwój wypadków i zmiany w monotonnym życiu obserwuje z sufitu drugi z głównych bohaterów – jaszczurka o imieniu Eulalio, będąca w swoim poprzednim życiu człowiekiem bywałym. Komentuje on życie Felixa oraz własne. Ma także swoje sny, w których uczestniczy Jose Buchmann z którym prowadzi ninteresujące rozmowy o wszystkim i o niczym.

Do tego zbioru trzech postaci dołączona zostaje młoda kobieta, w której zakochuje się Felix – Angela Lucia, która okazuje się być zaginioną córką opozycjonisty Pedro Gouveia, który obecnie nosi imię Jose Buchmann. Dlaczego te dwie postacie spotykają się u Felixa? Bo istnieje tylko sześć stopni oddzielenia, a więc świat jest mały. Do tego oboje Anela Lucia i Jose Buchmann szukają człowieka, który zamordował matkę dziewczyny i rodzielił na lata ojca z córką – byłego agenta Służb Specjalnych Edmundo Barata dos Reis, ktróry jak jego ofiary chce ucuiec od przeszłości, a dokładnie od tych pragnących zemsty co jednak mu się nie udaje i zostaje zabity.

Tak jak napisałam na samym początku, dopiero za trzecim razem udało mi się dobrnąć do końca książki. A dlaczego? To dobre, choć nie łatwe pytanie. Ten angolski pisarz tworzący po portugalsku napisał coś co jest kryminałem, historią miłosną i analizą społeczną toczącą się powoli jak sączone porto z melancholijna muzyką fado w tle.

Książka dla smakoszy, którzy kolekcjonują utwory nagrodzone. Książka ta została nagrodzona The Independent Foreign Fiction Prize w 2007, a jej autor jest pierwszym urodszonym w Afryce laureatem. Został on także uhonorowany Portuguese Grand Prize for Literature za książkę “Creole”, która stała się bestsellerem w siedmiu krajach.

Choć nie jest to książka z kategorii straty czasu to jednak nie mogę jej polecić.

Lista potencjalnych lektur (11)

2009-01-11T21:16:00.000-08:00

Zosikowe Lekturki to blog osoby próbująvej oceniać przeczytane książki z dystansem zawodowego krytyka. Niestety, a raczej stety często są to wypowiedzi emocjonalne, a przez to znacznie ciekawsze. A oto lista ciekawszych moim zdaniem pozycji do przecytania (tylko kiedy?):

1. "Austerlitz" W.G. Sebald
2. "Przystupa" Grażyna Plebanek
3. "Małomówność lady Anny" Saki
4. "Człowiek z Petersburga" Ken Follett
5. "Zadyma w dzikim sadzie" Kiran Desai - ta recenzja jest we wpisie "Nowości Znak"
6. "Moralny nieład" Margaret Atwood - ta recenzja jest we wpisie "Nowości Znak"
7. "Pokuta" Ian McEwan
8. "Magiczny sklep z zabawkami" Angel Carter
9. "Panie z Cranford" Elizabeth Gaskell
10. "Kolekcja" Gioia Diliber
11. "O krok" Henning Mankel
12. "Cisza jest dźwiękiem" Juli Zeh
13. "Ukryte wady" Elsebeth Egholm
14. "Podbój Londynu" E.F. Benson
15. "Aranżowane małżeństwa" Chitra Banerjee Divakaruni

"Amerykańscy Bogowie" - spotkanie klubu

2009-01-04T22:55:00.000-08:00

Pierwsze spotkanie w nowym roku już się odbyło a tutaj nic nie zostało napisane!

Dobry znak - książka Neila Gaimana okazała się warta przeczytania!

Jest to jeden z wielu utworów tego autora, choć nie jedyny nagrodzony! Rzadko się zdarza powtórka, ale dobrze. A teraz o tej ksiażce słów kilka.

Główny bohater po wyjściu z więzienia traci to do czego miał wrócić, czyli żonę. Jednak nie znaczy to, że już się z nią nie kontaktuje... Ona jest właśnie pierwszym tworem spoza tego świata, który kontaktuje się z nim. W kolejnych przygodach poznajemy wcielenia starych bogów przywiezionych do Stanów i do Ameryki w ogóle przed wiekami przez imigrantów. Jednak obecnie są oni zagrożeni i postanawiają nająć właśnie naszego bohatego o przezwisku Cień (Shadow) do brudnej roboty, czyli walki z nowymi bogami.

Całość książki jest o tyle ciekawa, że na początku bohater jest tylko wykonawcą zleceń, ale z czasem przechodzi na stronę pracodawcy całym sobą uświadamiając sobie nicość obecnych bogów. W tym kontekście książka jest bardzo starą formą, czyli moralitetem, choć przyznać muszę, że podanym bardo interesująco w formie fantasy.

Właśnie fantasy jest tym co mnie zniechęcało do wielu tytułów, bo jakby na to nie spojrzeć, to jest to zawsze bajka... tyle że dla dorosłych. Jednak w przypadku tej książki (i tylko tej w ramach gatunku fantasy!) jest dobrze zbudowana warstwa dojrewania bohatera i jego przeobrażenia z chłopca na posyłki w posłańca niosącego wieści. Także warstwa opisowa nie jest przesadzona i jedynie balansująca na skraju snu i jawy, a więc dla osoby raczej niechętnej temu gatunkowi jest to do zaakceptowania.

Gorąco polecam ten utwór i tyle!

Dziękuje uczestnikom spotkania za kilka uwag i do usłyszenia w lutym!

Przeczytane w 2008

2009-01-04T22:38:00.000-08:00

Początek roku to dobry moment do podsumowań poprzedniego, a więc oto moja lista przeczytanych książek w 2008:

"Bieguni" Olga Tokarczuk
"Daniel Martin" John Fowles
"Dojczland" Andrzej Stasiuk
"Dom nad rozlewiskiem" Małgorzata Kalicińska
"The Good Earth" Pearl S. Buck
"March" Geraldine Brooks
"The Masque of the Black Tulip" Lauren Willig (część II)
"Histeryjki o May" Monika Mostowik
"How Starbucks saved my life" Michael Gates Grill
"Kite Runner" ("Chłopiec z latawcem") Khaled Hosseini
"Loving Frank" Nancy Horan
"Łabędzie Leonarda" Karen Essex
"The Many Lives & Secret Sorrows of Josephine B." Sandra Gulland
"Mistress of the Sun" Sandra Gulland
"Nagrobek z lastryko" Krzysztof Varga
"Nickle and Dimed" Barbara Ehrenreich
"Niesamowita Słowiańszczyzna" Maria Janion
"Ostatnia bitwa Templariusza" Arturo Perez-Reverte
"Remainder" Tom McCarthy
"Rien ne va plus" Andrzej Bart
"The Secret Story of the Pink Carnation" Lauren Willig (część I)
"Surveillance" Jonathan Raban
"Windziarz Pana Boga" Andrzej Szmilichowski
"Własne miejsca" Katarzyna Tybulewicz
"Zobacz Marianna co narobiłaś" Aleksandra Ścigała

Lista potencjalnych lektur ... (10)

2008-12-29T04:50:00.000-08:00

Blog "Mój świat z książkami i nie tylko"

1. "Everyman" Philip Roth
2. "Ucieczka do przodu! Jerzy Stuhr od A do Z w wywiadach Marii Malatyńskiej"
3. "Podróże z Ryszardem Kapuściskim. Opowieści trzynastu tłumaczy"
4. "Senność" Wojciech Kuczok
5. "Czas czerwonych gór" Petra Hulova

"Ścianka działowa" Izabela Sowa - 4 kwietnia 2009

2008-12-26T07:05:00.000-08:00

A oto kilka słów o tej książce z Wirtualnej Polski

Co może wywrócić życie do góry nogami? Rozbita filiżanka, puzzle na dziewięć tysięcy elementów, ścianka działowa z gips kartonu? Dionizy Fiotroń, bohater najnowszej powieści Izabeli Sowy, przekonuje się na własnej skórze, że drobiazgi mogą raz na zawsze odmienić codzienność. Izabela Sowa, autorka topowej literatury dla kobiet, powraca słodko-gorzką powieścią, w której nie ma łatwych rozwiązań tak jak nie ma oczywistych odpowiedzi na podstawowe pytania. Dionizy Fiotroń wiedzie wygodne i uporządkowane życie do momentu, gdy zaczyna podejrzewać żonę o romans. Nie mając konkretnych dowodów w ręku, za to niezmąconą pewność, że coś się zmieniło, decyduje się na prywatne śledztwo. Nietypowe sprawy wymagają niekonwencjonalnych rozwiązań. W ten oto sposób Fiotroń trafia na trop tajemniczej Brzytwy, która obiecuje pomoc w rozwiązaniu sprawy w zamian za ... jeden tydzień jego życia! Czy metody ostrej i bezkompromisowej Brzytwy dadzą pożądane rezultaty? Na ile prób wystawiony zostanie racjonalizm i spokój Dionizego Fiotronia?

Te i dziesiątki innych pytań pojawiają się w głowie czytelnika, który towarzyszy Fiotroniowi na torze przeszkód, jakim staje się próba rozwikłania tajemniczego zachowania jego żony. Okazuje się, że Brzytwa nie należy do detektywów w typie Sherlocka Holmesa, a jej działania daleko odbiegają od tradycyjnych metod zbierania dowodów. Wspólnie spędzony tydzień rzuca nowe światło na wiele niepozornych spraw, stając się dla Fiotronia przebudzeniem z bardzo aktywnego letargu.

Zajmująca fabuła, pełna błyskotliwego humoru i celnych obserwacji jest dla autorki punktem wyjścia do głębszej refleksji, podanej w sposób subtelny i lekki. Ścianka działowa to nie tylko zajmująco opowiedziana historia pewnego małżeńskiego śledztwa, ale również swoisty drogowskaz pełni życia. Fiotroń – przedstawiciel rodzącej się klasy średniej, perfekcyjnie zarządzający własnym czasem, którego grafik łączy karierę zawodową z kursami rozwoju duszy i wewnętrznej detoksyzacji – żyje realizując kolejne zadania. Zapomina gdzieś po drodze, że kiedyś obiecał sobie nie rozmienić życia na drobne. Wartością powieści Sowy jest styl wyróżniający się ciepłem, ironią i przenikliwością. Izabela Sowa jest pisarką wielowymiarową, dającą czytelnikom jednocześnie doskonałą rozrywkę i ważne przemyślenia, skłaniające do zadumy.

Izabela Sowa: Tajemnicza kobieta trzydziestoletnia. Żyje z pisaniny (artykuły, kojące bajki dla spragnionych złudzeń, tłumaczenia, wróżby w chińskich ciasteczkach...) oraz zabawiania studentów opowieściami o magicznej mocy psychologii społecznej. Typowa sowa: większość dnia przesypia ukryta w krakowskich bibliotekach i czytelniach. Budzi się późnym wieczorem i wtedy zaczyna potworzyć.

Zdjęcie okładki dzięki uprzejmości Wirtualnej Polski.

"Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna-Szczakowej" Michał Witkowski - 7 marca 2009

2008-12-26T07:02:00.000-08:00

Poniżej kilka słów o książce z Wirtualnej Polski

W nowej książce Michała Witkowskiego groteskowa historia kariery i upadku właściciela lombardu staje się pretekstem do opowieści o przełomie lat 80. i 90. w Polsce, o przemianach ustroju i ludzkiej mentalności. Autor przypomina raczkujący polski kapitalizm, zapiekanki sprzedawane z przyczepy, akwizycję i podsycany przez prasę mistycyzm ostatnich lat XX wieku. W oczekiwaniu na mającą uderzyć w Ziemię kometę ludzie starają się jednak jakoś ułożyć sobie życie. Gdy za sprawą wchodzących na polski rynek zachodnich korporacji interesy zaczynają upadać, bogobojny bohater, natchniony cudownym widzeniem, postanawia udać się na pielgrzymkę do Lichenia... Trafia jednak zupełnie gdzie indziej, do pałacu bogatego mafiosa, który w jego życiu zaczyna odgrywać rolę analogiczną do tej, jaką Zygmunt August odegrał w biografii Barbary Radziwiłłówny... Pokazując współistnienie starych i nowych mitów oraz wzorców zachowań (na przykład sarmatyzmu), Witkowski zdaje się przypominać, że w kulturze nie ginie nic, nawet słowiańskie, dawno zapomniane korzenie.

Michał Witkowski: Prozaik, autor sztuk teatralnych, krytyk literacki. Opublikował głośny tom opowiadań Copyright (Biblioteka Studium 2001), za który otrzymał nagrodę Książka Zimy 2000/2001 przyznawaną przez Poznański Przegląd Nowości Wydawniczych. Jego opowiadania były tłumaczone na angielski, niemiecki, węgierski i serbo-chorwacki; reprezentował Polskę na IX Międzynarodowym Festiwalu Książki w Budapeszcie. Drukował w wielu zagranicznych czasopismach w całej Europie (WIR, Muschelhaufen, Nagy Vilag, Az Elet es Irodalom Melleklete, Lettre Internationale i in.) oraz w niemieckim dzienniku Stadt Blatt. Zawodowo krytykuje książki, a nawet doktoryzuje się z polskiej krytyki literackiej lat 90. na Uniwersytecie Wrocławskim. Mieszka we Wrocławiu.

Zdjęcie okładki dzięki uprzejmości Wirtualnej Polski.

"Balzakiana" Jacek Dehnel - 7 lutego 2009

2008-12-26T07:00:00.000-08:00

A oto kilka słów z Wirtualnej Polski:

Cztery nowele, które łączy unoszący się nad całością duch Balzaka. Dehnel wybrał, przekształcił i, przede wszystkim, uwspółcześnił motywy z Komedii ludzkiej - przeniesione na polski grunt są równie śmieszne i równie tragiczne jak oryginalne. Mamy więc w Balzakianach pazernego na pieniądze snobistycznego pseudoartystę, który odrzuca prawdziwą miłość dla sezonowej, ale jednak gwiazdy kolorowych pisemek; mamy rodzeństwo, które dla zysku wykorzystuje chorego umysłowo człowieka, a później chce ograbić jeszcze siebie nawzajem; mamy nuworyszy, którzy za dobrze wczuwają się w rolę zimnej i bezwzględnej arystokracji; mamy wreszcie dramat kłamstw, pomyłek i niedopowiedzeń pomiędzy ludźmi, którzy wolą udawać, że są zupełnie kimś innym. Bogactwo charakterów, błyskotliwy dowcip i szeroka panorama społeczna sprawiają, że Balzakiana to psychologiczno-obyczajowy majstersztyk. Jacek Dehnel wyruszył na antropologiczną wycieczkę po współczesnej polskiej rzeczywistości z Komedią ludzką pod pachą i okazało się, że nie mógł wybrać lepszej lektury. Bo ludzkie słabości są wyjątkowo powtarzalne.

Jacek Dehnel: Zajmuje się twórczością literacką (poezja, proza, tłumaczenie) i artystyczną (malarstwo, rysunek). Publikował między innymi w Kwartalniku Artystycznym, Przeglądzie Artystyczno-Literackim, Studium, Toposie, Tytule. Laureat szeregu nagród literackich (między innymi im. J. Bierezina, R. M. Rilkego, Z. Herberta). Laureat Paszportu "Polityki", współtwórca telewizyjnego programu kulturalnego "Łossskot".

Zdjęcie okładki dzięki uprzejmości Wirtualnej Polski

Świąteczne Życzenia

2008-12-25T05:51:00.001-08:00

Wszystkim moim Gościom serdeczne życzenia świąteczne!

Czasu niby więcej, więc czytać można, ale jest to także czas do poświęcenia rodzinie, więc kolejny wpis dopiero po świętach!

Spokojnych, wesołych i może nawet rodzinnych, choć niekoniecznie z całągórą prezentów, bo jedna książka to jak cała fura dla książkoholika.

Lista potencjalnych lektur ... (9)

2008-12-18T17:32:00.000-08:00

Kolejny ciekawy blog, do którego zaglądam to W moim świecie książek. A oto które pozycje z recenzowanych książek zaciekawiły mnie:

1. "Kolacja z Anną Kareniną" Gloria Goldreich - wpis z 8 maja 2008
2. "Wilk ze stepów. Dżingis-chan" C. Iggulden - wpis z 14 lipca 2008
3. "Nierządnica" Iny Lorenz - wpis z 4 sierpnia 2008
4. "Słońce Scortów" Laurent Gaude - wpis z 10 sierpnia 2008
5. "Kurtyzana z Wenecji" S. Dunant - wpis z 16 sierpnia 2008
6. "F.M." B. Akunin - wpis z 27 siernia 2008
7. "Błękitna sukienka" Tracy Chevalier - wpis z 4 września 2008
8. "Handlarz kawą" David Liss - wpis z 9 września 2008
9. "W labiryncie ulubionych miejsc" Susan Hill - wpis z 19 października 2008
10. "Bogini z labradoru" Konrad T. Lewandowski - wpis z 10 listopada 2008

"The Selling of the President 1968" Joe McGinniss

2008-12-11T23:23:00.000-08:00

Po tą książkę sięgnęłam dzięki dodatkowi do niedzielnego wydanie Seattle Times gdzie rozpisywano się właśnie nad różnicami pomiędzy Obamą i McCainema w podejściu do mediów w ostatniej prezydenckiej kampanii wyborczej. Teraz z perspektywy, nawet tak krótkiego, czasu widać, jak wiele znaczenia miały po raz kolejny w historii nowe media elektroniczne. W roku 1968 kiedy wygrał Republikanin Richard Nixon z Demokratą Hubertem Humphrey'em stało się to przede wszystkim dzięki docenieniu telewizji, czyli historia lubi się powtarzać.

Większość z tych interesujących się polityką choć trochę wie, że w roku 1960 Richard Nixon przegrał wybory z Johnem F. Kennedym m.in. przez brak prezencji oraz umiejętności bycia na wizji. Jednak wbrew obiegowej opinii nie byly to jeszcze te wybory prezeydenckie, kiedy telewizja odegrala znaczacą rolę. Dopiero 8 lat później kiedy Nixon startował po raz kolejny do fotela prezydenckiego nowe wtedy medium stało się kluczem do sukcesu. (ze strony 112 i 113)

Na wewnętrznej okładce książki umieszczono stwierdzenie Huberta H. Humphrey'a: "The biggest mistake in my political life was not to learn how to use television" , czyli z grubsza tłumacząc "W moim życiu jako polityka największym błędem było nie nauczenie się jak używać telewizji"

Naszym przewodnikiem i jednocześnie narratorem jest Joe McGinnis, który towarzyszy grupie pracującej dla Nixona w przygotowaniu reklamówek telewizyjnych czy organizacji spotkań telewizyjnych z wyborcami, a wszystko to oczywiście przy akompaniamencie opinii doradców politycznych.

Był to czas kiedy reklama telewizyjna dopiero rozwijała się, a prasa była wciąż silnym graczem na rynku mediów, szczególnie w czasie kapanii prezydenckiej. Dziennikarze pzekazywali treści wypowiadane przez kandydatów i mogli im nadać koloryt w zależności od tego kogo popierali. To wszystko zmieniło się gdy do akcji wkroczyli ludzie z branży, czyli z reklamy (ze strony 26)

Spotkanie tych dwóch branż: reklamy i polityki, które zawsze zajmowały się swego rodzaju oszukiwaniem i grą na emocjach okazało się znamienne w skutkach. To ludzie z Madison Avenue*, w przeciwieństwie do doradców politycznych i konsultanów wszelkiej maści, popatrzyli na Richarda Nixona jak na produkt do sprzedania (vide: okładka książki). Znaleźli jego słabe strony, szczególnie te na wizji, i poprzez techniczne sztuczki takie jak oświtlenie, ustawienie kamer i ogólna reżyseria, nie wyłączając doboru tłumu dla względem kolotu skóry, zmienili świat polityki w sposób nieodwaracalny... taki jaki znamy dzisiaj. (ze strony 59)

Po raz pierwszy wtedy właśnie użyto zdjęć (nie filmu!) kandydata by nie odwracać uwagi widza od wizji, a jednocześnie mieć kontrolę nad wizerunkiem, oczywiście idealnym, a także by przytłumić znaczenie treści wypowiedzi w tle. Analizowano też każdą reklmówkę pod względem możliwego odbioru by unikać antagonizowania którejkolwiek z grup odbiorców (ze strony 28)

To co interesujące w tej książce to różnorakie spostrzeżenia. McGinnis nie zajmuje się tylko zakulisowymi przygotowaniami wystąpień Nixona, ale rozmawia z ludźmi, którzy przy nich pracowali o ich odczuciach co do wpływu tej kampanii na świat polityki. Przygląda się także społeczeństwu i choć jego spostrzeżenia zostaly dokonane w roku 1968 wobec społeczeństwa Amerykańskiego, to w dalszym ciągu są one aktualne nie tylko tutaj za oceanem, ale i w większości innych krajów demokratycznych (ze strony 38).

Ciekawa jest także dynamika grupy pracującej przy tej kampanii. Składała się ona z grupy doradców politycznych jeszcze z kamapnii sprzed 8 lat, kiedy Nixon przegrał, oraz grupy młodych, dynamicznych, zapatrzonych w nowe medium reklamiarze i filmowcy. Ta pierwsza to stara grwardia mająca swoje utarte spojrzenie na świat, na media, na prowadzenie kampanii i oczywiście nie rozumiejąca i nie lubiąca telewizji. Ta druga to ludzie, którzy z doświadczeniem pracy nad produktem robili coś nowatorskiego, bo kreowali wizerunek kandydata po raz pierwszy, a więc byli to swego rodzaju nowatorzy i artyści. Jak się domyślacie takie połączenie starego i nowego to raczej mieszanka wybuchowa, ale jednak dokonała ona to do czego została stworzona... Nixon wygrał. (ze strony 60)

Książka warta, bardzo warta przeczytania. Gorąco polecam!

* Madison Avenue to aleja w Nowym Jorku gdzie w latach 50-tych mieściły się największe agencje reklamowe.

"Amerykańscy Bogowie" czyli "American Gods" Neil Gaiman - 3 stycznia 2009

2008-12-11T07:33:00.000-08:00

Powieść nagrodzona w 2002 przez The HUGO Awards jako najlepszą powieść roku!

A oto recenzja z Czytelni Onetu

Po trzech latach spędzonych w więzieniu Cień ma wyjść na wolność. Ale w miarę jak do końca odsiadki pozostają tygodnie, godziny, minuty, sekundy, czuje narastający niepokój. Na dwa dni przed zakończeniem wyroku, jego żona, Laura, ginie wypadku samochodowym w tajemniczych okolicznościach - wszystko wskazuje na zdradę małżeńską.

Oszołomiony Cień powraca do domu, gdzie spotyka tajemniczego Pana Środę, twierdzącego, iż jest uchodźcą wojennym, byłym bogiem i królem Ameryki. Razem wyruszają oni w niesamowitą podróż przez Stany, rozwiązując zagadkę morderstw, które co zimę są dokonywane w małym Amerykańskim miasteczku. Jednak podąża za nimi ktoś, z kim Cień musi zawrzeć pokój...

W swojej niepokojącej, wciągającej i bardzo osobliwej powieści Neil Gaiman, wyrusza w podróż w poszukiwaniu duszy Ameryki

A także recenzja z Google Books
Shadow is a man with a past. But now he wants nothing more than to live a quiet life with his wife and stay out of trouble. Until he learns that she's been killed in a terrible accident.

Flying home for the funeral, as a violent storm rocks the plane, a strange man in the seat next to him introduces himself. The man calls himself Mr. Wednesday, and he knows more about Shadow than is possible

He warns Shadow that a far bigger storm is coming. And from that moment on, nothing will ever he the same...

Zapraszam na kolejne spotkanie!

Lista potencjalnych lektur (8)

2008-12-09T07:11:00.000-08:00

I kolejne pozycje do mojej listy potencjalnych lektur z blogu Całkiem subiektywne recenzje książek

1. "Rok smierci Ricardo Reisa" Jose Saramago
2. "Maso i Dixon" Thomas Pynchon
3. "Pierwsza miłość" Sandor Marai
4. "Zart" Milan Kundera
5. "Lekcja martwego języka" Andrzej Kuśniewicz
6. "Rachuba świata" Daniel Kehlmann
7. "Hotel świat" Ali Smith

"Windziarz Pana Boga" - spotkanie klubu

2008-12-06T19:47:00.000-08:00

Dzisiejsze, Mikołajkowe, spotkanie potwierdziło tezę by za bardzo nie przywiązywać się do opinii innych i samemu przekonać się ile książka jest warta... Zgodziliśmy się, że pomimo iż okładkowa recenzja nie odbiegała od treści wewnątrz to jednak nie wiele jej to pomogło... Ale do rzeczy.

Tytuł książki pochodzi od najlepszej historii w tym tomie opowiadań, które nie łączy nic poza metafizyką. Różnią się bohaterowie, historie, czas i miejsce akcji oraz forma opowiadań, ale to nie przydaje uroku książce. Spoiwem łączącym te opowiadania ma być metafizyka w połączeniu z wiarą z domieszka fizyki czasu, ale ta mieszanka jest tak trudna do objęcia dla przeciętnego człowieka, że nawet autorowi wymyka się. Jeśli jednak to właśnie Szmilichowski chcial przedstawić, to skutecznie mu się to udało! Jednak tylko to....

Rzadko zdarza mi się tak niewiele napisać, bo tym razem nawet krytykować nie mam ochoty... STRATA CZASU!

Lista potencjalnych lektur (7)

2008-11-30T13:29:00.000-08:00

Kolejny blog do którego lubię zaglądać to Zaułek książek. Ciekawie napisane recenzje, więc dołączyłam kilka pozycji do przeczytania:

1. "Pamiętnik przetrwania" Doris Lessing - wpis z 7 lipca 2008
2. "Serenissima" Erica Jong - wpis z 19 września 2008
3. "Mądre dziecie" Angela Carter - wpis z 6 października 2008
4. "Długa droga w dół" Nick Hornby - wpis z 2 listopada 2008

Wolałabym załączyć linki do poszczególnych recenzji, ale nie ma takiej możliwości stąd daty każdego wpisu.

"Remainder" Tom McCarthy

2008-11-25T07:20:00.000-08:00

Przeczytałam tą książkę jako poleconą przez mój nowy amerykański klub książki. Jest to pierwsza pozycja, bo i po raz pierwszy byłam na spotkaniu. Jest to ten klub książki, który i mój M. lubi dzięki umowie, że panie zostają sobie w domu i rozmawiają o książce, a panowie idą na piwo i kolację do pobliskiej knajpki.

Jednak zanim zacznę pisać o książce chciałam przedstawić Toma McCarthy, bo rzadko zdarza mi się zacząć o książce od szukania informacji o autorze. Oto co napisano o nim na wewnętrznej okładce i oto co znalazłam w necie:
Tom McCarthy, rocznik 1969, mieszka w Londynie. Znany jest z reportaży, manifestów i happeningów medialnych stworzonych jako Sekretarz Generalny Międzynarodowego Towarzystaw Nekrofilogicznego (INS), po części fikcyjnej grupy awangardowej. "Remainder" jest jego pierwszą powieścią.
Przeczytawszy tą wewnętrzną notkę o autorze dopiero po przeczytaniu książki wiele jej elementów stało się jasnych, choć w dalszym ciągu historia jest mocno pokręcona.

„Remainder” czyli „Pozostały” rozpoczyna sie tzw. bombą, czyli narrator jest po okropnym wypadku o którym nie może wspominać a w zamian otrzymuje niebotyczną sumę £8,5mln odszkodowania. Wypadek jakiemu uległ był na tyle poważny iż musiał od nowa nauczyć się funkcjonować - chodzić, chwytać, wydawać polecenia swoim mięśniom używając do tego innej drogi w mózgu przez co postrzega świat przez pryzmat analizy ruchów jakie musi wykonać w ramach danej czynności by móc ją rzeczywiście wykonac. Niewątpliwie jest to stresujące na poziomie życia codziennego! Jednak zmiana sposobu myślenia o poruszaniu się spowodował u bohatera także zmianę innego typu – poczucie błogostanu wynikające z powtarzania czynności i wewnętrznego wydzielania się naturalnych opiatów! Krotko mówiąc - facet jest na haju i w stanie nirvany jak tylko zaczyna powtarzac czynności! Na początku nie jest tego świadomy jeszcze, a wie tylko, że chce odtwarzac pewne sytuacje i miejsca. Ohater traci także umiejętnośc utrzymania kontaktu i przyjemnosci obcowania ze swoimi dotychczasowymi przyjaciółmi. W pierwszych 3 rozdziałach to jest właściwie większość treści i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że ma się poczucie powtarzania przez autora pewnych określeń, zdań, akapitów. I to jest świetny, moim zdaniem, zabieg literacki oddający atmosferę całości i kompulsywnego myślenia narratora - głównego bohatera historii.

Po otrzymaniu takiej fury pieniędzy narrator zastanawia się przez chwilę co z nią zrobić. Jak zwykle w takich wypadkach bywa, natychmiast pojawiają się ci, którzy chętnie pomogą zdjąć ten ciężar z delikwenta. Mamy więc postac brokera giełdowego, który pomaga pomnożyć pieniądze i wbrew jego zdroworozsądkowym radom narrator inwestuje intuicyjnie i wygrywa, przynajmniej na początku. Pojawia się także Nazrul Vyaz (dalej zwany Naz) będący człowiekiem od wszystkiego, czyli Personal Assistant, a który także nie jest pozbawiony elementu szaleństwa, co okazuje się w końcówce książki. Naz wprowadza do historii wiele innych postaci będących jedynie narzędziami w realizacji planu narratora.

O jaki plan chodzi? O odtwarzanie sytuacji i miejsc. Niby nic nadzwyczajnego, bo np. ja uwielbiam leżeć w wannie i czytać książkę, woda jest cieplutka, zapach rozpuszczonej soli przepiękny, historia ciekawa i nikt mi nie przeszkadza (nota bene narrator uwielbia także leżeć w wannie?!). Jednak jego błogostan zależny jest od odtwarzania całych budynków i sytuacji z ludźmi włącznie. Pierwszy taki plan dotyczy siedmiopiętrowego budynku z pęknięciem w ścianie jego łazienki, odgłosami fortepianu dwa piętra niżej gdzie pianista ćwiczy Rachmaninowa z błędami, z dochodzącym z szóstego piętra zapachu smażonej wątroby, z mijaniem na klatce schodowej sąsiadki wystawiającej śmieci do wyniesienia przez dozorcę. W tym celu zakupuje cały budynek (odzkodowanie jest tu wielka pomocą), wysiedla lokatorów i remontuje go dokładnie tak jak to sobie wyobraził, a następnie zatrudnia aktorów do odtwarzania tych ról (pianisty, sąsiadki, dozorcy)! Kolejna sytuacja i miejsce odtworzone to warsztat samochodowy z nastolatkiem wykonującym pracę w asyście młodszego rodzeństwa. Kolejna odtawrzana sytuacja to wykonanie wyroku na młodzieńcu przez przeciwny gang, choc oczywiście bez zabijania. Po tych trzech sytuacjach myślałam, że coś z tego wyniknie, bo ile sytuacji można odtwarzac i w końcu kiedyś skończą mu się te pieniądze!? Autor jednak przechodzi do kolejnego planu narratora, zgodnie ze Hitchkoc’kowską konstrukcją spirali, i odtworza napaść na bank, która to napaść najpierw dokładnie przećwiczona w odtowrzonym w hangarze banku z okolicznymi ulicami i niezbędnymi aktorami zostaje przeniesiona do prawdziwego banku. Z małą modyfikacją – aktorzy-złodzieje nie zostają poinformowani iż akcja dzieje się na prawdę, a wcześniejsi odtwórcy ról klientów i kasjerek bankowych zostali "zastąpieni" prawdziwymi klientami i kasjerami! Oczywiście nie wszystko się powiedzie, ale zakończenia nie będę zdradzac...

Odtwarzanie tych sytuacji i miejsc trwa w książce dobre kilka rozdziałów i ponowne czytanie ich opisów powoduje zdziwienie, a nawet znudzenie, ale jest jednocześnie niezbędnym zabiegiem do unaocznienia kompulsywności i szaleństwa bohatera. Także Naz okazuje się miec w sobie nutę szaleństwa, które objawia się poprzez jego niesamowite zdolności logistyczno-organizacyjne co fascynuje narratora także. Obaj mając w sobie element kompulsywnego myślenia rozumieją się doskonale i obaj także osiągają stan nirvany w sposób jak najbardziej legalny! To co przedstawil autor to przeciętny człowiek ogarnięty szaleństwem i przedstawił to w sposób genialny, moim zdaniem, a przeczytawszy informację o jego wcześniejszej „twórczości” wraz z pierwszym manifestem jego grupy, McCarthy musi sporo wiedziec na ten temat....

Gorąco polecam tą książkę!

Zdjęcie okładki dzięki uprzejmości Alma Books Ltd.

Lista potencjalnych lektur... (6)

2008-11-19T18:43:00.001-08:00

Na moja liste potencjalnych lektur wrzucam kolejne pozycje z bloga "Krótkotrwałe znieksztalcenie rzeczywistości" :

1. "Piąte dziecko" Doris Lessing
2. "Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna-Szczakowej" Michała Witkowskiego
3. "Droga" Cormac McCarthy
4. "Widmokrąg" Wojciech Kuczok
5. "Los utracony" Imre Kertesz No i lista rośnie!

"Nagrobek z lastryko" Krzysztof Varga

2008-11-15T11:48:00.000-08:00

Po tą pozycję sięgnęłam z rekomendacji klubu książki w moim mieście. Zaczęłam ją czytać ze sporym zainteresowaniem, bo dotyczy naszej teraźniejszości, ale z punktu widzenia znacząco odleglej przyszłości – o jakieś dwa pokolenia. Tak jak nam trudno jest wyobrazic sobie i zrozumieć rzeczywistość sprzed drugiej wojny światowej, tak narratorowi, trzydziestoparolatkowi żyjącemu w Warszawie lat 70-tych XXIw., trudno jest zrozumiec naszą rzeczywistośc, wartości i emocje.
„Strasznie to ciekawe widzieć, jak ludzkość nieudolnie usiłowała oddac swoje proste emocje i głupie myśli, strojąc je w metafory, porównania i neologizmy. Jak bardzo się wysilała, aby z własnych przekazów stworzyc wstęgi Mopniusa. Trochę szkoda, że nikt już tego nie zbada, nie spróbuje wyjaśnic, czemu pisano tak dużo o samotności, tęsknocie i tym podobnych oczywistościach, używając zupełnie niezrozumiałych słów. Dziwne praktyki miały wtedy miejsce, dziwny to był świat, głupi i tępy, ale czy to dobrze, że się skończył?”

Biorąc za punkt wyjścia przyszłośc narrator opowiada o Piotrze Pawle i Annie, swoich dziadkach ze strony matki oraz o ich córce a swojej matce - Zuzannie. Te opowieści nie są słodkie, a wręcz przeciwnie, stanowią narzędzie dla Vargi do tragikomicznego przedstawienia obecnej rzeczywistości. To co opisuje można podzielić na kilka grup to:
- ludzie z ich słabościami, relacjami, charakterami
- realia kraju w jakim żyją z kompleksami narodowymi, z paradoksami życia politycznego
- generalna kierunek rozwoju i jego wpływ na ludzkość.

W części dotyczącej ludzi opisuje dziadka - Piotra Pawła jako wyalienowanego nastolatka, którym nie interesują się rodzice, a który w dorosłym życiu nie potrafi nawiązać głębszych relacji a tym bardziej ich utrzymać. Zamknięcie w sobie powoduje, że właściwie nie oczekuje otwartości, a tym bardziej szczerości od innych. Skolei zawodowo dryfuje od stanowiska do stanowisko dlatego tylko, że musi zarabiać by płacić rachunki, bo wolałby nic nie robić, choć i pomysłu co chciałby robić nie ma. W relacjach najbliższą rodziną wcale nie jest lepiej, bo babcia Anna stwierdza po urodzeniu Zuzanny, że dziadek jest właściwie zainteresowany tylko sobą, grami komputerowymi, nieskończenie długimi dyskusjami na forum militarnym. Żyją wiec tak sobie razem lecz osobno, aż do śmierci dziadka. Żeby nie było szowinistycznie tylko o facetach, to babcia Anna, choć jest opisana pozytywniej, to jednak ma swoje rysy. Jest także osobą zamkniętą i jak to się mówi nie rzucającą słów po próżnicy. Wiadomo, że nie kocha dziadka i jest z nim jedynie z wygody, przyzwyczajenia i możliwości przewidywania jego posunięć, a raczej ich braku.
Zuzanna - matka narratora to apodyktyczna zawodowa cierpiętnica, która uważa, iż sama do wszystkiego w życiu doszła, a jej niepowodzenia zrzuca całkowicie na świat zewnętrzny. Jednocześnie ma aspiracje do doskonałości oraz bycia wszechwiedzącą. Jako samotna matka „walczy” dla i o syna, który jakoś nie dorasta do oczekiwań matki, taki „nieudany model”, przede wszystkim dlatego, że usamodzielnia się, choć nie oznacza to postępu a jedynie ucieczkę od wiecznie narzekającej matki. Zuzanna jest też przepięknym obrazem tzw. matki-gastronomicznej, która jako jedyna potrafi zdrowo gotować i żywić swoją pociechę, która bez jej ogórkowej i pomidorowej po prostu nie mogłaby istnieć.
Narrator jest wcale nie lepszy pod względem umiejętności podejmowania decyzji czy sterowania swoim życiem. Jest samotny, tak jak wielu wokół niego i uważa to za stan normalny. Jednak w porównaniu z dwoma wcześniejszymi pokoleniami jest znacznie bardziej refleksyjny, obserwujący otoczenie. Widzi w nim nie tylko to czego chcą od nas „twórcy medialni”. Powielając pokoleniową trdycję, on także dryfuje nie mogąc znaleźć swojego miejsca ani w Polsce ani nie potrafiąc podjąć decyzji o wyjeździe z kraju (zresztą ci co wyjeżdżają zdaja się czynic to jako ucieczkę by coś jeszcze ratować), a więc tak sobie płynie z prądem aż do samego końca.

Varga opisuje także rzeczywistość na poziomie miasta i kraju z jego paradoksami życia politycznego, historii, np. używając powstania wyśmiewa przerost biurokracji i nadużywanie demokracji. A oto kilka fragmentów:
- o w końcu połączonych przeciwnikach
„Leczyli u niego zęby prawicowi politycy i lewicowi biznesmeni, katolicy i ateiści oraz piękne aktorki z seriali, którym ścierały się siekacze od wypowiadania zaangażowanych kwestii w melodramatycznych tasiemcach państwowych kanałów telewizyjnych. (...) Wszystkich ich, często na co dzień zaciekłych przeciwników, połączył w gabinecie środek przeciwbólowy i słynne szybkie wiertło doktora.”
- o kompleksach polskich i kompleksach w ogóle
„Ząb był doszczętnie spróchniały, lecz korzeń zaskakująco mocny. Żyje jak nazizm po czterdziesym piątym, powiedział z pierwszym pełnym uśmiechem doktor Helfajer, niby zmiażdżony, a w głębi teutońskiego lasu wciąż trzyma się mocno. (...) Jak polskie kompleksy głęboko skryte i trudne do wyrugowania. Wszystko co ciekawe, jest zawszew ukryte i trzeba to siłą wyciągać na światło, inaczej zatruwa organizm od środka.”
„Polakom sie wydaje, że są w jakis sposób lepsi i bogatsi, mimo, że mają mocno zakorzenioną świadomośc, że są gorsi i biedniejsi.”
- o Warszawie
„Warszawa mojego dziadka przestała istnieć, bo to miasto ma to do siebie, że co jakiś czas rozpieprza się dokumentnie i nic po nim nie zostaje prócz sentymentalnych wspomnień o ludziach i miejscach, ale ludzie poumierali, a miejsca zmieniły się nie do poznania.”
- o biurokracji
„Powstanie padło po sześciedziesięciu trzech godzinach, bo z powodu głębokiej konspiracji nie wiadomo było kto dowodzi. Prowadzony od dłuższego czasu otwarty konkurs na dowódzcę powstania nie przyniósł wyników ze względu na skomplikowaną procedurę biurokratyczną i masowe odwołania od nieogłoszonego jeszcze wyniku składane przez potencjalnych przegranych. Nie przyniósł też roztrzygnięcia nieograniczony przetarg na walki w poszczególnych dzielnicach, bo każdy chciał walczyć na Starówce i w Śródmieściu, nikt zaś nie chciał bronić Bemowa ani Czerniakowa. Do momentu wybuchu powstania komisje przetargowe nie ustaliły haronogramu walk, ale trzeba było zaczynać, bo okupant w każdej chwili mógł wpaść na ślad spisku, tym bardziej, że przecież wszystkie przetargi były jawne i zgodnie z przepisami publikowane w Biuletynie Zamówień Publicznych”.

Konstrukcja oparta na retrospekcji historii rodziny przez ostatnie (dosłownie) pokolenia daje autorowi możliwośc by wykazać tendencje
- rozwoju, a raczej upadku rodziny i więzi miedzyludzkich w ogóle. Dziadek już był wyalienowany, ale jeszcze wiedział jak wygląda rodzina z zewnątrz i udało mu się ją sklecic i jakoś tam utrzymac, choc kontaktu z córką Zuzanną już nie nawiązał, a ta skolei widząc jego relacje z żoną stwierdziła, że po co jej taki układ i miala syna sama. Co z tego wynikło, ano nic dobrego, bo ani Zuzanna szczęśliwa nie była, ani jej syn, ktory zostaje zupełnie sam.
- do uzależnienia od technologii na tyle, że człowiek zostaje sprowadzony do cyfr PINów, PUKów, haseł i kodów dostępu.

„Piotr Paweł pamięta bardzo dużo, bo człowieka tworzy jego pamięc; pamieta swój numer NIP i PESEL, zupełnie niepotrzebnie pamięta numer dowodu osobistego i paszportu, ale przydatnie pamięta kod do drzwi w swoim domu na Łowickiej i kod do bram garażu. Obowiązkowo pamięta PIN swojej karty w Citibanku i PIN karty płatniczej banku WBK; pamieta PUK i PIN do telefonu komórkowego i login do komputera w swoim pachnącym marzeniami urzędniczek biurze. Pamięta też osobne hasło do swojej poczty elektronicznej, kod do telefonu służbowego oraz kod do kserokopiarki. Hasło do komputera trzeba zmieniac co miesiąc, podobnie jak hasło do poczty, żeby nikt się do niej nie włamał i nie przeczytał stu spamów, jakie wpadają każdego dnia do jego skrzynki.”
- do zawładnięcia przez media naszym życiem, godnością i wartościami. Wszystko jest na sprzedaż, nawet śmierc, którą można upublicznic za 5 minut sławy. Tutaj przypomniał mi się świetny komik George Carlin z jego monologiem „Kanał Śmerci”, gdzie właśnie przepowiadał powstanie kanału telewizyjnego transmitującego takie wydarzenia.

- do naszego chorego podejścia do czasu, tego najbardziej ulotnego z dóbr. Paradoks pracy w nadmiarze teraz by miec wiecej czasu później.
„. Czas nie smakuje, ale syci, a to najważniejsze. Miliardy ludzi sprzed lat marzyły o czasie. Wciąż głodni czasu, przejedzeni niedoczasem, zapychali się fast foodami wolnych chwil łapanych w biegu, między jednym zajęciem a drugim. Aby w przyszłości miec więcej czasu w teraźniejszości wiecej pracowali. Starali sie lepiej zarabiac, aby móc wydawac pieniądze na mający nadejśc czas wolny. Wyczekiwana paruzja czasu jednak nigdy nie następowala. (...)Jestem ziszczeniem ich marzeń o wolnym czasie, choc nie mogli wiedziec, że te marzenia zrealizuja sie jako nudny horror.” „Kiedy więc dziadek pracuje, czuje potworną marnację czasu, który mógłby znakomicie wykorzystac na odpoczynek, lecz kiedy odpoczywa, w regeneracji przeszkadzają mu wyrzuty sumienia, że nie robi nic wartościowego, a jedynie bezsensownie wegetuje.”

W całej książce zastanawia dlaczego Varga wstawil wątek o snach dziadka z bardzo graficznie opisanymi scenami znęcania się nad nim przez pomniki warszawskie. Wydaje mi się, że chciał przedstawic agresję i autoagresję w ogóle, ale po co to robi tak graficznie? Było także kilka momentów kiedy chciałam tą książkę odłożyc ze względu na dłużyzny i poczucie jałowosci w opisywaniu beznadziejności dziadka, ale jednak przebrnęłam przez nie by zostac nagrodzona dalszymi ciekawymi fragmentami.

Podsumowując oge tylko rekomendowac przeczytanie tej surrealistycznej i tragikomicznej książki, aby zaraz po tym zając sie prioryteatmi, czyli rodziną, chwilą obecną, wyłączyć komórkę, telewizor oraz komputer.... a więc do następnego razu.

P.S. Gratulacje dla Dariusz Nowickiego i Muńka Staszczyka za bardzo rzeczowe i adekwatne streszczenia zamieszczone an tylniej okładce książki.

"Windziarz Pana Boga" Andrzej Szmilichowski - 6 grudnia 2008

2008-11-08T10:54:00.001-08:00

"Windziarz Pana Boga" Andrzeja Szmilichowskiego

A oto książka na kolejne spotkanie. Tym razem wybrałam polskiego autora i jestem bardzo ciekawa jakie wrażenie zrobi ta książka.

Poniżej załączam informacje jakie znalazłam na stronie wydawnictwa "Prószyński i S-ka"

Opowiadania Andrzeja Szmilichowskiego to interesujące, a niekiedy wręcz frapujące próby odpowiedzi na pytanie, jaki jest świat, skoro nie taki, jaki nam się wydaje i nie taki, w jaki każe nam wierzyć nauka. Toteż za ich właściwych bohaterów łatwiej uznać zjawiska czy miejsca niż ludzi. Stają się tymi bohaterami dziury w czasie, pozwalające na kontakt z przeszłością albo przyszłością, różne relacje między ludźmi, choćby miłość, albo też miasta – Sztokholm czy Wiedeń. W pozorach rzeczywistości i codzienności rozgrywają się tu sprawy, do których oglądu nie sposób zastosować mędrca szkiełka i oka. Ale nie są to teksty mroczne; przeciwnie – z każdego niemal przebija przekonanie, że między prawdą, dobrem i pięknem istnieje tajemny związek, który może ocalić nasz świat, ten rzeczywisty.

Andrzej Szmilichowski Prozaik i poeta od 1973 roku mieszkający w Szwecji. Członek Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Dziennikarzy RP oraz Związku Pisarzy Szwedzkich. Felietonista miesięcznika „Nieznany Świat” i sztokholmskiej „Nowej Gazety Polskiej”. Opublikował zbiory poezji: „Ujść nie zdołasz przed pogonią rzeki” (1996), „Deszcz i słońce” (1990), „Zadomowienie” (2004), „371028-7693” (2006), „HOMErun” (2008) oraz zbiory opowiadań i powieści: „Bliskie a nieznane” (1992), „Widzę także niebo” (1996), „Zapiski z przyjacielem w tle” (2001), „Wyspy polecone” (2002), „Po tamtej stronie materii” (2003).

Recenzje:

Windziarz Pana Boga, Małgorzata Szafrańska

Opowiadania staroświeckie, Leonard Neuger

Zdjęcie użyczone przez wydawnictwo "Prószyński i S-ka"

"Chłopiec z latawcem" - spotkanie klubu

2008-11-08T10:11:00.000-08:00

Właśnie zakończyło się internetowe spotkanie i dyskusja o "Chłopcu z latawcem" czyli "Kite Runner'ze" Khaleda Hosseiniego. Książka podobała się i uważana jest za wartą przeczytania.
Jedna z nas przeczytała także kolejną książkę tego samego autora, ale jak stwierdziła, już nie to samo.

Pogadałyśmy także o innych książkach oraz na kilka innych tematów także.

Do usłyszenia za miesiąc!

Lista potencjalnych lektur... (5)

2008-10-28T21:55:00.001-07:00

Tym razem z Książko-landii, gdzie zawitałam dzięki linkowi na zaprzyjaźnionym blogu. A oto co znalazłam:

1. "Intymna teoria względności" Janusz L. Wiśniewski

2. "Córka dyrektora cyrku" Jostein Gaarder

3. "Marylin, ostatnie seanse" Michael Schneider

4. "Moje życie z Mozartem" Eric Emmanuel Schmitt

"Jak Starbucks uratował moje życie" Michael Gates Grill

2008-10-28T12:04:00.001-07:00

Ta książka nie jest warta przeczytania i żałuję, że ją wypożyczyłam... ale taki to już mój los, że często ulegam pokusie gdy widzę chwytliwy tytuł, jak ten: „Jak Starbucks uratował mi życie” ("How Starbucks saved my life") Michaela Gatesa Grilla.

Historia w skrócie wygląda tak, że facet po 50-tce traci dobre stanowisko w renomowanej agencji reklamowej gdzie przepracował całe swoje życie. Jest podłamany i właściwie nie potrafi się pozbierać. Przechodzi jednocześnie kryzys wieku średniego, jak i kurs nauki dawania sobie rady poza swoim środowiskiem. Przez pewien czas jeszcze utrzymuje się na powierzchni jako wolny strzelec, czyli konsultant, ale to nie trwa długo. Z uprzywilejowanego życia (pochodzi z zamożnej rodziny) zaczyna wycinać coraz więcej, ale niestety „przytrafia” mu się romansik i kolejne dziecko, a ma już czworo dorosłych dzieci ze swoją żoną. Teraz nie tylko nie ma na życie, ale nie ma także rodziny - żona odchodzi zabierając resztę majątku, a dorosłe dzieci po prostu przestają się z nim kontaktować, choć z czasem udaje mu się ten kontakt odbudować. W trakcie dorastania bohater doznaje olśnienia i uznaje, że stracił w życiu wiele, bo przegapił dzieciństwo swoich już dorosłych dzieci poświęcając się karierze i zarabianiu pieniędzy. Jednak to odkrycie mu nie pomaga... bo pieniędzy wraz z perspektywami na zatrudnienie ciągle brak ... aż pewnego dnia pijąc kawe w Starbucksie otrzymuje ofertę pracy jako „Partner” w języku tejże firmy, a po polsku jako sprzedawca-kelner, za najniższą stawkę czyli jakieś 8 dollarów za godzinę plus ubezpieczenie zdrowotne (bardzo ważne w Stanach).

W ten sposób nasz bohater wchodzi w zupełnie nowy dla niego świat, tzw. inner-city people, czyli ludzi z centów miast, często biednych z pokolenia na pokolenie bez edukacji i środków na nią a co za tym idzie perspektyw na polepszenie bytu (w przeciwieństwie do Europy centrum miasta jest to kiepskie miejsce do życia ze względu na gestość zaludnienia, brak planów rozwojowych, brak zieleni, dużą przestepczość itp.) i dostrzega to czego nie widział przez 30 lat pracy jako manager w dużej agencji i osoba bogata z domu

I tutaj zaczyna sie kalka i kicz zupełny, bo nagle odkrywa, że afirmative action (czyt: ustawowe zrównywanie szans dla nie-białych) nie działa, a już szczególnie w wielkich korporacjach. Okrywa, że ludzie mają tendencję do negatywnej oceny ludzi odmiennych od swojej grupy społecznej, że nie mając zasobów finansowych trudniej jest wygrzebać się z dołka, że życie układa się bardzo różnie i bedąc na koniu, szczególnie wysokim, wcale nie oznacza, że się z niego kiedyś nie spadnie. Na dodatek całej tej lekcji życiowej udziela mu czarnoskóra dziewczyna w wieku jego dorosłej córki, która swoje przeszła i na ludzi wyszła...

Wielu szczegółów dodać nie mogę, ponieważ do końca tej książki nie przeczytałam... Nie moge jakoś się zmusić!

To co jedynie działa na plus dla tej książki, to że w końcu ktoś (czyt: biały mężczyzna, wykształcony i z dorobkiem zawodowym) powiedział grzecznie, choc dosadnie o ustawach w amerykańskim ustawodawstwie (jak w każdym innym zresztą) istniejących jedynie na papierze, o nierównym starcie, o różnych kulturach w ramach tego samego narodu, o mozliwościach i konieczności walczenia o siebie, o Ameryce taka jaka jest...

A teraz dośc ciekawie napisany fragment posłowia:
„When I was growing up in New York City, I was told; “Don’t make eye contact.” I purposely would not even glance at people from different races, classes, or backgrounds. I wore blinders and only wanted to see people just like me. When Crystal called to me and I leapt, I gradually open my eyes and looked and saw that the respect she showed me was a gift that would lead to a more fulfilling life. I learned to look and see everyone in my day as a welcome guest to be treated with respect. I stopped seeing people as representative of different races, classes, genders, or educational backgrounds. Instead, by truly seeing each person I met as a unique individual, I discovered a world of amazing variety and surprising wonder, almost as if I had been reborn”

"Dorastając w Nowym Jorku pouczano mnie "Nie nawiązuj kontaktu wzrokowego". Celowo nawet nie zerkałem na ludzi odmiennej rasy,klasy społecznej lub pochodzenia. Nosiłem klapki na oczach i chciałem tylko widzieć ludzi takich jak ja sam. Kiedy Crystal wyciągnęła do mnie rękę i odważyłem się ją przyjąć, stopniowo otwierałem oczy i rozglądając się zobaczyłem, że szacunek jaki mi okazywała był darem, który stał się źródłem pełniejszego życia. Nauczyłem się patrzeć i widzieć każdego wciągu dnia jako pożądanego gościa, któego należy traktować z szacunkiem. Przestałem widzieć ludzi jako przedstawicieli różnych ras, klas, płci czy z różnym poziomem wykształcenia. Zamiast tego dzięki prawdziwemu postrzeganiu każdej osoby jako unikalnej jednostki odkryłem świat niesamowitej różnorodności i zadziwiającego piękna, tak jak nowonarodzone dziecko."

„Niesamowita Słowiańszczyzna” Maria Janion

2008-10-19T21:29:00.000-07:00

Z trochę innej beczki książka „Niesamowita Słowiańszczyzna” Marii Janion. Polecona przez koleżankę Emilkę, więc nawet za bardzo się jej nie przyjrzałam tylko zakupiłam będąc w Polsce i teraz czytam, a raczje póbuje ją przeczytać... Dzięki Emilka, wielkie dzięki!

Ale do rzeczy... Jak tytuł wskazuje jest to o tym czego tak niewiele nas uczono w szkołach, czyli o słowiańszczyżnie sprzed czasów chrześcijaństwa.

Pewnie większość z nas pamięta ze szkoły legendę o Popielu, Biskupin, chrzest Polski jako staranie Mieszka I w stworzeniu państwa Polskiego i zaistnieniu na arenie międzynarodowej z oddzieleniem się przysłowiową „grubą kreską” od przeszłości pogańskiej, a później właściwie to już tylko istniała u nas wiara chrześcijańska oraz „złoty wiek” gdy kraj rozciągł się od Bałtyku po Morze Czarne i przyjęliśmy Żydów uciekających z innych krajów europejskich (w końcu znaleźli się jacyś innowiercy!), a później to już było tylko źle i Targowica, i rozbiory i 127 lat zaborów, i ciągła walka o przetrwanie kultury, a i po drodze ci Romantycy z ich mesjanizmem i jakimiś tam starodawnymi wierzeniami w „Dziadach”, „Goplanie”, „Starej Baśni”, „Walenrodzie” i pewnie kilku jeszcze innych, których nie wymieniłam na szybko z pamięci, bo... no właśnie, dlaczego?

Ano dlatego, że szczególnie Romantyzm potraktowany był zawsze jako coś odległego, na piedestale i na wysokiej półce jednocześnie. Wszystko było takie jakieś wydumane, zupełnie niezrozumiałe i nie trzymające się kupy... a do tego omawiane z przykazu szkoły, przez nauczyciela, który jakoś tam musi materiał przerobić z nastolatkiem nie bardzo chętnym do zagłębienia się w temat. Mieszanka swoiście produktywna!

Jednak to co pisze Maria Janion w zbiorze esejów po tytułem „Niesamowita Słowiańszczyzna”, choć w języku znacząco trudniejszym niż zwykle użytwanym w czytanych powieściach, a nawet z kilkoma słowami do sprawdzenia w słowniku (nie pamiętam kiedy ostatni raz mi się to zdarzyło!), to jednak dodaje właśnie coś co zostało tak zręcznie ominięte w szkole i nagle jakoś przedchrześcijaństka przeszłość z 1000 leciem historii oraz współczesnością układają się w całość! Aż się zakrzyknąć chce Eureka!

Bardzo, ale to bardzo gorąco polecam ....

"Histeryjki o May" Monika Mostowik

2008-10-05T16:28:00.000-07:00

To książeczka nieduża i dość cienka, bo to właściwie opowiadanie o tej samej osobie z trzech perspektyw: narratora, przyjaciół oraz samej May. Czyta się szybko, ale nie dlatego, że są to tak wciągające opowiadanka. Forma przypomina wprawkę osoby z kursu kreatywnego pisania i jest sama w sobie ciekawe, ale nie powiedziałabym, żeby dodało wartości temu dziełu.

O czym jest historyjka? Jak tytuł wskazuje o May, która jest mocno poplątana. Jest bardzo zamknięta, mająca tylko niewielki kontakt z samą sobą. Nauczono ją, że ludzi należy zadowalać, ale to nie pomaga jej w utrzymaniu relacji z mężem, koleżankami, kolejnymi mężczyznami. Z czasem jednak przestaje zadowalać innych i jeszcze bardziej traci kontakt ze światem zewnętrznym, co jej właściwie nie martwi.

Chociaż książeczka nie jest najwyższychlotów to jednak skłania do zastanowienia nad tym jak wiele kobiet znajduje się w podobnej sytuacji. Jak trudno jest połączyć bycie sobą z oczekiwaniami świata zewnętrznego.... Jak trudno być sobą gdy nigdy się tego nie widziało w domu rodzinnym... Jak trudno jest wyjść ze schematu wyniesionego z rodzinnego domu.... Jak trudno jest uciec od stygmy historii rodzinnej...

Pomimo powyższych spostrzeżeń nie mogę jednak tej książki uznać za godną polecenia.

Źródło: Okładka dzięki uprzejmości Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Lista potencjalnych lektur... (4)

2008-09-26T22:38:00.001-07:00

Kolejny blog, który przeglądnęłam ostatnio należy do Anny i zatytyłowany jest "Przeczytałam książkę". Od razu zaznaczam, że autorka dużo czyta po niemiecku, a więc po wiele książek nie będzie można sięgnąć bez znajomości niemieckiego (niestety!)

A oto książki jakie wpisuje na moja listę potencjalnych lektur:

1. "Ex libris" Anny Fadiman

http://przeczytalamksiazke.blogspot.com/2007/11/ex-libris-anne-fadiman.html

2. "Kwiat śniegu i sekretny wachlarz" Lisa See

http://przeczytalamksiazke.blogspot.com/2007/06/kwiat-niegu-i-sekretny-wachlarz-lisy.html

3. "Raj tuż za rogiem" Mario Vargas Llosy

http://przeczytalamksiazke.blogspot.com/2007/05/raj-tu-za-rogiem-mario-vargasa-llosy.html

4. "Ostatnie historie" Olga Tokarczuk

http://przeczytalamksiazke.blogspot.com/2007/01/ostatnie-historie-olgi-tokarczuk.html

"Ostatnia bitwa templariusza" Arturo Perez-Reverte

2008-09-23T23:36:00.001-07:00

Tą książkę wzięłam do ręki właściwie bez zastanowienia, ponieważ znacznie wcześniej przeczytana „Szachownica flamandzka” po prostu zachwyciła mnie i szczerze ją polecam.

Niestety „Ostatnia bitwa Templariusza” nie jest tym czego oczekiwałam, choć ma te same elementy: zagadka związana z obiektem historycznym (tym razem to nie obraz, a kościół), morderstwa, tajemnicze machinacje oraz bohater, który to wszystko ma jakoś poukładać w logiczną całość, ale pomimo tych samych składników ciasto nie wyszło w tym pieczeniu.

Jednak by być sprawiedliwym opowiem po krótce o tej książce zaczynając od tytułu, który dokładnie odzwierciedla pewną bitwę Templariusza, czyli to wewnętrzne zmaganie, które wierny sługa kościoła przegrywa z machiną polityczną, ale dzięki temu wygrywa wierność samemu sobie.

Templariusz XXI wieku to Lorenzo Quart, pracownik Instytutu Spraw Zagranicznych (dawniej zwanego Świętą Inkwizycją), który wykonuje zadania specjalne dla „linii politycznej i utrzymania dobrego imienia” swojego pracodawcy, czyli Watykanu. Tym razem dostał zdanie godne naszych czasów – wytropienie hackera, który przedostał się do skrzynki emailowej samego Ojca Świętego i tam pozostawia niewygodne wiadomości o niepewnych losach kościoła w Sewilli, gdzie zginęły lub zostały zamordowane dwie osoby. Wysłannik podąża do Hiszpanii, gdzie jako przystojny, świetnie ubrany i inteligentny agent z Watykanu podbija serca kobiet, ale i sam wpada w pułapkę uczuć. Nie dotyczy to tylko pokus cielesnych na jakie zostaje wystawiony żyjący w celibacie ksiądz, ale także pokusę pójścia na skróty i podążenia za tym czego żadają zwierzchnicy, choć sumienie wskazuje inaczej.

W trakcie rozwiązywania zagadki „kościoła, który zabija”, Lorenzo poznaje ludzi, którzy podążają przez życie w zgodzie ze swoim sumieniem, a więc jest restauratorka i wykładowczyni historii sztuki – Gris Marsala, która niedgyś była zakonnicą; jest stary ksiądz – ojciec Priamo, który za młodu walczył o najbiedniejszych wiernych, a obecnie uparcie odprawia msze czwartkowe (warunek fundatora by kościół mógł trwać); jest młody wikariusz, który nasłany przez arcybiskupa jako wtyka przechodzi na stronę wroga (czyt: broniących kościoła). Wśród tych ludzi jest także piękna kobieta – księżna Macarena Bruner, której mąż chce kupić ziemię na której stoi kościół, a która za wszelką cenę chce temu przeszkodzić i po części w tym celu uwodzi Lorenzo, ale także sama wpada w zastawione przez siebie sidła uczuć.

Poza obrońcami są i przeciwnicy zachowania kościoła, a więc mąż księżnej i bankier – Pencho oraz jego pomagier zlecający „mokrą robotę” trójce nieudaczników – pseudo prawnikowi Don Ibrahimowi, śpiewaczce z podrzędnych lokali – Dzidzi oraz lekko opóźnionemu mięśniakowi – Źrebakowi Fernando.

Tak jak napisałam już wcześniej nie jest to książka skonstruowana zbyt finezyjnie. Jest wiele postaci z ich interesami ziemskimi oraz zadawnionymi grzechami i grzeszkami, a także kilka postaci o szlachetnych charakterach, ale pomimo wysiłku autora ta wielość nie dodaje kolorytu ani głębi charakteru większości z nich. Nie ma także zaskakujących zwrotów akcji a konstrukcja fabuły jest prawie całkowicie linearna. Jedynym mocniejszym akcentem jest znalezienie hackera, którym okazuje się ..... Nie, nie zdradzę zakończenie, bo ktoś jednak może zechcieć przeczytać tą pozycję.

Po chwili przerwy wracamy do programu...

2008-09-23T22:12:00.000-07:00

Po dwóch tygodniach przerwy wracam do pisania na moim blogu. Jednak znaim zacznę, to chciałabym pochwalić się, a i troszkę usprawiedliwić przerwę w działalności. Otóz przed prawie 3 tygodniami otrzymałam pracę w King County Libraray System. Lubię książki i lubię być wśród ludzi majacych podobne upodobanie, a więc pomyślałam o pracy w miejscu gdzie jest dużo książek! I tak znalzłam pracę w dziale administracyjnym sieci bibliotek w moim hrabstwie.

Biblioteka w Stanach to miejsce, które przynajmniej moim zdaniem, jest znacznie bardziej otwarte na społeczność lokalną niz polskie biblioteki, choć bynajmniej nie winie tutaj nikogo. Tutaj można nie tylko wypożyczyć książki, ale także posiedzieć w internecie, odrobić pracę domową z korepetytorem w ramach programu pomocowego, podyskutować o książkach w klubie książki, wynająć salę na spotkanie, przygotować swoje podatki gdy przychodzi termin, uczyć się angielskiego w ramach programu dla obcokrajowców „English as a Second Language” albo po prostu posiedzieć z gazetą w ręku. Biblioteka jest też miejscem gdzie warto pojawić się tuż po przybyciu do nowego miasta, bo tutaj znajdziesz informacje o społeczności, o atrakcjach kuturalnych, o środkach transportu oraz innych życiowych potrzebach.

Jeśli chcialibyści dowiedzieć się więcej o tym miejscu to zapraszam na stronę KCLS.

„Łaskawa ziemia” czyli "The Good Earth" Pearl S. Buck

2008-09-09T22:01:00.000-07:00

Przeczytałam tą książkę już jakiś czas temu, ale postanowiłam o niej wspomnieć, bo na „sąsiednim” blogu zobaczyłam, że wydana została także po polsku, ale od początku... Sięgnęłam po tą książkę jako wybór Oprah Book Club, który tutaj w Stanach jest popularny, i cieszę się, że to zrobiłam, bo książka warta jest przeczytania.

Jest to saga rodziny chińskiej żyjącej na przełomie XIX i XX wieku, czyli w czasie kiedy tak wiele zmian zachodziło także w Chinach. Z jednej strony był to czas ostatniego cesarza Chin. Czas gdy stopy kobiet, szczególnie tych zamożnych, były obwiązywane by nie rosły, bo małe stópki były oznaką urody, ale także uwięzienia, bo na małych stópkach uciec nie można. Czas gdy mężczyźni mieli wiele żon, ale także kilka konkubin, co było oznaką zamożności i prestiżu. Czas gdy nawet wieśniacy mieli niewolników. Czas gdy powstania polityczne i intelektualne zmieniały krajobraz Chin by w końcu doprowadzić do zastąpienia feudalnych rządów Republiką Chińską.

Główny bohater Wang Lung to rolnik, który dzięki ciężkiej pracy, oszczędności i zapobiegliwości powiększa swoje ziemie. Dużą zasługę w tym ma jego żona O-lan, która zanim go poślubiła była kuchenną niewolnicą w domu bogacza Hwang. Dzięki ślubowi w jego domu zagościł nie tylko porządek, ale życie i jego, i jego ojca stało się łatwiejsze i przyjemniejsze, ale czy nauczy się ją szanować? Żona wspiera działania męża, który coraz to kupuje kolejny kawałek ziemi, by w końcu stać się znaczącym właścicielem ziemskim. W międzyczasie rodzina powiększa się o kolejnego syna, a także o konkubinę obsypywaną biżuterią. Dzięki rosnącej zamożności ojciec może wykształcić swoich synów, ale to pociąga za sobą konsekwencje – synowie chcą żyć nowocześnie, nie chcą być rolnikami. A wszystko to w ciągu jednego życia Wanga Lung.

Podsumowując - to saga o ludziach związanych z ziemią i kochających ją, którzy muszą zmierzyć się ze zmianami... Jak to mówią „obyś w ciekawych czas żył”...

Podobała mi się ta książka i polecam ją!
Jeśli zainteresuje was ta saga, to jej dwie następne części to: 2. „Sons” czyli „Synowie” i 3. „A House Divided” czyli „Dom w ruinie” .

O autorce: Pear S. Buck urodziła się w Stanach Zjednoczonych, ale właściwie większość życia spędziła w Chinach – najpierw jako córka misjonarzy, a później jako żona misjonarza, by wreszcie sama zostać mosjonarką. Jej pierwszym językiem był mandaryński, a język angielski dopiero drugim. Dało jej to świetną pozycję do obserwacji ówczesnych Chin i ich mieszkańców.
Znalazłam także artykuł o niej: http://kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53662,3192117.html

Źródło: Okładka polskiego wydania dzięki uprzejmości Wydawnictwa „Muza”. Okładka anglojęzycznego wydania dzięki uprzejmości Amazon.com

"Zobacz Marianna co narobiłaś" Aleksandra Ścigała

2008-09-03T22:24:00.000-07:00

Wzięłam do ręki tę książkę, ponieważ zaintrygowała mnie notka na tylniej okładce, zrówno ta jej część o książce jak i o autorce. Niestety to wielka moja pomyłka!

Jest to książka niezrozumiała dla mnie. Jej narrator najstarszy z trzech braci – Szymon opowiada o sobie i swoich dwóch braciach – Grzegorzu i Młodszym oraz o ich związku z Marianną, w której każdy z nich jakoś tam się kocha i chce być z nią. Wszyscy mieszkają pod jednym dachem i ciągle rywalizują o jej względy. Zdaniem Szymona, Marianna wymaga opieki, bo jest w depresji z powodu braku pracy i akceptacji otoczenia - wsi. Na domiar wszystkiego jeszcze jest jakiś pożar, o który nie wiadomo kogo oskarżyć, choć na pewno nie Mariannę. Cała historia jest jak jakieś delirium z powycinanymi kawałkami w środku. Zupełnie nie trzymająca się kupy całość, która ma przedstawiać sytuację na polskiej wsi gdzie brak jest akceptacji dla innego lub wychodzącego przed szereg. Bohaterowie mogą odejść by szukać dla siebie innego miejsca, ale jakoś pozostają i gdy nawet jednemu z braci udaje się to, to jednak wraca by trwać w tym absurdalnym układzie rodzinnym. Dlaczego? Po co? Nawet czytać tą książkę było mi trudno i w końcu po kilkakrotnym wysiłku przebrnięcia przez nią... zarzuciłam moje próby, a niezmiernie rzadko zdarza mi się niedokończyć książki! Jeśli ktoś tą książkę przeczytał i potrafi mi ją jakoś wytłumaczyć, to bardzo proszę...

Podsumowując: strata czasu i pieniędzy!

O autorce: Aleksandra Śmigała urodziła się w Semkowicach, ale od kilku lat szuka swojego miejsca na świecie; obecnie mieszka w Zurychu. Skończyła filologię polską i dziennikarstwo. Jest to jej druga książka po debiucie w 2004 powieścią „Martwosz. Historia romantyczna.”

Zdjęcie okładki dzięki uprzejmości wydawnictwa "Prószyński i S-ka"

Lista potencjalnych lektur... (3)

2008-08-27T09:17:00.001-07:00

Jak nie czytam książek to czytam czasopisma i przeszukuje Internet... i oto co znalazłam... kolejny ciekawy blog o... książkach!

A oto lista z blogu Joanny pt.: "Czytelnia"

1. "Wielki Gatsby" F. Scott Fitzgerald

http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/08/nowy-jork-wielki-gatsby.html

2. "Sztukmistrz z Lublina" Isaaca Bashevisa Singer

http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/08/lublin-sztukmistrz-z-lublina.html

3. "Zima w Sztokholmie" Agneta Pleijel.

http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/07/sztokholm-zima-w-sztokholmie.html

4. "Spuścizna" Isaaca Bashevisa Singer
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/07/spucizna.html
5. "Drzewo człowiecze" Peter White
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/06/drzewo-czowiecze.html
6. "Kobieta z wydm" Kobo Abe
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/06/niki-jumpei-to-my.html
7. "Anna, Hanna i Johanna" Marianne Fredriksson
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/05/kobiety.html
8. "Podróż do źródeł czasu" Alejo Carpetier
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/04/podr-do-rde-czasu.html
9. "Cień wiatru" Carlos Ruiz Zafón
http://brahdelt-czytelnia.blogspot.com/2008/04/cie-wiatru.html

"Rien ne va plus" Andrzej Bart

2008-08-25T10:43:00.000-07:00

Pomimo francuskiego zwrotu w tytule to jednak polska książka. Nie jest to nowa pozycja, bo po raz pierwszy wydana została w 1991 i przetlumaczona na język francuski i węgierski. W obu wersjach zyskała uznanie krytyków.

Jest to książka dla ludzi znających i lubiących polską historię, bowiem bez jej znajomości nie da się zrozumieć co autor miał na myśli. A miał na myśli... to jak bardzo zmienna była i jest historia nasza.

Zazwyczaj takie utwory koncentrują się na pewnym krótkim jej odcinku, ale w tym przypadku jest odwrotnie. Autor dokonuje przeglądu zwrotów dziejowych od ostatniego króla Polski aż po lata powojenne z lekka tylko zarysowując każdy okres postaciami i zdarzeniami historycznymi. Koncentruje się natomiast na zwykłych ludziach, którzy żyją przede wszystkim tu i teraz. Starają się być patriotami, ale też starają się osiągnąć i zbudować coś trwałego dla swojej rodziny... by za chwilę wszystko stracić, bo historia znów dokonała gwałtownego skrętu.

Nie jest to utwór z wartką akcją, a raczej spokojnie opowiedziana historia, bo też i jej główny bohater - „świadomość” włoskiego księcia d’Arzipazzi zamknięta w obrazie - nie jest zaangażowany emocjonalnie w to czego jest świadkiem. Owszem kobiety i karty zawsze były ważne, ale nic poza tym. Obraz przywieziony z Włoch przez nuncjusza papieskiego przechodzi przez różnych właścicieli od króla Stanislawa Augusta, jego dworzan, a później coraz bardziej ubożejącą szlachtę aż do mieszczaństwa i inteligencji międzywojennej, by już po drugiej wojnie światowej stać się własnością handlarzy i na sam koniec "przejść na emeryturę" w muzeum. W ten sposób Bart przedstawia historię Polski z innej niż zwykle perspektywy. Omija rafę emocjonalnego zaangażowania i dzięki temu jest w stanie przedstawić historię taką jaką była dla ludzi ówcześnie żyjących. Przedstawił także Polskę ówczesną widzianą oczami obcokrajowca przyjeżdżającego z kraju znacznie bardziej cywilizowanego, a więc bohater jest niejednokrotnie zaskoczony, ironiczny w oceniach, ale po jakimś czasie rozumie i docenia różnice w kulturze i sposobie życia.

Na sam koniec powrócę do tytułu, którego znaczenie jest podwójne. Z jednej strony oznacza koniec obstawiania w ruletce, a z drugiej jest to koniec nagłych zakrętów historii dla głównego bohatera w końcu umieszczonego w spokojnym muzealnym magazynie. Wydaje się, że trafniejszy tytuł trudno znaleźć!

Jest to utwór po który sama nie sięgnełabym, ale cieszę się, że go poznałam... Polecam!

O autorze:
Andrzej Bart to niezwykła postać polskiej literatury, unikająca dotąd kontaktów z mediami. Znany jako autor powieści Człowiek, na którego nie szczekały psy, Rien ne va plus, Pociąg do podróży. Jako Paul Scarron jr napisał Piątego jeźdźca Apokalipsy. Jest także dokumentalistą i autorem scenariuszy filmowych.

Okładka dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego.

Lista potencjalnych lektur (2)

2008-08-21T15:24:00.000-07:00

Tym razem spędziłam trochę czasu na blogu Foxinaa "Wieczór z książką" i tam znalazłam kilka interesujących pozycji do przeczytania:

1. "Tańcz, tańcz, tańcz..." Haruki Murakami - wpis 7 lutego 2008
2. "Dom z papieru" Carlos Maria Dominguez - wpis 13 lutego 2008
3. "Pałac snów" Ismail Kadare - wpis 15 lutego 2008
4. "Kradnąc konie" (oryginaly tytul: "Out Stealing Horses") Pera Pettersona - wpis 24 lutego 2008
5. "Kwietniowa czarownica" Majgull Axelsson - wpis 1 kwietnia 2008
6. "Droga do piekła" Majgull Axelsson - wpis 1 kwietnia 2008
7. "Matka" Pearl S. Buck - wpis 4 kwietnia 2008
8. "Droga" Cormac McCarthy - wpis 17 kwietnia 2008 (to takze ksiazka z klubu Oprah)
9. "Córka grabarza" Joyce Carol Oates - wpis 21 kwietnia 2008
10. "Zapora" Henning Mankell - wpis 12 czerwca 2008
11. "Weź moją duszę" Yrsa Sigurdarđóttir - wpis 17 lipca 2008
12. "Kolekcja" Gioia Diliberto - wpis 25 lipca 2008
13. "Vita" Melania Mazzucco - wpis 4 sierpnia 2008

Mam nadzieję, że nikt się nie przestraszy tej liczby...

"Surveillance" Jonathan Raban

2008-08-18T12:39:00.000-07:00

To książka Brytyjczyka mieszkającego na stałe w USA a dokładnie w Seattle. Jonathan Raban to aktywny dziennikarz i pisarz znany z artykułów i książek odnoszących się do obecnej sytuacji politycznej i społecznej oraz piękna natury amerykańskiego kontynentu, jak i historii USA.

„Surveillance” nie wyłamuje się z tej tonacji, bo jest to książka zawierająca esencję dnia codziennego, czyli mikstury wielkiej historii toczącej się wokół nas oraz naszych „małych” spraw prywatnych. Jest to powieść, gdzie niezależna dziennikarka Lucy Bengstrom przygotowywując portret pisarza Augusta Vanag’a dla magazynu GQ podejrzewa sfałszowanie autobiografii w epizodach z czasów drugiej wojny światowej w jego bestsellerowej książce, a nawet otrzymuje fotografie zdającą się te wątpliwości potwierdzać. Jednocześnie jako samotna matka staje przed dylematem jak i ile informacji udzielić swojej córce na temat jej ojca. Skolei nastoletnia córka Alida zaczyna stawiać sobie pytania co do roli przyjaciela rodziny, Tad’a (nomen omen Tad to brzmi prawie jak „dad”, czyli tata) – geja, który być może umiera na AIDS. Jest także wątek romansowy, ale nie w klasycznym tego słowa znaczeniu, bo immigrant Mr. Charles o Lee zrealizowawszy „American dream” jest w fazie legalizacji swojego istnienia.

Te wątki dnia codziennego są ciekawie przemieszane ze schematem walki starego – profesora Augusta V. z nowym – uczniem Tad’em, jak również zobrazowaniem bipolarnego schematu partii politycznych w Stanach gdzie starzy to Republikanie a nowi to Demokraci. Ta „walka dobra ze złem” jest przedstawiona w dyskusji profesora i ucznia, starego i nowego, Republikanina i Demokraty, którzy przekonują do swoich racji chorobliwie wręcz niezdecydowaną główną bohaterkę, jak wyborcę kuszą teraz McCain i Obama (mamy w końcu rok wyborów prezydenckich!). Ta dodatkowa warstwa tej książki warta zastanowienia, bo autor nie daje jednoznaczej odpowiedzi.

Książka jest napisana w susnesie, a więc czytając ją ma się poczucie oczekiwania na przełom, na rozwiązanie. I czytelnik otrzymuje je, choć zupełnie nie takie na jakiego oczekiwał..., ale tego nie dowiecie się ode mnie...

Polecam!

P.S. Jeśli będziecie mieli okazję przeczytać notkę od wydawcy na wewnętrznej okładce, darujcie sobie, bo zupełnie nie oddaje charakteru i treści książki! A tutaj link do strony o autorze: http://www.jonathanraban.com/index.php

"Kite Runner", czyli "Chłopiec z latawcem" Khaled Hosseini - 8 listopada 2008

2008-08-17T14:22:00.000-07:00

"Kite Runner" ("Chłopca z latawcem") Khaled Hosseini

Wybrałam tą książkę, bo będzie ona łatwa do osiągnięcia w języku angielskim i polskim.

Wydana w 2003 w języku angielski pt. debiutancka książka Khaled'a Hosseini'ego szybko stała się sukcesem wydawniczym tutaj za oceanem. Przez prawie dwa lata urzymywała się na liście bestsellerów the New York Times'a. Wkrótce branża filmowa zainteresowała się nią i w roku 2007 film wszedł na ekrany kin.

Historia toczy się w Afganistanie tuż przed przejęciem władzy przez Talibów. Pokazuje jakże inny kraju niż ten znany nam z wiadomości telewizyjnych z jego bogatą i starą kulturą. To wszystko jest tłem dla historii dwóch różnych chłopców wychowujących się pod jednym dachem, których historia i różnice klasowe rozdzielają by połączyć ponownie w osobie syna jednego z nich. Dużą część tej książki stanowi studium charakterów, które samo w sobie stanowi o wartości tego debiutu. Nie chcę napisać nic więcej by nie popsuć przyjemności odkrywania Afganistanu i książki.

Khaled Hosseini urodzony w Kabulu w Afganistanie od 1980 mieszka w USA w północnej Kalifornii. Po jego debiucie literackim w Stanach, powieść szybko stała się międzynarodowym bestsellerem wydanym w 38 krajach. Od 2006 jest Ambasadorem Dobrej Woli przy agendzie ONZ zajmującej się uchodźcami.

Lista potencjalnych lektur (1)...

2008-08-11T13:58:00.000-07:00

"Własne miejsca" Katarzyna Tubylewicz

2008-08-10T11:36:00.000-07:00

To druga książka tej autorki. Pierwszej nie czytałam, a po tą sięgnęłam dzięki genialnej, w mojej opinii, recenzji Grażyny Plebanek na tylnej okładce.

Moim zdaniem to książka bardzo ciekawa i ciekawie napisana. Składa się z kilku wątków: historii głównych bohaterów szukających swojej połówki, historii emigrantki z porywu serca wchodzącej w tak odrębną od własnej kulturę oraz historia porozumienia ojca i syna, którzy choć spokrewnieni to jednak z różnych kultur. Tło stanowi Polska początku lat 90-tych z szybkimi zmianami i kwitnącą ekonomią widziana oczami obcokrajowca.

Historia napisana przez Polkę na emigracji, a więc zanurzonej w obcym języku, w obcej kulturze, którą nasiąka się niepostrzeżenie i miksuje z własną. Dzięki użyciu mieszanki języków – w tekst wstawione są szwedzkie słowa, zwroty i wyrażenia – autorka pokazuje, że po jakimś czasie są w naszych głowach słowa praktycznie nieprzetłumaczalne, bo tak obarczone kulturą kraju.

Autorka określa siebie samą jako osobę żyjącą na rozstawionych nogach – trochę tu, trochę tam i tacy są także jej bohaterowie. Nie znajdzie się w tej książce odpowiedzi na to jak sobie poradzić z tym ciężarem, bo choć dziecko pomaga to jednak nie jest rozwiązaniem, a tylko zakotwiczeniem w teraźniejszości.

To książka warta przeczytania. Polecam!

Linki:

- recenzja z okładki: http://www.jsantorski.pl/inf.php?id=nr232

- strona autorki: http://ktubylewicz.poland.biz.pl/pl/site/

"Dojczland" Andrzej Stasiuk

2008-07-24T21:30:00.000-07:00

To kolejne dzieło Andrzeja Stasiuka z tytułem wskazującym na temat. Spolszczona pisownia niemieckiego słowa to nie tylko zabieg artystyczny, ale także odzwierciedlenie braku znajomości języka niemieckiego u tego autora. Zabawne jest, że właśnie tam, w Niemczech, jego książki są popularne i właśnie tam tak często je promuje!

Cała książka to skrótowy opis jego podróży „komiwojażera własnych książek” jeżdżącego z miasta do miasta na spotkania autorskie gdzie nikogo nie zna, nikogo nie może zrozumieć bez tłumacza, a też nie jest właściwie niczym zainteresowany. Dzięki temu jednak dużo czasu spędza na dworcach w oczekiwaniu na pociąg do kolejnego miasta i w tym oczekiwaniu nieodłącznie towarzyszy mu butelka „Jima Beama”. Wizerunek pisarza książek w wersji Stasiuka jest raczej smutny, bo to nie tylko codzienna promocyjna podróż do kolejnego miasta gdzie po spotkaniu z zainteresowanymi czytelnikami wraca do hotelu by zaszyć się, pić i następnego dnia obudzić się na kacu by zbierać do drogi do następnego miasta.

W ramach tej raczej smutnej egzystencji znalazł jednak czas na sformułowanie kilku reflekcji, a raczej przemyśleniu kilku swoich kompleksów, które nazywa „kompleksami narodowymi”. Daje do zrozumienia, że jego stosunek do Niemiec jest związany z polską historią i kulturą uznającą ich za naród bardziej zaawansowany cywilizacyjnie. Wyraźnie widać, że bliżej Stasiukowi do wschodniej niż zachodniej Europy, gdzie może odgrywać bogatszego krewnego...

Piszę te kilka zdań o książce, która właściwie nie wnosi nic i której powstania można byłoby uniknąć, bo drukowanie jej to jednak strata drzew, a czytanie to strata czasu....

P.S.
Zabawny jest komentarz na tylnej okładce:
„Jest to opowieść o niełatwym losie literackiego gastarbajtera... Pełna jest celnych obserwacji, błyskotliwych refleksji oraz niewyszukanego humoru.” Autor

* Wizerunek okladki uzyczony przez Wydawnictwo Czarne